SnoopS' hoekje

Climb up over the top

2010-05-07T22:33:00.004+02:00

Foto: bovenop Los Gigantes bij Cordoba, Argentinie

Morgen met de fiets. Op een of andere manier al weken een beetje zenuwachtig over. Ook lang getwijfeld of ik 't wel kon. Maar morgen is d-day. 130 kilometer Giro in een lang peleton over de Utrechtse heuvelrug en door de stad. Weer even spannend. Zeker als je niet zo van bergen beklimmen bent. Dus wat tekst van Jason Mraz kan ik goed gebruiken:

Climb up over the top
Survey the state of your soul
You've got to find out for yourself
whether or not you're truly trying

Climb up over the top
Survey the state of your soul
Shake it, take control and inevitably wind up,
Find out for yourself all the strenghts you have inside you

Dat ga ik morgen doen, deze keer wel heel letterlijk! To be continued...

Nieuw huisje!

2009-10-21T21:20:00.007+02:00

Na 7 jaar op kamers te hebben gewoond (1 in Deventer, 6 in Utrecht), krijg ik eindelijk m'n eigen huisje!

Op een supergezellige, mooie plek volgens mij. Met veel ruimte (55 m2!), nieuwe badkamer en keuken en dubbelglas. En een mooi tuinterras (in de zomer hopelijk), gezamenlijke (dans)vloeren etc. Tis in Max. En dat is blijkbaar hip. Dus hoe hip ben ik wel niet? Ik ben in iedergeval errug blij.

Even vast een (slechte) sfeerimpressie, waar ik nog tot 30 november weer op moet wachten. Dan krijg ik namelijk de sleutel. Dus vanaf dan ben je welkom om te klussen in huize Maartje....

Vanaf de voordeur ziet het er zo uit
Links achter de voordeur zit de berging, rechterdeur is de badkamer. Rechtdoor slaapkamer, linksaf achterin woonkamer en keuken.

De kleurrijke badkamer (voordeur en tegels horen bij elkaar... helaas viel dat niet te kiezen)

De woonkamer met keuken (die verdacht veel lijkt op de keuken in m'n huidige huis) en uitzicht op het zuiden

De erg interessante, maar zeer riante berging

En natuurlijk m'n slaapkamer, met helaas maar één raam, maar dat valt te overleven.
Klushulpen zijn welkom en zoals je wel kunt zien ook best nodig ;-)

Paradijs deel II

2009-07-12T00:46:00.007+02:00

Het paradijs waar ik in deze blog over sprak... op foto lang niet de beleving die wij daar hadden. Maar zo mag je toch een beetje meegenieten van ons dagje Paradijs in Panama. Vannacht hier weer van dromen...

Banenbroodjes deel II

2009-07-10T21:44:00.003+02:00

Op veler verzoek (ja echt!)... hier dan nog een poging voor het recept voor bananenbroodjes:

Benodigdheden:
2 bananen, liefst uit een ver oord met ook die échte bananensmaak
2 volkorenbroodjes

Bereiding:
Ga eerst eens op vakantie naar zeg... Costa Rica. Koop daar die bananen pas, stop ze in je tas, ga daar dan een dag mee wandelen (lees: plet ze in je tas) en koop dan 's avonds 2 droge volkorenbroodjes (erg belangrijk dat ze droog en volkoren zijn!).

Stap dan de volgende dag in de bus voor een bestemming elders in het land. Halverwege de busrit krijg je honger. Pak de inmiddels uberdroge volkorenbroodjes. Maak ze open met je handen (wel eerst antibacterieengel hoor ;). Probeer om zonder vieze handen te krijgen de geplette banaan open te maken. Leg de inmiddels gebutste, gedeukte en tot-moes-vermaakte-banaan op het broodje. Duw nog eens flink aan, zodat de banaan verdeeld is over het hele broodje. Herhaal dat bij het volgende broodje en eet het dan met iemand anders op (één broodje p.p. is wel genoeg vulling nl).

"Everybody like banana...", aldus Glen -tha man- Hansard.

Eet smakelijk! Dit is nou het échte reizigersvoedsel ;-)

Werchter rockt!

2009-07-10T21:05:00.002+02:00

Werchter was gaaf! Goeie sfeer, fantastische bands, nog wel prima eten en veel energie. Ik had een lang topweekend. Wist ook niet dat je vier dagen festivallen vol kon houden, maar 't viel me alles mee. Zie op zondag 1 energieke band en je kunt er weer ff tegenaan.

Hoogtepunten:
Jason Mraz in de tent - het hoogtepunt van RW. De sfeer, het publiek, de mafheid van meneer en een ultieme versie van The Remedy. Dat was 't!
Elbow buiten - Na het perfecte concert in Desmet konden ze 't bijna niet overtreffen. Veel publiek stond al klaar voor Coldplay of iets anders daarvoor... dus dat schoot niet op. Sfeer in m'n omgeving was top, het was mooi om toch zoveel enthousiasts te zien en uiteindelijk ook wel veel kippenvel... maar aan Desmet tippen lukte niet echt. Maar nadat ik dit had gezien was 't wel m'n beste concert van RW...alleen daarna kwam Jason nog.
The Killers - I've got soul, but i'm not a soldier is de rest van het weekend niet meer uit m'n hoofd gegaan. Kon me op cd weinig meer herinneren van deze band, maar live was 't genieten.
Kaiser Chiefs - Simpel, maar lekker. Niet de meest intelligente britpop, maar wel makkelijk om op te pikken (na 1 keer refrein kende ik 't lied ook ;-) en met fantastische, nog leuke zanger ook. En z'n enthousiasme en rondgeren. Ja, heerlijk op een festival.
Kings of Leon - Kapot was ik tijdens Nick Cave. Was zo misselijk dat ik eigenlijk 't vak uitwilde. Toch maar volgehouden, want 't was nog een kwartier. En wat blij... we schoven op van vak 1 naar achterin vak 2 waar we meters ruimte voor onszelf en onze Israelische 'vrienden' hadden. En waar we rondjes hebben gedraaid, naar de rijen achter ons (achter 't volgende hek) hebben gezwaaid, hebben (rond)gesprongen, hebben gedanst en gelachen met de Israeli's en Maltezers. En Kings Of Leon zelf werd steeds leuker en leuker. Toch ook wel een fijn bandje.
Coldplay - Beetje zelfde show als in Ahoy', maar misschien was ik hier ondanks de slechtere plek dan in Ahoy' toch meer onder de indruk. Ik heb toch wel hele tijden met kippenvel op de armen staan kijken en luisteren. Bijzonder!
Oasis - Gewoonweg stomverbaasd. Je leest de verhalen wel over arrogante Liam. Maar je gelooft 't pas als je 't ziet. Je hebt 't dan pas echt door. En wat kan Noel mooi zingen. Wat maakt híj mooie liedjes. En wat was Don't look back in anger met liefdevol zingend publiek prachtig!

Verrassing van 't festival was Just Jack. Een Nizlopi-ervaring. Je komt aanlopen en wordt overweldigd door de vrolijkheid, terwijl je zelf nog brakkerdanbrak daar staat. Echt, wat muziek dan wel niet met je kan doen! Heerlijk :)

Favoriete liedje: Elbow - Weather to fly of/en Coldplay - The Scientist.

Gezien:
Donderdag:
Dave Matthews Band (maar nog niet gekalmeerd van de 7 uur file)
Placebo (half)
Oasis
Prodigy (half)

Vrijdag:
Just Jack
White Lies (gaaf hoe zoveel mensen werkelijk alle teksten kenden!)
Amy MacDonald
Elbow
Jason Mraz
The Killers (vanaf de zijkant)
Coldplay

Zaterdag:
Jasper Erkens (half)
Regina Spektor
Limp Bizkit (van ver weg)
Franz Ferdinand
Nick Cave and the bad seeds
Kings Of Leon
Grace Jones (stukje)
2manydj's (al dansend over 't halve terrein :)

Zondag:
Seasick steve (luisterend op 't gras)
Lady Linn and her magnificent seven
The Script (half)
Black eyed pas (half)
Kaiser Chiefs

Drup, drup, drup

2009-06-21T23:48:00.004+02:00

Koffie
De dag na de canopytour zijn we ´s ochtends nog naar een koffieplantage geweest en hadden we door een foutje van het boekingskantoor een privérondleiding (ze waren vergeten te bellen dat we ook meewilden met ´t busje...). Maar dat was eigenlijk wel erg fijn. De jongen -van onze leeftijd ongeveer- vertelde heel veel, we stelden nog veel meer vragen en we zijn zo veel over koffie te weten gekomen. Heb zelfs nog weer een halve kop koffie met bergen suiker (dat wel!) gedronken. En gechocolateerde koffieboontjes gegeten (niet die je in Nederland hebt, maar echte).

De niet-avontuurlijke bus
Na de koffietour konden we nog even lunchen in ´t hostel en zijn we die middag opgehaald met een shuttlebusje voor een reisje naar Liberia. Heel luxe, heel privé en helaas ook heel duur. Maar een gewone bus was er niet. Als we toch lowbudget hadden gewild moesten we eerst naar de snelweg met 1 bus (om 6 uur ´s ochtends), daarna met andere bus die langs de snelweg kwam naar Liberia. Vonden we toch wel een beetje te spannend (en we wilden ´s middags pas weg vanwege die koffietour). Toen we later tijdens een andere rit over de snelweg reden en de bushaltes zagen, bedachten we dat ´t toch wel had gekund. Maar ach, dit was ook wel een keer lekker.

Liberia
In Liberia hadden we een -voor ons doen- luxe hostel met tv (tot zover de luxe). Die was wel erg fijn, want zo spannend was ´t stadje niet ´s avonds. Dus konden we op avondje 1 lekker zappen (helaas weinig gevonden) en na de zware dag in Rincon (zo meer) de hele avond op bed hangen met tv aan en -het moet een keer kunnen- hamburger en friet op bed. De friet was trouwens zo slap en wit als ´t maar kon, maar ´t vrouwtje had haar eettentje ook pas een week. En friet bakken is sowieso niet de sterkste kant van Tico-koks.

Rincon de la vieja
Vanuit Liberia besloten we een dagje naar Rincon de la Vieja te gaan, een park op 30 km afstand van deze stad. Dit park hadden we trouwens ooit geschrapt omdat we naar Panama wilden, maar we hebben ´t er toch nog tussendoor weten te proppen. Gelukkig maar!
Ik denk dat dit een van m´n favorieten is van de vakantie. Eindelijk een park zonder rolstoelvriendelijke paden van 2 meter breed en verhard. Nee, gewoon struikelen tussen alle boomwortels, omhoog en omlaag glijden over de modder in de jungle en van steen naar steen springen (en 2 keer met je voet in ´t water belanden) over de rivier. Zo hoort ´t. Dat voelt als natuur. De waterval waar we toen uitkwamen en waar maar 4 andere mensen waren was ook prachtig.

Maar mijn favoriet kwam helaas pas toen ´t weer regende. Een andere trail door een ander deel van ´t park leidde langs ´waterpots´ (gaten of waterpoeltjes waar water uit spuit of in bubbelt), datzelfde met modder en ook nog enorme wolken stoom van gaten in de grond waar stoom uitkwam. Er was namelijk ook een vulkaan in de buurt (te ver lopen), die voor al deze natuurwonders zorgde. Even was ik weer in Bolivia, want ook al was ´t een heel ander maanlandschap (veel grauwer in Bolivia), het was wel waar ik op gehoopt had. Maar dan nog mooier.

We glibberden en gleden langs al die bezienswaardigheden tot we door een bos moesten en daar elke zoveel stappen bijna uitgleden, de regen nog veel harder naar beneden viel en we ook niet enorm veel tijd meer hadden en dus door moesten lopen om weer op tijd terug te zijn bij de entree van ´t park. Nee, toen toch maar terug. Dus tot zover onze tweede trail door ´t park. Weer glibberend en glijdend terug naar de ingang en terug naar Liberia (waarna we dus luier dan lui zijn gaan doen).

De dag na Rincon zijn we weer gaan bushoppen. Van Liberia naar Nicoya, van Nicoya busstation waar we aankwamen naar busstation waar we moesten vertrekken met nieuwe bus, van Nicoya naar Samara. En daar zijn we nu. Aan het strand. Met veel regen. Alweer.

We doen hier niet veel meer dan liggen, lezen, lopen, de zee in springen en weer liggen en lezen. Of als ´t regent snel onze strandstoel terugzetten en in het hotel op het balkon hangen (in de hangmat) en lezen. Helaas is nu m´n boek uit en ligt er hier weinig leuks, maar daardoor heb ik wel even tijd voor een lekker lange post.

Eten
Gisteren trouwens bij een echte Italiaan gegeten. Voor ´t eerst sinds een paar dagen weer heerlijk gegeten. En alles zonder kaas. Ik krijg weer een beetje hoop voor het eten in Rome in september (daar vreesde ik toch wel een beetje voor).

Zolang ik trouwens gewoon lokaal voedsel blijf eten gaat ´t ook altijd goed hier... rijst, bonen, kip of vis en wat salade. Geen melk en kaas dus! Maar dat komt echt wel m´n strot uit. De kip, rijst en bonen al helemaal. Dus eet ik nu vaak ook vis, maar liever nog gewoon iets anders. Zo lekker koken als aan de Caribische kust kunnen ze hier ook niet helaas. Maar vanavond waarschijnlijk een coconut curry (al is dat vast niet wat je je er nu bij voorstelt, ´t is soms meer een marinade dan saus). Dat klinkt dan iig nog wel goed.

Morgen en later
Zo, weer een enorm berichtje. Nog even snel: morgen gaan we weer een ingewikkelde busreis maken die we met veel gepuzzel en met hulp van de receptioniste van ons hotel hebben uitgevogeld. Om 10u met de bus naar Nicoya. Dan om 12 uur met de bus naar San José. We stappen alleen dan al halverwege uit, bij Puntarenas. En dan de bus om half 5 naar Quepos. En daar blijven we dan slapen. En dan de volgende dag met de bus naar het park Manuel Antonio, onze laatste bezienswaardigheid. En het schijnt een paradijs te zijn daar (met strand en zee), dus ik ben benieuwd of ´t op kan tegen al die andere paradijselijke omgevingen hier (Bocas aan top!).

Misschien vanaf daar of Alajuela nog een berichtje, anders tot in Nederland. Manuel Antonio is namelijk onze laatste stop voor Alajuela (vlakbij ´t vliegveld) voor ik via Atlanta weer naar huis vlieg en vrijdagochtend weer op Schiphol sta.

Ik ga nog even genieten van die laatste paar dagen hier... Chau!

p.s. Voor de musicminded people:

And this is where I go
Just when it rains

(Great Expectations - Elbow)

Echt al een paar dagen in m´n hoofd en vanmiddag weer teruggevonden welk liedje het was: Elbow - Great expectations. Elbow weer een van mijn vakantiebands. Vorige vakantie ook al. Maarja, is dan ook erg mooi.

Perfect weather to fly

2009-06-21T23:19:00.003+02:00

So in looking to stray from the line
we decided instead
we should pull out the thread that was
stitching us into this tapestry vile,
And why wouldn't you try?
Perfect weather to fly.

(Elbow - Weather to fly)

Geen perfect weer om te ´vliegen´ tijdens onze canopy-tour in Monteverde. Dat is wel een understatement voor de stromende regen waarin we liepen, zwierden, zoefden en wegdropen. Maar het voelde wel als vliegen (ik zal nu maar geen Racoon aanhalen). Het was zo enorm ontzettend gaaf.

Ik beken: de avond vantevoren werd ik bang voor canopy. Ik was bang voor de hoogte, was bang om van ´t plateau af te ´springen´. Bang dat ik rond zou tollen als ik ´t niet goed deed... kortom, het was nogal spannend.

Maar de eerste canopylijn was op 3 meter hoogte en heel kort. Een canopylijn is gewoon een soort kabelbaan waar je met bergbeklimspullen aan vast wordt gelijnd en dan zoef je naar de overkant door de hoogteverschillen. En dat was eigenlijk al wel erg gaaf, dus de volgende was alleen amar leuker en daarna ook. En toen kwam er een gigantisch lange (500 meter ofzo) naar de berg aan de overkant, boven het dal, op -ik doe een wilde gok- 70 meter hoogte. Dwars door de gigantische stortregen. Je zag bijna niets daardoor, maar toch was ´t zo enorm gaaf. Eenmaal aan de overkant was ik tot op het bot doorweekt en heb ik nog 2,5 uur met sopschoenen rondgelopen. Maar dat was het wel waard.

Toen ´t wat droger werd hebben nog een paar foto´s gemaakt als bewijs... maar die komen wel als ik terugben (en da´s al veel te snel).

Na de canopytour konden we gelukkig in ´t hostel een warme douche nemen (wat een fijn moment was dat!) en hebben we de rest van de middag hélemaal niets meer gedaan. Het heeft de rest van de middag dan ook -weer gestortregent-. Was wel erg lekker trouwens.

Sapjes

2009-06-15T02:50:00.001+02:00

We proberen onderling een soort wedstrijdje te doen welke eettent de beste sapjes heeft. Tot nu toe vond ik mora (zarzamora soms), wat volgens mij bosbessen zijn, het lekkerste. Maar alleen als er niet teveel water bijzit, anders smaakt ´t nergens naar. Gister was ´t weer raak. De mora van de soda (goedkope eettent) hier in ´t dorp deed ´t errug goed! Net zo goed eigenlijk wel als die uit Manzanillo (in de regen voordat we door die stortregen terug naar Puerto Viejo moesten fietsen).

Andere sapjes die toch ook wel erg lekker zijn:
Cas (al hebben we geen idee waarvan dat gemaakt is)
Piña doet ´t bijna altijd goed
Mango (maar ook met niet al teveel water, anders is t niets)

Panama rammelt en fluit

2009-06-15T02:35:00.002+02:00

Ik heb wel wat over Bocas verteld, maar niet over Panamastad. Dus nog even korte inhaalslag proberen. In ´t kort was Panamastad 10 keer mooier dan San Jose, maar dat was dan ook helemaal niets.

Casco Viejo
Casco Viejo is de latere wijk gebouwd door de Spanjaarden (er is er ook nog een van veel eerder nl). En als je door de zooi heen kunt kijken is ´t denk ik een erg mooie wijk. Maar ´t rammelt allemaal nogal. De arme mensen zijn eruit gestuurd om de wijk op te knappen. Er zitten nu wat leuke restaurantjes en hostels (zoals die van ons, Luna´s Castle was erg leuk!). Mooie pleintjes die enorm Spaans aandoen. Maar daartussen staan huizen die bijna uit elkaar vallen, bouwvallen, leegstaande panden en hangen wat mensen rond. Duidelijk nog wat werk aan de winkel. Maar denk dat ´t over 3 of 5 jaar een erg mooie wijk is.

Panama Viejo
We zijn ook in Panama Viejo geweest, de eerste wijk die de Spanjaarden in Panamastad maakten. Nu niet veel meer van over dan een boel ruines, met daarin oa een klooster, een kerk en een toren. Best leuk, maar je moet er wel wat fantastie voor hebben om er nog wat in te kunnen zien. En al het fluiten en toeteren op straat kunnen negeren. Duidelijk dat hier wat minder toeristen komen dan in Casco Viejo, waar we gelukkig heel wat minder nagefloten en getoeterd werden. ´t Verliest zo wel z´n charme hoor ;-).

Zakendistrict
Dan zijn we ook nog in ´t zakendistrict geweest. Met een trip naar Londen (en het zakengebied daar dat erg mooi was!) nog in ´t achterhoofd was dit een grote ellende. Was echt niets aan en het mooie deel (wandelen langs de zee aan de rand van de wijk) was afgezet. Dus snel door naar ons volgende plan: het Panamakanaal.

Panamakanaal
En het Panamakanaal was dan weer wel heel erg boeiend. We hebben twee schepen door een stuk van het kanaal zien gaan. Duurt erg lang, komt van alles (veel water ook!) bij kijken en is erg indrukwekkend. Alleen al als je bedenkt hoe groot die schepen zijn...

We zijn daarna naar San Jose teruggegaan, volgens het boek een reis van 15 uur, maar met in totaal 4 uur bij de grens een reis van 18,5 uur. We waren wel redelijk gesloopt toen we om 16uur ´s middags eindelijk bij ons hostel aankwamen. Een andere dan de vorige keer in San Jose en dat bleek een goed idee. Leuk hostel, maar vooral veel betere buurt dan de vorige. Hier konden we ´s avonds nog gewoon lopend de deur uit ipv met taxi.

Vanaf San Jose volgende dag doorgegaan naar La Fortuna. En dat hele verhaal kun je hieronder lezen ;-).

Back in Costa Rica: water, water en lava

2009-06-15T02:26:00.002+02:00

Genoeg water dat hier uit de lucht komt vallen de laatste dagen. La Fortuna (vanaf San Jose noord richting kust) krijgt in iedergeval genoeg water voor al het groen hier.

Vandaag ook een mooie waterval in een natuurpark gezien en lekker in ´t water beneden bij de waterval (nouja, in het riviertje wat erna kwam) gezwommen en ondertussen genoten van ´t uitzicht op de jungle eromheen op de berg en van de waterval op de achtergrond. Was echt genieten. Hadden we wel verdiend na een zware wandeling de berg op in de felle ochtendzon. Helaas werd Judy wat ziekjes en steeds zieker, maar uiteindelijk ging ´t weer wat beter en konden we toch blijven. Zij is nu in ´t hostel een beetje aan ´t bijkomen, terwijl ik hier met drie anderen van onze kamer en ons hostel zit te internetten.

Gister zijn we na een ritje van 5 uur ongeveer vanaf San Jose hier aangekomen. ´s Avonds hadden we niet echt plannen, tot onze hosteleigenaar (Mr. LavaLavaman wordt ie genoemd) riep dat we nu mee naar de vulkaan moesten om lava te kijken. Het regende, maar hij zei dat ´t snel helemaal helder zou zijn rond de vulkaan en dat we ´t dan goed konden zien. Dus wij met z´n vijven (kamergenoten, gevonden in de bus en nog iemand uit ´t hostel) snel in de auto en naar de vulkaan. ´t Was fantastisch. Je zag zo de lava over de stenen naar beneden rollen in ´t donker. Met op de achtergrond allemaal junglegeluiden (krekels en andere beesten). Dat was genieten. ´t Beetje regen deed er niets aan af.

We zijn hier nu wel weer een beetje klaar, nouja, we moeten nog wat bedenken voor morgenochtend. Daarna gaan we naar Monteverde om een canopy-tour te doen (aan een touw door de jungle zwiepen, zoals aan een kabelbaan).

Paradijs

2009-06-09T03:13:00.000+02:00

We hebben 't gevonden hoor, het paradijs. 't Ligt op Bocas del Toro. Allemaal mooie eilandjes vol bomen, prachtige stranden, heldere zee vol levend koraal in allerlei kleuren en soorten en huisjes op 't water in de middle of nowhere.

Geen spijt van ons besluit voor Panama dus! Totaal niet zelfs. Nu hopen dat Panamastad waar we nu zijn net zo mooi is (al verwacht ik hier geen paradijselijke eilandjes, je moet wel realistisch blijven).

Verder trouwens nog gefietst in Puerto Viejo, 12 km heen en weer terug naar Manzanillo, een dorp verderop. Jammer dat 't 5 minuten na aankomst begon te stortregenen en 't niet meer droogwerd daarna. Even 't strand gezien en verder alleen maar eettentjes. Ook leuk ;-). En een 'stoere' terugweg in de stortregen door de plassen 'cruisend' tussen alle enorme gaten in de asfaltweg en zandpad heen. Op onze 'cruiser' natuurlijk. En Judy heeft onderweg nog 3 keer de ketting op d'r wiel gelegd. Handig...

Andere verhalen andere keer, we gaan wat eten.

I'm the bananaman

2009-06-07T01:34:00.002+02:00

Nog geen recept, wel het liedje dat ik al 1,5 week in m'n hoofd heb en natuurlijk niet bij me heb op m'n mp3speler:

I'm the bananaman, I go uppa that tree
I go downa that tree, I go home for me tea
I'm the bananaman, and I drink me Coca Cola
And I play me rock'n'rolla down by the sea

Everybody likes banana's

Met dank aan The Frames.

De genialiteit hetzelve hier tussen alle bananenplantages en alle bananen die wij eten (en soms ook weggooien omdat ze niet erg lang goed blijven en onze tassen niet de beste bewaarplekken zijn)

Panamanama

2009-06-07T01:15:00.004+02:00

Soms moet je gewoon een beetje gek doen. Niet dat ons schema al zo vast stond, maar over Panama hadden we 't gehad en dat was toch echt buiten 't schema gevallen. Maar plannen zijn er om te wijzigen. En zo gebeurde.

We zitten nu namelijk op Bocas del Toro, een eiland(engroep) voor de kust van Panama in de Caribische zee. Mooie blauw-groene zee, relaxte sfeer, relaxte mensen en lekker warm. Om niet te zeggen loeiheet. Maar ach, langzaam went 't wel een beetje die temperatuur. En die onverwachte regenbuien ook. De armoede is hier wel wat groter dan in Costa Rica. Hier krijg ik wat Zuid-Amerikagevoel bij soms. Kinderen op straat met schoenpoets of bedelend, de stoffen en tasjes en doeken uit Bolivia en alles net wat provesorischer of wat meer bij elkaar. Net zoals in 't minibusje waar we weer met weet ik veel hoeveel mensen in pasten. Wat opvouwstoeltjes ertussen en 't past allemaal wel. Tassen op 't dak. Prachtig! Alleen hier hadden ze dan wel weer blazers om 't een beetje fris te houden.

Panama
Vandaag een erg mooie reis gemaakt vanaf Puerto Viejo in 't zuiden van Costa Rica naar de grens met de bus (niet zo spannend), daarna over een oude treinbrug over een enorme rivier naar de Panamese grens. Daar moesten we bewijzen dat we Panama uitgingen en dat konden we niet. Dus hebben we een buskaartje gekocht vanaf daar naar San Jose, alleen is dat zo uit de route na Panama stad dat we die nooit gaan gebruiken. Maargoed. Vervolgens hebben allerlei mensen zich over ons heen gestort om ons in een taxi te krijgen. Deze keer hebben we ons echter staand weten te houden en zijn we lekker in de bus gestapt. Na die bus nog een bus en daarna nog de boot. En nu in een fijn hostel, waar toevallig ook de Israeli' s zitten.
De hele reis ging best vloeiend en iedereen was erg behulpzaam. En nu hebben we weer 5 dollar bespaard, dus die kunnen we dan vanavond als cocktail opdrinken. Mmm...

Blubblub
Gisteren trouwens gesnorkeld bij Puerto Viejo. Veel golven, veel dood koraal en gelukkig ook wel heel veel bijzondere vissen. 't Hele kleine blauwe visje met lichtgevende (!) lichtblauwe stippen was onze favoriet. Daarna teruggewandeld door de jungle. Mam, niet te hard schrikken. Blijkbaar zijn we langs een gifitige gele slang gelopen zonder 't doorgehad te hebben. Net na 't oversteken van een rivier (door 't water ja) kwamen we wat Nederlanders tegen die zeiden dat er slangen zaten langs 't pad. Daarna maar een beetje meer opgelet dus. Geen slang gezien. Wel enorm veel krabben (in allerlei soorten en maten), aapjes (die heb ik straks wel genoeg gezien ;-) en hagedisjes/salamanders (we weten 't verschil niet). En de zee. Jungle naast zee is echt perfect gewoon.

Gister ook nog lekker Bob Marley-muziek live (gecoverd natuurlijk) geluisterd in een bar en ook nog een naar een meisje die me een heel klein beetje deed denken aan Marike Jager. Weet alleen niet meer helemaal hoe ze heette... Iets met aan 't eind Karma. Uit Australie. Was leuk!

Ja, 't betere leven is toch echt hier. En door onze verandering van plannen is 't ook net alsof ik maanden op reis ben. Helaas is dat toch niet helemaal zo, maar zo voelt 't op 't moment wel. Lekker vrij. Dus daar ga ik zo maar weer van genieten.

Recept voor lekkere bananenbroodjes

2009-06-02T21:26:00.002+02:00

Even een reminder voor mezelf... dat recept moet ik hier nog ff fabriceren. De volgende keer!

Telefoon

2009-06-02T21:17:00.003+02:00

Je hebt zo´n ding, zo´n mobiel, om lekker te smsen op ´t vliegveld als je niet meer weet wat je moet doen, wachtend in de gate. Tenminste, dat is wat ik deed voor ik vertrok. En toen zat ik iets later toch in ´t vliegtuig, denk ik ineens: waar is m´n telefoon gebleven? Niet in m´n broekzak waar ik dacht dat ik hem had gestopt, niet in m´n tas, niet in m´n andere tas, niet op m´n stoel, niet onder m´n stoel, niet aan de voorkant tussen m´n stoel, niet in het vakje voor m´n stoel en zelfs niet rond m´n zitplek in de gate.

Shit! Ik had met Judy op ´t vliegveld van San Jose afgesproken en ook al dacht ik dat dat niet groot was, zonder telefoon is dan toch niet zo fijn. En ik had ook net een nieuw abonnement afgesloten, dus dan zou dat betekenen dat ik nog los een nieuwe telefoon moest kopen. Ooooh, wat baalde ik. Ze hebben zelfs nog voor me omgeroepen of iemand m´n telefoon had gezien, maar nee.

Toen toch maar m´n telefoon laten blokkeren, want we stegen zo op. En terwijl ik balend op m´n stoel zat te wachten tot we echt vertrokken, dacht ik ineens. Oooh, als ik zo zit, kan dat ding wel eens uit m´n zak zijn gegleden, zo de richel in tussen de twee stoelen (daar had ik wel gekeken). Maar hij lag dus net onder m´n stoel aan die kant.

Nou, dat kon ik dus allemaal weer recht gaan zetten in de VS (viel ook niet mee) toen ik daar 5 uur overstaptijd had en niet ´t vliegveld afkon. Achja, had ik daar ook meteen een bezigheidstherapie met kleingeld vinden en daarna ontdekken dat je daarmee geen 06-nummer kan bellen... Handug!

Maar m´n telefoon doet ´t alweer, behalve dat ik er niet mee kan smsen hier in Costa Rica. Ook geen Costaricaans nummer, want dat gaat hier niet. Dat jullie ´t ff weten.

Kikkers, kevers en kamers

2009-06-02T20:51:00.002+02:00

Hola! Hier een eerste berichtje vanuit Costa Rica. Vele anekdotes in m´n hoofd die allemaal een blogje waard zijn... weet niet hoeveel tijd ik heb, maar niet zo heel veel. We ´moeten´ ook weer eens naar ´t strand natuurlijk!

Kevers
In de vorige plaats, Tortuguero, een klein dorpje dat je alleen kunt bereiken met boot, middenin de jungle, kochten we bananencake (zonder melk!) voor op onze trip de volgende ochtend. Als ontbijt, want we moesten al om 5.20u klaarstaan voor een boottocht door de jungle. Goed idee leek ons. Tot ik die avond in m´n tas keek en allemaal gaten in het papieren zakje van m´n bananencake zag zitten. Ik even kijken, loopt er zo een (echt) enorme kever over m´n hand weg. Haha, toen kon ik toch niet anders dan gewoon gillen van de schrik. Bahbah, zo´n beest van 10 cm lang ofzo kwam uit mijn bananencake gelopen. Gelukkig had Judy geen last van zo´n beest en hebben we de volgende ochtend haar cake gedeeld. Maar jammer was ´t wel, want de cake bleek echt ontzettend lekker! (we hebben de kever daarna trouwens neergemept, want ´t leek ons niet zo´n lekker idee als die ´s nachts zo over je gezicht zou lopen).

Kikkers!
Gisteren zijn we van Tortuguero naar Cahuita (zitten we nu) verhuisd. Met een boot die er veel trager uitzag dan dat ie ging hebben we een tocht van 3 uur gemaakt van daar naar Moín (dé bananenhaven van Costa Rica, daar ook de grootste bananenboot ter wereld gezien). We zaten op de boot met 3 Israeli´s die we eerder ook al eens waren tegengekomen. Uiteindelijk wat met ze gekletst en toen we in Moín stonden en verder moesten besloten dat we samen verder zouden reizen. Zij wilden ook naar Cahuita. We waren vastberaden om vanaf daar een bus te nemen (en daarna nog een bus), maar lieten ons uiteindelijk toch ompraten om met een taxi via Puerto Limon naar Cahuita te gaan. Ik had de luxeplek voorin, de andere vier zaten achterin ´t kleine karretje, letterlijk opgestapeld.

Bananen en kokosmelk
Geen spijt gehad van die trip, want de chauffeur was werkelijk fantastisch en een kletser. Hij heeft veel over allerlei dingen uit Costa Rica (alle soorten bananen bijv) verteld. Maar dat niet alleen: we zijn met hem naar een bananenplantage geweest waar hij uitgelegd heeft hoe Chiquita z´n bananen produceert. En daarna hebben we nog ergens kokosnootmelk gedronken (niet wat je je erbij voorstelt, ´t was doorzichtige ietswat zurige dunne drank). Die kokosnootmelk kwam trouwens rechtstreeks van de boom langs de weg. Hij sneed die kokosnoten ter plekke voor ons open. Zoiets had ik me nog niet eens voorgesteld bij Costa Rica, dacht niet dat dat zomaar ´kon´, maar ben blij dat ´t wel gebeurd is. Al vond ik ´t drankje niet eens zo heel erg lekker.

Kikkers en kamers
Toen we eenmaal aankwamen in Cahuita met de jongens een hostel gezocht, halve dorp afgelopen want of de 2-persoonskamer was te duur of de 3-persoonskamer was te klein. Maar ´t is gelukt. Daarna bijgekomen, want de dag ervoor duurde van 4.45u ´s ochtends tot 1 uur ´s nachts. ´s Avonds echt superlekker carribisch gegeten (met vis!). Iemand nog tips voor lekker Caribisch eten in Utrecht?
Daarna in de bar aan de overkant gezeten en cocktails en bier gedronken met de jongens. En we hebben hen wat Spaans geleerd (in de taxi al), zij ons wat Hebreeuws en wij hen wat Nederlands. Erg grappig allemaal. Sabbaba!
Toen we genoeg gedronken hadden weer terug naar ´t hostel en voor onze deur zagen we zo een kikker naar binnen glippen. Ieuw! We zijn toch niet echt van die meisjes-meisjes, maar een kikker in onze kamer? Nee, bedankt. Gelukkig hadden we de mannen nog in de buurt die samen (met ons) op kikkerjacht zijn gegaan. Uiteindelijk ving een van de Israeli´s hem in z´n hand en is ie daarmee naar buiten gegaan. Phew! Blij dat ze er waren toen.

Vanochtend zijn ze weer weggegaan voor een wandeling en daarna gaan zij verder door naar ´t zuiden (en daarna Panama). Wij reizen ze binnenkort wel achterna, want we gaan ook nog wat zuidelijker, naar Puerto Viejo. En heeeeel misschien nog een dagje naar Bocas del Toro (eilandengroep in ´t allernoordelijkste van Panama).

Maar wij gaan hier eerst nog even over ´t strand sjokken, de zee in en als ´t een beetje geschikt is hier ook snorkelen.

Ohja, m´n telefoon doet ´t niet echt. Kan geen smsjes versturen, dus misschien komt er ook wel niets aan. Maar dan sms Judy maar als je wat dringends hebt.

Voorpret

2009-04-30T22:52:00.004+02:00

Het is wat laat, het is heel snel, de voorpret duurt zo maar kort... maar over 26 nachtjes vlieg ik naar Costa Rica om daar met Judy een maand dit Middenamerikaanse land te ervaren. Ik moet nog even wennen aan 't idee, 't ging allemaal nogal snel en 't is ook al zo snel, maar ik heb er enorm veel zin in! Ben zo blij dat ik weer lekker ver weg en lekker lang (maand, voor 'n werkend iemand heel aardig) weg mag...

Nog even wat jaloersmakende beelden...

De 110

2009-04-30T22:51:00.001+02:00

Ik heb 'em gereden, de 110 km van de Ronde van Noord-Holland. Ging best goed eigenlijk... had alleen geen lekke band moeten krijgen én in 1x de finish vinden na een eindsprint van 5 km was ook wel mooi geweest, maar verder ging 't eigenlijk heel goed.

Volgend jaar de tour de france dan maar?

Teruggevonden liefde

2009-04-08T21:39:00.003+02:00

Zo begon het ooit... alweer even geleden. Toen veel korte(re) rondjes zelf gefietst met een paar uitschieters van 50-70 km en daarna raakte 't in 't slop.

Nu heb ik m'n wielerliefde weer teruggevonden! Sinds een paar weken zit ik weer wekelijks en nu al zelfs vaker op de wielerfiets. Vanavond voor de 2e keer met wielergenootjes gefietst en dat was heerlijk.

Er zit ook een duidelijk stijgende lijn in (behalve vanavond dan, maar dat was ook genoeg iig)...
van 21 km - 25 km - 47 km - 65 km (samen) - 43 km (samen). En vrijdag weer! Zo komt 't nog wel es goed.

Vanavond heb ik me over laten halen om de Ronde van Noord-Holland te rijden op 25 april, een toertocht van 110 km. Mooie uitdaging! Dat wordt nog wat vaker trainen de komende tijd.

Eurosonic

2009-01-18T20:58:00.002+01:00

Fantastisch festival, Eurosonic in Groningen. Dit jaar was m'n eerste keer, maar zeker niet m'n laatste keer dat ik naar dit leuke festival in de binnenstad van Grunn ging. In heeeeeel veel zaaltjes op verschillende plekken in de binnenstad spelen enorm veel vooral onbekende bandjes hun -voor hen te hopen- beste set. Ze kunnen hier namelijk gespot worden door de platenmaatschappijen, de pers, de concertzalen en de boekingskantoren etcetera. En door wat 'gewone consumenten', mensen zoals ik ;).

De sfeer op 't festival is goed, de zaaltjes zijn veelal leuk (behalve stinkende Vindicat) en je kunt je lekker laten verrassen twee dagen lang. Enige nadeel is 't heen en weer geloop en de drukte, waardoor je soms niet weet of je beter in een lege zaal kan wachten op een band of toch nog iets ertussendoor kunt doen, maar waardoor je misschien de zaal niet meer inkomt omdat die vol staat... afwegingen, keuzes. En er speelde soms teveel leuks op 't zelfde moment.

Gelukkig hadden ze daar nog een gedeeltelijke oplossing voor... een boel bandjes speelden overdag ook instores in de Plato, Coffee Company en/of 3voor12-tent op de Grote Markt. Daar konden we dus vast even 'voorproeven'. En daar hebben we gretig gebruik van gemaakt.

Heb een heleboel gezien, dus dat ga ik eens lekker opsommen hier:

Donderdag instores:

Zita Swoon (Stef solo)
Malibu Stacey
Kim Janssen
White Lies
Taneytown
Nina Kinert (mooiste van de middag)

Vond Zita Swoon, White Lies en Nina Kinert erg mooi.

Donderdagavond op 't festival

Declan de Barra (fantastisch)
Wallis Bird (klonk op internet een stuk beter dan in die stinkende Vindicat)
Nina Kinert (mooi, maar wat een geklets :S)
Hjaltalín (erg gaaf in de schouwburg!)
Billy the vision and his ... (snel vergeten! 't klonk niet en 't zag er nog erger uit)
Friese avondgebeuren met o.a. Declan en wat artiesten uit Duitsland, Zweden en Belgie ofzo?! (wel grappig, en fijn dat er banken waren waar ik bijna op in slaap kon vallen)

Declan de Barra, Nina Kinert en Hjaltalín waren alledrie prachtig op hun eigen manier.

Helaas deze avond niet meer binnengekomen bij Russian Red en Barbie Bangkok (maar 2e was achteraf gezien niet zo erg) en te moe om nog naar White Lies te lopen en daar te moeten staan. Dus maar voor de Friese avond gegaan.

Vrijdag overdag

Girls in Hawaii (heeeerlijk om mee wakker te worden :D)
Lucky Fonz III :D (Declan de Barra mocht ook ff meezingen)
Barbie Bangkok (mwah)
Room Eleven (de sfeer was top, muziek was mooi)
Florian Wolff
Marike Jager (wowie! favoriet van de middag)
Milow vanachter de muur (weinig gezien, maar klonk goed)
Drive Like Maria (prima)
A Brand (gaaf en grappig)
James Yuill (niet mijn ding)
Novastar (kippenvel en blij dat ik 's avonds nog es mocht)

Girls in Hawaii was voor mij de grote verrassing, Marike Jager was wel de favoriet van de middag.

Vrijdagavond

Milow (mooi, maar iets te braaf en veilig)
Neimo (je moet wat als je bij LPG niet binnenkomt... niet de moeite)
Marit Larsen (erg mooi :))
Novastar (ook al is 't een showcasefestival, dit was toch m'n favoriet van 't festival)
Headphone (wel aardig, maar ben niet overstag)
Solo (zittend op 't podium gezien, prachtig en met veel nieuwe liedjes)

Novastar favoriet van de avond en ook meteen favoriet van 't hele festival. Heerlijk!

Jammer dat we te laat waren bij LPG, want vriendin die daar wel zat zei dat 't erg bijzonder was. Iedereen was geblinddoekt en zat op de grond. De band liep er 'muziekmakend' tussendoor.

Milow was trouwens 't resultaat van een enorm dilemma tussen Lucky Fonz III, Girls in Hawaii en Finn. Maar wilde Milow nog een keer de kans geven, om te kijken of ik 't nu écht wat vond of gewoon wel aardig. Is helaas bij 't laatste gebleven. Girls in Hawaii wil ik nog wel nog een keer ergens zien spelen, want die waren in de Plato erg tof.

Ohja, als je me ineens nog voorbij ziet komen op de VRT... 't zou zomaar kunnen. De camera van die vervelende cameraman stond bij twee optredens wel enige tijd op mij gericht. En toen ik er met een vriendin grapjes over ging maken, vond ie 't nodig om ons nog een keer te filmen. Fijn :S

Zaterdag instores

Solo (die zelf net uit bed was gerold geloof ik... was wel grappig, niet bijzonder goed, maar wel leuk dat ie aan ons (drie vriendinnen) vroeg wat we wilden horen en dat we tegelijkertijd riepen: Hit me with a kiss! en dat de rest van de Coffee Company ons een beeeetje raar aankeek :P
Hit Me TV (prima te doen, grappige 'drummer' met z'n zelfgemaakte trommel voor z'n buik)
Paulusma (best leuk)
??? (is leeg in m'n schema, heb geen idee wat 't was :P)
De Staat (was er niet meer helemaal bij, geloof dat 't wel goed was...)
Face Tomorrow (mooie stem, aardige muziek)

En toen nog hard en lang op zoek geweest naar een eettentje waar ik ook wat kon eten en toen met de trein naar huis.

We zaten op de boot met een aantal mensen van 't zelfde boekingskantoor en nog wat andere mensen uit (vooral) Enschede. Erg leuke, grappige en interessante gesprekken gehad over de muziekindustrie maar ook over onzin en eierballen :). En de boeker van Declan de Barra zat er ook, dus was helemaal leuk... als ie weer komt gaan we beetje promotie voor 'em doen :).

Inmiddels kan ik al beginnen met nagenieten door de nieuwe Marike Jager te luisteren en wat andere festivalmuziek... nu Girls in Hawaii. Volgend jaar ga ik hopelijk weer naar Groningen afreizen!

Rode brievenbus

2009-01-10T21:39:00.001+01:00

In Utrecht hebben we nog steeds rode brievenbussen. En in de rest van Nederland voor zover ik gezien heb niet...

Niet erg, ik vind dat oranje nog steeds lelijk. Maar hoe kan 't?

Yoghurtmeisje zonder yoghurt

2009-01-10T15:28:00.004+01:00

In de supermarkt (m'n werk vroeger) noemden m'n collega's me het yoghurtmeisje... omdat ik vele pauzes doorbracht met een bak vruchtenyoghurt (vaak perzik) in de kantine. Mjam! Nu wat minder mjam, nu ik geen koemelk meer mag....

Maar yoghurt zou ik eigenlijk wel mogen, want dat is anders... maar wat zijn dat voor suffies bij die fabrieken die overal denken melkeiwit/melkbestanddelen in te moeten stoppen. Het is toch yoghurt, geen melk? Zelfs in een simpel, plain pak yoghurt stoppen ze nog melk.... hoe vervelend kun je 't maken voor al die koemelkallergische mensen?!

Heb net dus maar de minst schadelijke gewone yoghurt gekocht (en dat was tevens wel de goedkoopste...) en verder maar een berg geitenkaas ter compensatie.

Heeft iemand nog leuke recepten zonder koemelk? Ik raak soms wat inspiratieloos met deze belemmering... duimen dat 't niet voor altijd is!

Nostalgie

2009-01-05T23:31:00.004+01:00

Koud, 't bos, de prachtige huisvennen, het riet eromheen en weer schaatsen. Nog net zo goed (of slecht ;-) als vroeger. Mama's chocolademelk nog (bijna) net zo lekker. En even uitrusten, zittend op het riet, terwijl de thermoskan zich een weg smelt in het ijs. Sommige dingen veranderen weinig in (ruim) tien jaar.

Nu alleen weer even schaatsen vinden waar m'n voeten wel in passen en waar mijn voeten geen neiging hebben om continue om te zwikken ;-)...

Half paar

2008-12-30T23:45:00.003+01:00

Na al wekenlang met twee linkersokken (want 't zijn wandelsokken) rond te lopen, heb ik eindelijk de twee rechtervarianten weer gevonden. Op onmogelijke plekken in m'n kamer. Na een goede opruimactie ben ik nog een paar enkele sokken tegengekomen... Maar ik heb nog steeds een half paar sokken aan m'n wasrekje hangen (en de wederhelft is nog spoorloos) en ook m'n fijne, hele warme wandelsokken kan ik nergens vinden (en die zal ik echt nodig hebben). Wat is dat toch elke keer met die sokken? En hoe kan 't dat m'n verzameling 'enkeltjes' alleen maar groeit ipv dat ik ze weer es kan verenigen met hun wederhelft?

Kinderlijk blij en een goed 2009

2008-12-23T23:14:00.005+01:00

...met al die kadootjes. Al moest ik ze 5 minuten later zo'n beetje allemaal weer afstaan, 't was weer een leuk huisavondje. En inmiddels staat de kerstman alweer voor de deur (nouja, niet onze voordeur...).

Fijne kerstdagen en een heel mooi, muzikaal 2009!

Eén idiote foto van mij in een postje is wel genoeg dus geen kerststal plus Maartje... maar uhm, een nogal frappante combinatie naast de kerststal. In 't postkantoor in Dublin. Later misschien nog 'es wat normalere foto's van die fijne vakantie!

Toch nog een beetje blij

2008-12-05T22:56:00.003+01:00

Ook al heeft The Swell Season afgezegd voor het concert waarvoor ik speciaal nog een extra vlucht heb geboekt (waardoor ik in theorie nu twee keer heen naar Dublin kan vliegen)... Er is toch nog wat positiefs aan dat ik nu een vlucht voor niets heb en 't concert wordt uitgesteld en ik nu daarom ook maar gewoon later op vakantie ga (die tweede vlucht die er toch nog stond).

Dan kan ik hopelijk volgend jaar in de herkansing tenminste met vriendin die er ook zo graag heen had willen gaan. Hopelijk. En dan heeft 't rottige nieuws waar ik de hele dag al zo van baal toch nog een positieve kant gekregen.

Fijne sinterklaas!

p.s. zwarte piet in 't Spaans is best grappig: pedro negro.

Help me kiezen!

2008-11-30T22:01:00.001+01:00

Welke foto kan ik 't beste uitvergroten tot 60x90 cm op canvasdoek?

Vertel 't me :) Ik vond 't namelijk al heel wat dat ik tot de keus van deze vijf was gekomen...

Eskimo friend

2008-11-30T00:18:00.006+01:00

Tiredness fuels empty thoughts
I find myself disposed
Brightness fills empty space
In search of inspiration
Harder now with higher speed
Washing in on top of me

So I look to my eskimo friend
I look to my eskimo friend
I look to my eskimo friend
When I'm down, down, down

Damien Rice - Eskimo

(stiekem is het gewoon zout trouwens ;-)
(klik op de foto voor een mooiere, grotere versie)

Plekje in de bieb

2008-11-28T22:18:00.002+01:00

Na vier maanden wachten heeft m'n scriptie een plekje gekregen in de universiteitsbieb. Online, want aan dat ouderwetse gedoe doen we niet meer in Utrecht ;-). Toch wel leuk om zo'n mailtje te krijgen... en ook nog steeds wel leuk om dan ook even m'n scriptie weer te zien.

Als je benieuwd bent:
“Mevrouw, wat betekent: Musharraf wordt beëdigd?”
Het effect van moeilijke woorden op het begrijpen van krantenberichten door vmbo-leerlingen

Je mag ook wel na de voorkant al afhaken hoor ;-). Maar die is wel de moeite waard, vind ik :).

Adembenemend

2008-11-23T20:41:00.005+01:00

Adembenemend mooi. The Swell Season in de Handelsbeurs in Gent. De rit naar 't zuiden meer dan waard. De beste 13 bestede concerteuro's van afgelopen jaar voorlopig. De dag erna nog even dunnetjes over gedaan op Crossing Border. En 8 december mag ik weer, in Vicar Street Dublin. Met dan hopelijk een heleboel leuke muziekvrienden van Glen en de zijnen. Glen had in iedergeval toezeggingen van Bell X1, Damien Rice, Mundy, Mark Geary, Liam O Maonlai. Kom maar op!

Voor jullie nog even een mooie foto van donderdagavond. Achter de piano.

Every now and then on my mind yeah
The Swell Season, 20 november 2008, Handelsbeurs Gent

Kat

2008-11-09T20:14:00.006+01:00

Less is more, toch? Nou, bij deze dan. Al vind ik 'em niet helemaal gelukt, want dan had z'n neusje scherp moeten zijn. Maar 't is een begin.

Kat, botanische tuin in Buenos Aires, Argentinie, september 2008

De rest staat trouwens op m'n Picasa webalbum bij Buenos Aires.

Favoriet

2008-11-07T22:06:00.006+01:00

Zonsopkomst in de pampas in de Amazone, Bolivia, augustus 2008

Favoriet op het moment.
Net een schilderij dat warmte uitstraalt.
Net even wat ik nodig heb.

Gij ook hè

2008-11-07T21:53:00.004+01:00

Op de wc (goh) in Sucre, Bolivia, augustus 2008

"For Norah"

2008-11-06T21:04:00.005+01:00

Bloemen in Judy's huis in Santiago, Chili, juli 2008

Oh wow, look at you now
Flowers in the window
It's such a lovely day
And I'm glad you feel the same

(Travis - Flowers in the window)

Vandaag geen lovely day, ik ken geen Norah en dit is ook niet een raam. Maar wel bloemen. Laten we de rest er dan maar bij bedenken...

Systematisch Buenos Aires

2008-11-06T20:15:00.007+01:00

Lekker systematisch. Net zoals vele andere steden in Zuid-Amerika. Alles recht zo'n beetje. Wel handig (of juist niet) bij 't kaartlezen.

Foto's vanuit het vliegtuig boven Buenos Aires (naar Atlanta),
's avonds op 27 september 2008

Geen Tango deel II

2008-11-06T19:44:00.005+01:00

Maar geen tango die ik zing
Brengt ons bij elkaar
(Bløf - Geen tango)

Eerder (in Cordoba in september) schreef ik over Geen tango. De tango om 5 uur 's ochtends die we toen zagen, heb ik een stukje opgenomen. Met m'n telefoon, dat wel. Maar 't geeft wel een mooie indruk van wat we zagen :-). Bijzonder moment daar... En als je wat geks hoort aan 't eind, dat zijn wij, lachend.

Voor Cilla (en andere boeken(kast)liefhebbers)

2008-11-01T23:42:00.003+01:00

Een shopping mall bij Santiago, Chili, juli 2008

Boeken, boeken, boeken. Ik hou van boekenkasten met trapjes. Vervolgens niet om er ook op te gaan staan (want voor je 't weet lig ik op de grond), maar 't ziet er zo leuk uit. Die man mag dan alleen wel in Santiago blijven.

Instructief

2008-11-01T23:14:00.001+01:00

Atlanta, 24 juli 2008

... maar tegen de tijd dat je het eindelijk gelezen hebt, staat het verkeerslicht weer op rood. Al heeft hier vast een communicatiekundige lang op gestudeerd.

Autoritten en ik

2008-11-01T14:26:00.003+01:00

Autoritten en ik. Ik zit zelden in een auto. Waarom zou ik als ik in Utrecht woon, daar alles op de fiets kan doen en Amsterdam (toch wel de plek waar ik daarna 't meeste kom op 't moment) prima met de trein te bereiken is.

Maar nu zat ik toch wel twee keer in een auto. En dan lijkt 't toch echt niet normaal te kunnen gaan ofzo. De ene autorit moest ik ineens voor TomTom spelen. Ja, weet ik veel welke afslag van de A2 je moet hebben om bij m'n huis te komen. En dan bedenk ik ineens ook nog dat m'n fiets op 't station staat. En ja, ik had zwervers met drugs bezig gezien toen ik 'em daar stalde. Toch maar even ophalen dan. Weer de halve stad door. Verder hilarische autorit.

Gister was er wel een TomTom. Een iets te fanatieke, maar dat terzijde. Aan de weg kon 't dus niet liggen. Behalve dat er bij Heiloo een ongeluk was gebeurd, er geen afslag in de buurt was (wie wil daar ook af...) en we daar dus één uur en een kwartier stil stonden. Genoeg animatie verder op zich... twee jongens die wilden voelen hoe 't lag op de snelweg (hard!), mensen die nodig even naar de wc moesten (maar doe dat maar es langs een kale snelweg) en verder geklets en goede muziek.

Maar ja, weer kwam ik niet op een normale manier met een auto thuis (in dit geval meer op een 'normaal' tijdstip, 't was 2.20u voor ik voor de flatdeur stond) . Ach, 't scheelde weinig met in de trein stappen in dit geval. Want die deed er gewoon extreem lang over ;-).

Maar zou 't de volgende autorit wel gewoon goed gaan of zouden autoritten en ik gewoon niet zo'n topcombinatie meer zijn?

Make some big jumps

2008-10-19T18:06:00.004+02:00

Foto's: Salar de Uyuni (zoutvlaktes), Uyuni

Oh make some big jumps, big jumps,
You're afraid to break some bones.
Come on make some big jumps, big jumps,
Life is yours alone.
You hold your head up, your head up high,
like you think I do.

(Emiliana Torrini - Big Jumps)

Tis ons in iedergeval gelukt grote sprongen te maken! In de salar en ook (figuurlijk) daarbuiten.

Emiliana Torrini lukte 't in Tivoli De Helling afgelopen dinsdag ook. Grote sprongen van hoogtepunt naar hoogtepunt. Dat schattige meisje mag nog wel een keer terugkomen.

Dulce de leche oftewel mangar

2008-10-18T17:26:00.002+02:00

In (vooral) Chili en Argentinie kom je er niet onderuit. Dulce de leche (of mangar zoals ze in Chili zeggen). In Argentinie was 't misschien nog wel erger dan in Chili. Het zit in potjes (voor op je brood, voor op je pannenkoek, voor om zo op te eten), het zit op koekjes (alfojar, maar blijkbaar schrijf je 't net iets anders want een plaatje kan ik niet vinden), je kunt er ijs van kopen, ze hebben er ook snoepjes van, je doet 't op flan, 't zit tussen Oreo-koekjes (ja echt!), ... En vast nog wel meer dingen.

En wat 't is? Zoet van melk betekent het. En het is een soort caramel-ige substantie. Gemaakt van melk. Echt. Je gelooft 't niet als je 't eet hoor. Maar het is wel zo. Gecondenseerde melk carameliseren in een pannetje. Gaat verder weinig doorheen begreep ik.

En dat kwam ik dus net tegen in de C1000 in Overvecht. Eén momentje was Zuid-Amerika weer heel dichtbij! Mijn oma heette 't trouwens. Niet dat 't nou zo'n favoriet van mij was. Want elke dag overal dulce de leche, geef mij dan toch maar die jam. Maar voor de variatie was 't wel lekker :-)

Lief liedje (Greg Laswell deel II)

2008-10-12T22:53:00.004+02:00

Maan en sterren - San Pedro de Atacama, Chili

If I could write out my own dream
For the next time that I sleep
You'd be the first one that I see
And I the last one that you keep
The dream would go on and on
While we sway
Against all things thrown our way
And the morning would be so cruel
When it came
With sunshine and warmth to bring
For announcing the end of my sweet dream
For announcing the end of my sweet dream

Zeg nou zelf, dit is toch een hartstikke mooie lieve tekst? (en eventueel als je wil ook heel verdrietig...) Greg deed het maar weer (heb al ooit een post aan hem gewaagd, ik ben nog steeds gek van de man :-) 't Liedje viel me vandaag pas op tussen de andere nummers op z'n mooie nieuwe cd.

Sweet dreams! :-)

De zon aanbidden in Cuzco

2008-10-08T14:23:00.001+02:00

(een geluksheupshot)

Een paar foto's...

2008-10-06T23:37:00.006+02:00

Vandaag heb ik eindelijk bijna alle foto's op m'n computer kunnen zetten (er missen er 20 die kapot zijn op de dvd en er mist één kaartje die nog bij de fotograaf ligt). Vanavond heb ik zelf ook al even kunnen genieten van een aantal foto's. Hier even heel kort een paar foto's, voor de leuk. En omdat ik er toch wel heel erg blij mee ben... Sommige vanwege de foto zelf, sommige gewoon voor het moment.

Tijdens de Uyunitour aan een meer met flamenco's (maar die zitten aan de andere kant)Te mooi om waar te zijn. Vanuit de auto, toen we langs een meer met (jawel) flamenco's reden. In de uitvergrote versie kun je die wel zien in de verte. Maar het beest aan de voorkant is een ... (help me Judy ;-) een kruising tussen een lama en nog een dier.

De gids wilde hier zomaar aan voorbij rijden. Gelukkig mocht ik even uitstappen voor een paar snelle foto's van dit prachtige vergezicht in de woestijn.
Tijdens de incatrail: we zitten al hoog! Ik ben blij (nog wel ;-)

Jaaa, bereikt! Het waaide er nogal, ik had m'n pet misschien niet af moeten zetten, maar als je eenmaal boven bent heb je daar al geen energie meer voor ;-) Wat was ik blij!
Ik kon zowat niet meer lopen toen we dit punt eindelijk bereikt hadden, maar dit is nou Machu Picchu. Voor als je dat nog niet wist ;-)De Inca-cola. Niet te drinken (mierzoet, chemisch spulletje), het eten was ook niet bepaald lekker (dingt wel mee naar het vieste avondeten van de reis, door de koude friet), maar je moet toch een keer met die Inca Cola op de foto hè!

Op de drijvende eilanden (islas flotantes) toch nog een beetje een normaal plekje gevonden tussen de op toeristen ingestelde bewoners. Gezellig voor een huisje met de was. Het normale leven :-). Ohja, de eilanden drijven dus en zijn gemaakt van gesneden riet (zo'n 3 meter dik).
En dit gebeurt er dus als je even niet oplet... een hele verzameling kids om je heen! Ook op de drijvende eilanden (hetzelfde eiland, 5 meter verderop...).
Tot zover even deze foto's van "ik was er echt!" en "deze vielen me toevallig net even op". Een volgende keer meer. Of kom gewoon een keer bij me kijken. Als ik een selectie heb gemaakt dan toch....

Terugreis: lieve Atlantanen, vreemde vluchten en thuis...

2008-10-05T14:40:00.002+02:00

In het vliegtuig zat ik langs nogal een stereotiep dikke Amerikaanse man, maar hij was wel heel aardig en gezellig. Vriendelijk. Geinteresseerd in astrologie, dus ik heb alles gehoord over de man die het beste bij me past. Maar het was fijn om zo iemand naast me te hebben. Afleiding van het einde van m'n reis. Ik heb nog even gezwaaid naar BA toen we daar een half uur overheen vlogen (aaaaaal die lichtjes....). Dag Buenos Aires, Dag Argentinie, Dag Zuid-Amerika!

In Atlanta natuurlijk weer meer dan een uur bij de douane gestaan. Dat zal ook nooit eens snel gaan in de VS. Ik ging als een van de laatste door de douane heen. En toen moest ik ineens bij het inleveren van een formuliertje uit het paspoort de andere kant op dan de rest. Help! Wat nu weeeerrrr... (vorige keer al UITVOERIGE controle toen de poortjes drie keer afgingen, nu dit weer!). Ik had er echt geen zin in. Dus ik vraag die man waarom ik de andere kant op moet. Zegt ie: dat hoor je daar wel. Kom ik daar aan, soort aparte ruimte, moet ik m'n formuliertje en paspoort inleveren, vraag ik wat ik daar doe, zegt ie. Ja, dat hoor je dadelijk wel. Wacht maar even. Dus ik wacht. Zij alleen maar kletsen met elkaar :S. Moet ik bij een andere man komen. Tassen moeten open op een soort band. Vraag ik waarom ik daar ben... zegt ie: ja, je bent een random check. AAAAARGH! Heb ik weer. Maar hij zag m'n ergernis en m'n onschuld denk ik. Die blauwe ogen hè ;-). Die hebben me al veel goed gedaan de afgelopen twee maanden. En hier ook. Ik maak tas 1 open (schoudertas) en hij heeft er al geen zin in. Ik wil tas 2 ondertussen openmaken, maar hij zegt, stop, nee, dat hoeft niet. Phew! Waarom moet dat dan, als hij er toch geen zin in heeft? Maargoed... ik was ervanaf.

Na nog wat gedoe over m'n vliegticket (die ik nog niet mocht ophalen bij de lege balie, vorige keer heb ik daarvoor toen een uur in de rij gestaan...), een tentje gezocht met warme chocolademelk en een muffin en in een heerlijke relaxstoel dat opgegeten. Wat moet je in godsnaam anders op zondagochtend om 8 uur?! Greg Laswell zong me ondertussen toe :-).

Toen het 9 uur was geweest met de marta (tram) naar downtown Atlanta. Het winkelcentrum waar misschien een cd-winkel zat was nog dicht, maar het bord met de winkels stond buiten en daar stond geen cd-winkel tussen. Toen wat rondgewandeld, eigenlijk op weg naar het park, maar zonder kaart. Dat ging niet helemaal goed... ik liep gewoon waar ik dacht dat 't mooi was en wist nog dat er iets met Peachtree street was. Maar dat ging niet goed. Ik weet niet helemaal waar ik geeindigd ben, maar VER weg van het centrum. Toen iemand gevraagd, kwam toevallig net uit een kerk gewandeld, bleek achteraf, en zij is met me meegelopen naar het park. Bood me nog een diner aan, bood aan met me mee naar het park te gaan, als ze even schoenen kon omwisselen, maar had gezegd dat 't wel goed was zo. Wilde liever beetje m'n eigen ding doen. Toen bleek het park vanaf haar huis toch nog een eind lopen en ik had inmiddels zere voeten (lees: blaren) van de wandeling door Atlanta. Het park doorgestoken, nog een fotootje gemaakt bij Coca-Cola (komt uit Atlanta, zit ook museum, met 15 dollar entree...) en toen naar CNN. Dat kostte ook 12 dollar, maar daar wilde ik gewoon graag heen.

Bij CNN kreeg ik met vele anderen een rondleiding van driekwartier langs alle afdelingen van CNN. En ze vertelde wat er allemaal gebeurde en hoe de uitzending uiteindelijk bij de kijkers kwam. Was wel interessant, maar veel dingen wist ik al van m'n CIW-opleiding. Maar het was GROOT! Dat maakte vooral veel indruk.

Daarna een wrap gegeten (je moet echt zoeken naar wat anders tussen alle Wendy's, Mac's, Burger King's en andere frietfastfoodtenten), die volgens de verkoper niet heet was. Maar m'n neus ging er lekker van lopen, dus dat kwam met die fikse verkoudheid wel weer goed uit ;-).
Ik heb trouwens geprobeerd de wrap op te eten boven Nederland. Maar dat werd een beetje lastig. CNN had op de vloer van de hal van hun gebouw waar alle eettentjes aan zaten een wereldkaart gemaakt met stenen en alle plaatsen waar CNN zat hadden een gouden steen in het midden met de plaatsnaam erop. Maar op de ene steen stond Londen en op de andere Brussel, en daarboven was gewoon niets meer. Daar was al water... oeps! Nederland vergeten ;-)

Vanaf CNN downtown Atlanta weer ingelopen, nadat ik op een kaart had gekeken, een man vroeg waar ik heen wilde (aardige mensen hoor, daar in Atlanta) en die had me de shopping mall aangewezen die ik niet kon vinden. Toen toch maar naar het VVV. Daar werd gezegd dat alle cd-winkels waar ik heenwilde (gevonden via Google) te ver weg waren, dat ik dan met tram en bus moest. Ingewikkeld. En zoveel tijd had ik niet meer. Dus maar met tram naar een winkelcentrum met één cdwinkel.... :-(

Daar hadden ze wel Greg Laswell, op het moment een van m'n favoriete artiesten. En Sara Bareilles, die ik -door de mp3speleromstandigheden- veel heb geluisterd. Maar ik heb ze allebei laten liggen... te duur. In het vliegtuig daarna had ik spijt, toen ik Sara Bareilles hoorde in een film.

Op het vliegveld ging alles voorspoedig (heee!) en kwam ik zelfs nog pure m&m's in een rood zakje tegen. Toch even proberen. En meteen het wisselgeld in munten gevraagd... zodat ik m'n ouders kon verrassen. Even naar huis gebeld, vijf minuten. Daar waren ze blij mee! En ik vond het leuk om ze ermee te verrassen. Toen leek de reis naar huis nog voorspoedig te gaan....

Maar... het duurde lang. Het vliegtuig had al vertrokken moeten zijn en wij zaten nog met z'n allen in de gate. Ik had intussen nieuwe vrienden gemaakt, een stel die ook in Zuid-Amerika was geweest (ze hadden zo'n mooie Boliviaanse sporttas bij zich). Dus dat was makkelijk kletsen. Uiteindelijk kwam er een hele groep securitymensen aan die alle tassen zouden gaan controleren, zo leek het. Maar alle was toch een relatief begrip. Je moest je paspoort laten zien en héél toevallig (uhuh..) werden toch bijna alle Nederlanders gecontroleerd en de Amerikanen niet. Apart! Ze gebruikten een paarse lamp om eerst je tas mee overhoop te halen en de volgende securitypersoon gebruikte nog een zaklamp en haalde daarmee nog een keer je tas overhoop. Bijzonder. Verwachten ze dat wij allemaal met drugs op zak lopen ofzo? Ik had twee tassen, maar de tweede hoefde dan weer niet. Dat vond ik dan wel weer een beetje vreemd. Als ik 't zou verstoppen, zou ik toch sowieso eerst de tas geven waar niets in zat?! Nouja, goed. Dat is ook goed gekomen. Maar vreeeeeemd was 't wel!

In 't vliegtuig zat ik naast de helft van een Amerikaans stel die voor het eerst overzee gingen vliegen, naar Nederland (Amsterdam natuurlijk), Duitsland, Venetie en Londen. Logische combi ;-). Uiteindelijk heb ik maar geruild met de man, zodat ze naast elkaar konden zitten bij het raam en ik aan het gangpad zat. Maar ik had geen directe buren, dus dat was ook wel lekker. De overbuurjongen kwam uit de VS en ging naar Afghanistan. Zat in het leger. Was thuis geweest omdat ie een kindje had gekregen. Verder heb ik lekker een filmpje gekeken (Made of Honor) op mijn eigen (keuze)tvtje. En de nieuwe Coldplay geluisterd, ook op die tv. Toen wij ons diner (groot woord) kregen was het al half 2 Nederlandse tijd. Lekker op tijd ;-). Om half 3 dacht ik me klaar te gaan maken om te gaan slapen, maar toen was er een man niet goed geworden in ons gedeelte van het vliegtuig. Dus veel heen en weer geren, vragen om een arts en veel kijkende mensen. Rustig gaan slapen was er toen niet meer bij, dus heb maar gewacht. En uiteindelijk dus maar een paar uurtjes 'geslapen' op een rechtopstaande stoel. Pfft! Toen kwam 't ontbijt alweer namelijk... en kwamen we bijna aan op Schiphol!

M'n tas kwam gelukkig als een van de eerste van de band rollen en wat was ik blij toen. Lekker naar buiten, lekker naar pap en mam en Marjolein. Ik had al een grote glimlach op m'n gezicht staan. Ik zag ze niet meteen, maar ze hadden mij wel snel gevonden. Met balonnen en een Snoopyknuffel werd ik weer verwelkomd in dit koude kikkerland. Ik was nog vergeten te zeggen dat 't bijna 30 graden was in Atlanta. Wel even een verschilletje met het vieze, koude, gure weer in Nederland. Maar ik ben weer terug. En de reis was prachtig. Ik zou zo weer gaan. Ik was liever veel langer gebleven. Ik wil nog terug. Ik hoop nog contact te houden met de mensen die ik daar heb leren kennen. En ik ga foto's uitzoeken, heel veel foto's uitzoeken. En hopen dat het kaartje dat kapot is nog wel 'gemaakt' kan worden, dat de foto's daar ook nog vanaf kunnen. Maar dat komt hopelijk goed (hij ligt al bij de fotograaf).

Bedankt voor het lezen! Voor het reageren! Voor het mailen en smsen! Voor de adviezen en suggesties. Voor de steun. Het was een onvergetelijke en fantastische reis!

Afscheid: gezellige tijd in Belgrado, spannende trein en asado met Argentijnen

2008-10-05T13:41:00.007+02:00

Een paar dagen thuis alweer, maar het laatste blogje lag nog op me te wachten. De rust is hier een beetje teruggekeerd na het uitslapen van het ergste van m'n jetlag, m'n diplomauitreiking en Coldplay.

In de laatste paar uur in Zuid-Amerika en in Atlanta heb ik nog meer dan genoeg gezien en meegemaakt. Om te beginnen in Buenos Aires. 's Ochtends nog even met het meisje uit m'n kamer de stad in geweest, naar de wijk Belgrado, naar een markt met vooral veel sieraden. En daarna even op het terrasje gezeten. En toen was het ZO moeilijk om weg te gaan. Ik wilde helemaal niet naar huis. Het begon nu pas net écht leuk te worden. De buurt was zo fijn, het weer was heerlijk zonnig en warm, het was gezellig met het meisje... maargoed. Toch in de metro kunnen stappen!

Ik had zo'n mooi beeld van de stad Buenos Aires. Rijk, in verhouding tot andere steden in Argentinie en landen zoals Peru. Mooie, oude wijken. Gewoon goede treinen (niets speciaals, maar wel gewoon prima met prima stoelen, ramen, deuren, afscheidingen en geen slome stoomtrein zoals in Peru).
Maarrr... toen ging ik met de trein van de stad naar Ana, een vriendin van Richard die ook in BA woonde, maar dan in een buitenwijk op 45 minuten met de trein vanaf ergens buiten het centrum. Om bij het treinstation te komen was ik al ruim een uur onderweg in twee metro's met grote backpack en dagrugzak. Eén metro stond nog overvol ook, dus was al een hele klus om te blijven staan met dat ding op m'n rug. Op het treinstation was het al een hele zoektocht naar de enige drie hokjes voor Glew (met een gigantische rij mensen erachter). Ook nog een naam die amper uit te spreken valt voor een Nederlandse die beter Engels kan dan Spaans. Maargoed, ze begrepen me toch. En 't kaartje was maar 1,20 pesos wat uhm, wel 30 cent kost (voor 45 minuten in de trein!).

Toen naar de trein. Een oude, gammele rammeltrein volgestouwd met mensen. Zo kon je het wel samenvatten. Ik zag de bui al hangen. Niet wéér staan met m'n backpack. De trein was lang, dus ik maar doorlopen en doorlopen... elke coupé vol mensen. Tot ik de fietscoupé tegenkwam. Daar hingen fietsen aan bagagerekken, stonden in de hele coupé verder vier stoelen en de rest van de mensen zat op de grond, hing tegen de muur aan of stond zonder dat ze zich ergens aan vast konden houden. De coupé kende op de vier stoelen na geen enkel comfort. Maar aangezien de trein verder al zo vol stond, stonden ook hier wel veel mensen in. Je moet toch ergens blijven hè... Ik vond een plekje tegen een van de stoelen aan, zittend op m'n backpack op de grond.

Hier kwamen niet de rijke mensen uit de stad. Hier kwamen de mannen in versleten kleren, trainingspakken, joggingsbroeken, shirts met gaten en/of vlekken. Veel mannen ook vooral. Ik ging de vrouwen zoeken om me een beetje veiliger te voelen. Maar die paar die er waren stonden aan de andere kant van de coupé.
Dit was toch niet helemaal waar ik aan gedacht had toen ik besloot naar Ana te gaan. En ik had ook nog 'es zichtbaar al m'n spullen bij me. En blank. Ja, ik viel weer op. Maar heb gewoon rondgekeken en gedaan alsof het de normaalste wereld is om als toerist in een fietscoupé bovenop je rugzak te gaan zitten tussen alle werklui uit de dorpen in. Dat lukte best prima. Tot de twee buurmannen naast me op de grond uit een stukje plastic gingen lopen snuiven met een opgerold geldbriefje. Achja, cocaine, het scheen ook wel veel gebruikt te worden in Zuid-Amerika, maar daar had ik nog niets van meegekregen. Nu nog wel even. Kon er ook nog wel bij. Paste in iedergeval wel bij de sfeer van de trein. Ondertussen kwam er nog een man met 600 eieren op z'n fiets aangelopen. Driehonderd op een bagagedrager aan de voorkant en net zoveel op de bagagedrager achter. Prachtig! Deze had toch wel 't record van de man uit Peru verbroken (die er met 300 op z'n schoot zat in de bus...). En opeens voelde ik me ook weer in Peru. En ook kwamen er vele verkopers de trein in met lolly's (5 voor 1 peso), brood, koekjes, chocola... ook erg Peruaans, Boliviaans... De reis was zo ineens wel compleet. Ik sloot m'n vakantie af met toch wel wat karakteristieke dingen van de landen in Zuid-Amerika. En de drugs, die ik de rest van de vakantie nog amper gezien had. Het hoort er toch bij ;-)

Uiteindelijk kwam ik toch veilig in Glew aan. De buurmannen bleken toch ook nog wel aardig te zijn, want ze wilden me wel vertellen waar we op dat moment waren (Ana belde me) en voor 't station zeiden ze dat ik eruit moest. Handig! Ana liet even op zich wachten, maar kwam me toen ophalen in joggingsbroek en t-shirtje. Ze was nog een beetje ziek, dus liep ze er net zo bij als die mensen in de trein ;-). Met de auto over een paar hobbelige zandweggetjes naar haar huis gereden. Daar wachtte een hele familie op me. Het duurde even voor ik alle familierelaties doorhad. Oma, Ana's vriend met twee kinderen en de vriendin van de zoon van de vriend van Ana. Ze zouden barbecueen (asado), maar ik was laat. Dus was er al gebbqd en heb ik met Ana nog een paar steaks gegeten. Ze waren bang dat ik geen Spaans sprak, maar daar leek het soms ook wel op. Ze waren soms wel moeilijk te verstaan, dus moest ik dingen een paar keer vragen. Maar na vijf minuten werd 't al iets beter en toen we in de auto zaten na een goed uur daar, hadden we bijna vloeiende gesprekken in het Spaans. Over van alles en nog wat. Vooral verschillen tussen daar en Nederland. Over m'n vakantie. Over hoe ze Engels leren en waarom we toch geen Engels spraken ;-). Het was nogal wennen om bij Ana thuis te zijn, maar in de auto had ik het goed naar m'n zin. We zijn toen nog even langs een kerkje in Glew gereden waar een bekende Argentijnse schilder z'n kunsten heeft vertoond. En vervolgens door naar het vliegveld. "Dichtbij" vanaf hier, maar toch nog 40 minuten rijden.

Op het vliegveld afscheid genomen van iedereen, nog een fotootje gemaakt met Ana en toen door de douanepoortjes gestapt. De terugreis was nu echt begonnen! Ik stond zo bij de gate, waar een enorme rij mensen al stond te wachten. Alle handbagage werd nog een keer opengemaakt. De Argentijnse controle eerder stelde ook werkelijk NIETS voor (vloeistoffen? wat kon hen 't boeien..., nog een telefoon in je zak? hou maar lekker in je zak hoor... en het alarm ging niet eens af...). Dus ik kon me voorstellen dat de VS dit niet voldoende vond. Blijkbaar moest het dan maar zo. Een tafeltje tussen alle wacht-stoeltjes in, waar iedereen langs moest schuifelen, tas open, grabbelgrabbel en weer dicht, onderweg naar het vliegtuig. Zéér professioneel. Over m'n reis en Atlanta vertel ik wel even in een nieuwe blog.

After all my dreaming I just wanna come back home again...

2008-09-27T16:29:00.003+02:00

Tigre (stuk buiten de stad) was erg mooi, vooral de Delta´s (eilandjes) eromheen, waar ik op heb gewandeld. Was wel een beetje alleen een uur in de bossen, terwijl ze hadden gezegd dat het een wandeling was van een half uur, maar dat kwam allemaal goed en behalve dat ´t toen een beetje lastig genieten was, was het eigenlijk wel prachtig.

De dag ervoor nog een supertour door BA gedaan. ´s Ochtends kwam mn kamergenootje met nog wat standaardwerk in BA aan, dat ik allemaal nog niet gezien had... dus die dag daarmee gevuld. En doordat ik gewoon wist wat er op de planning stond (al maak ik die toch zelf, maargoed) ging het best heel goed en heb ik me prima vermaakt. Ook weer heerlijk van de zon genoten, nu het nog kan.

Vanochtend nog een boeiend gesprek gehad met wat mensen uit het hostel over reizen en onze passies (waarvan er toch wel duidelijk eentje reizen is...). En net mn tas ingepakt en nu nog even naar een markt met mn kamergenootje en daarna misschien naar de bbq bij Ana (een vriendin van Richard, heb d´r nog nooit ontmoet, maar ze komt uit BA, een buitenwijk dan).

Ik heb onderweg wat quotes verzameld die nu wel mooi van toepassing zijn of waren...

But I feel more than brave,
I just think I feel good today
Sarah Bettens - Fine

Eentje waar Judy en ik hartelijk om hebben gelachen in de taxi vanuit Calama naar het vliegveld (denk ik?), het was iig zooooo waar.

There were nights when the wind was so cold...
Celine Dion - It´s all coming back to me now

En die nu van toepassing zijn...

I haven´t been away for very long, but it feels like a lifetime
Bright Eyes - Landlock Blues

Gedeeltelijk waar...
After all my dreaming,
I just wanna come back home again...
Counting Crows - Rain King

En als afsluiter:
Home, home, where I wanted to go...
Coldplay - Clocks

Tot snel!

Toch Tango...

2008-09-25T00:22:00.002+02:00

Van de Geen Tango verhuis ik naar een hostel genaamd Tango Backpackers. Wel tango dus. Nog niet live gezien trouwens...

Ik vermaak me best in Buenos Aires, maar het is qua gezelligheid zeker geen Cordoba. Ik mis nog altijd de gezelligheid van daar. Wandel hier nu al drie dagen alleen rond (1e dag wel weinig gedaan), heb vanmiddag alleen met een jongen uit mn hostel uit Cordoba gelunchd. Superlekkere lunch trouwens. Broodje geitenkaas (anders dan bij ons), rucola (ook anders), gegrilde appel en notenprut. Mjam!

Verder heb ik iig genoeg kilometers gemaakt, dat is niet zo moeilijk hier. Microcentrum en Tribunales en Congreso gezien. Grote, ruime opgezette wijken in het centrum die rond de ader van de stad liggen... een 16-baansweg! (volgens de LP Encounter, ik telde er bij het oversteken nog meer). Vandaag naar ietsje rustiger verhuisd, Palermo. Sfeervoller ook. Rondgewandeld met Tim door de wijk, daarna zelf in de botanische tuinen gezeten tussen alle katten. Eentje vond mij ook aardig :-).

Maargoed, ik ben wel weer in voor wat aanspraak. Vanochtend met een Amerikaanse kamergenoot bij ontbijt gekletst maar die had al plannen voor vandaag en ging vanavond naar huis. En er zijn net vijf luidruchtige Nederlanders gearriveerd, maar ik had nog niet zo´n zin om daarmee een gesprek aan te knopen. Geloof ook niet dat ze al weten dat ik ze ook kan verstaan.

Door het gemis aan gezelligheid hier krijg ik ook best zin om naar huis te gaan trouwens. Het is wel goed geweest zo... zeker nu het wat moeilijker gaat, is het idee van thuis wel lekker. Dus tot snel!

Geen tango meer

2008-09-22T23:16:00.003+02:00

Val de dwazen bij
In hun hang naar liefde
Drink niet met me op
Maar masseer mijn ziel
[...]

Maar geen tango die ik zing
Brengt ons bij elkaar

(Blof - Geen Tango)

Geen tango meer. De wreedheid van de vakantieliefde. De verplichte vlucht naar onze huizen dreef ons uit elkaar. Het lied is treuriger dan de Cordobaanse waarheid, maar ik vond er wel iets toepasselijks in.

Een van de mooie momenten in Cordoba was dat we tijdens een nachtelijke stadswandeling ineens tien dansende stelletjes vonden op hét plein van Córdoba (om 3 uur ´s nachts). Druk bezig met de tango dansen. Op een verder volkomen leeg en verlaten plein. Met hun shirtjes en truitjes aan in de ijzige kou. Naast een oude auto met een paar speakers met de strakke tangoklanken. Een fantastisch gezicht. Dit is Argentinie. We hebben toen zelf ook even een soort tango-achtig rondje gedraaid.

De herinneringen blijven in iedergeval wel. En wie weet... ga ik nog ooit naar Australie ofzo ;-).

Ik mis...

2008-09-22T23:07:00.002+02:00

...Cordoba, de gezelligheid, het fijne hostel en niet te vergeten de mensen daar. Het was vervelend om afscheid te moeten nemen.

Het zat nog niet helemaal mee vanochtend met het hostel hier. En dan valt de kloof tussen daar en hier nog meer op. Maar ik ben in Buenos Aires en ook al heb ik nog weinig uitgevoerd (was weggebracht en uit eten geweest en vergeet de belangrijke douche niet!), ik ga nog van Buenos Aires genieten.

Grooooooot, druk (veel verkeer ook), maar het voelt wel veilig. En er is zo enorm veel te doen dat ik amper weet waar te beginnen. Nu nog maar even wat in de buurt eruit pikken om nu nog even te doen. En dan morgen de echte toerist uithangen.

En nog een weekje, dan ben ik weer thuis. Fijn maar ook zeker wel heel jammer. Ik had niet verwacht dat mijn trip naar Zuid-Amerika zó gaaf zou zijn. Maar ik ben er dus alweer snel! Volgende week maandagochtend 8.10u sta ik op het vliegveld.

En nu ga ik even proberen mezelf bij elkaar te rapen voor wat Buenos Aires-cultuur. Chau!

Splash out

2008-09-20T18:13:00.004+02:00

Het is onbeschrijfelijk hier. Gisteren heeft het de halve dag gestortregend, maar dat heeft me er niet van weerhouden om naar buiten te gaan (regenjas uittesten, broek zeiknat), koffie te drinken met een Duits meisje van mn kamer, Martina. Ze was deze dag aangekomen en we moesten toch wat. Het was echt enorm gezellig, klikte enorm goed! Daarna een rondje bioscopen gedaan, maar geen Engelstalige films gevonden. Toen maar terug naar het hostel en daar (bijna) niet meer weggegaan voor half 2 vannacht.

Een paar potjes pool (ik kan er nog steeds niets van, maar heb wel echt enorm veel lol gehad). Allemaal grapjes over mijn enorm goede strategie (de bal missen of hem de verkeerde kant op poolen). En er toch nog wat ballen in krijgen (waaronder een zwarte, oeps!) Verder thee drinken, kletsen, foto´s van Santiago laten zien aan een Duitse jongen, Marco, die daarheen gaat als volgende stop en praten over de stad.

Toen werden we toch wel een beetje gaar en hebben we met z´n drieen (Marco, Suzie een Nieuw-Zeelandse en ik) een wandeling door de stad gemaakt en belandden we elke keer bij de kerken. Waar dan net regelmatig een mis begon... goede timing! We hebben een lekkere sapjesplek gevonden (zeldzaam hier itt Bolivia...), waar we onze sapjes hebbe zitten drinken. En daarna hadden we met zn drieen de slappe lach omdat we alledrie een natte kont hadden van de stoelen die droog leken maar waar het water aan de onderkant gewoon uit kwam sijpelen. Was een idioot gezicht zoals onze konten eruitzagen. En beetje maf doen om ´normaal´ bij het hostel aan te komen. Daarna lekker knus voor de verwarming gestaan om het te laten drogen.

Daarna nog meer kletsen en relaxen tot de ´all you can eat´ barbecue begon. Ook die was erg gezellig en Martina besloot gek te doen en (terug) naar Buenos Aires te gaan, omdat ze daar iemand ontmoet had waar ze toch nog wel mee af wilde spreken. Gewoon een keer niet je plan volgen, niet logisch doen maar gewoon doen waar je zin in hebt. Avontuurlijk.

Wel jammer, we konden het echt enorm goed vinden samen! En dat van een halve dag eigenlijk. Wel grappig hoe snel dat soms kan gaan hier...

Na de barbecue was het feest. Spontaan feest. Tijdens de bbq speelden er een jongen die gewoon in het hostel verbleef en ook iemand die ze ervoor hadden gevraagd Spaanstalige en Engelstalige muziek. Ik was duidelijk het beste in ´herken het liedje´ (wat we ondertussen zelf speelden). En Creep van Radiohead door de jongen uit het hostel was erg goed! Hij kon wel zingen. Op een gegeven moment gingen de tafels aan de kant, de mensen van hun stoel en de jongen met gitaar banjerde door de bar. Feest! Echt enorm komisch gewoon, het leek hier wel een club. En het was er echt supergezellig en het bier supergoedkoop. We dansten wat op zijn gitaarriedes en daarna ging er een ipod aan de kabel en hebben we daarnaar geluisterd en op gedanst en gekletst. Iets als: zonne goeie (hostel) hebben wij nog niet gehad... is wel op zn plek geloof ik.

Toch nog maar een keer uit, het was al tijd voor de club, de bar konden we wel overslaan. Ze wisten er maar eentje, dus dat werd hem. Met man of 10 erheen gewandeld, bleken de jongens meer te moeten betalen dan de meiden en uitendelijk konden wij drie meisjes zelfs gratis naar binnen. Snapte later wel waarom, de hele club stond vol met mannen. We hadden geluk, er bleek een rockband op te treden. Waarvan ik argh alweer de naam ben vergeten. Maar het was wel rock-rock en wel heel erg gaaf. Al heb ik me maar even in de pit (duwende en springende mensen) gewaagd. Goed concert wel! En dat maakte de stomme internationale muziek voor het concert ruimschoots goed. Want dat voelde een beetje alsof ik ook gewoon in NL had kunnen staan, alleen was ik wel enorm lang voor de club dan..

Was erg gezellig daar, heb nog wat danslessen voor in de Argentijnse club gekregen van een Argentijns meisje die ook in ons hostel zat. Was wel komisch. En verder veel lol gehad met de Duitse jongen Marco. Om 5 uur vonden we het toch wel tijd om naar huis te gaan. Vond het toen wel weer leuk worden (was na het concert), maar was ook wel enorm moe. Dus maar mee terug naar het hostel gegaan, net toen een Argentijnse jongen een gesprek met me aanknoopte. Ach, een leuke hosteljongen is ook al wat.

Vanochtend met een brka hoofd uit bed, staan er gewoon een aantal uit de club al klaar om weg te gaan. En weer komt die vraag.. waarom blijf je niet een nacht langer? Kunnen we nog een avond uitgaan, kun je mee naar de trekking, want daar moeten we ook met zn drieen voor zijn (en nu alleen Marco en Susie). Gister ook al vaak die vraag gehad... vele overhaalpogingen. En ik geloof dat ik ook maar gewoon mee ga doen aan dat avontuur van Martina, van je plan afwijken en gewoon wat geks doen. En hier nog een nacht blijven ook al is er in de stad overdag weinig te doen of te zien. Morgen dan nog een (voor mij vast zware) trekking. En vanavond misschien nog weer uit, anders hier in hostel nog een feest. Ja, het leven in Cordoba is zwaar!

Splash out. Laat ik het ier nog maar es doen, voor ik het in Nederland weer verleerd ben. En dan kan ik straks (als ze terug zijn) hopelijk nog een keer oefenen met pool. En veel lachen! Ik wil hier helemaal niet weg nl... maar zou ook wel naar BA willen. Maar ga me aan mn gekheid overgeven Ga ik nu met de Ierse jongen uit eten waarmee ik anders in de bus had gezeten vanaaf. Splash out! Liefs!

Lena Lijstje: boeken

2008-09-19T00:03:00.010+02:00

Het verbaast me hoeveel boeken ik al heb gelezen deze vakantie...

Marian Keyes - Nu of nooit
Herinner ik me niets meer van... dat lijkt me wel genoeg zeggen, haha. Maar hij was wel dik!

Cathy Kelly - Wat ze wil!
Voor een chicklit nog best een goede. Vond deze wel erg leuk om te lezen, gevonden in een hostel (het enige Nederlandse boek, de rest was ook prut trouwens) en ook lekker dik.

Vonne van der Meer - Eilandgasten
Vast het meest verantwoorde boek van de reis, maar niet het leukste. Verhalen over mensen die in een bepaald vakantiehuisje verbleven op Vlieland geloof ik. Ik vond het teveel losse verhalen en niet echt leuk. In een restaurant in Sucre gevonden, waar ze echt enorm veel Nederlandstalige boeken hadden, omdat (waarschijnlijk) de vorige eigenaar Nederlands was (en misschien er daarom wel veel Nederlanders komen). Je kan daar ook Bossche bollen eten nl.

Nelleke Noordervliet - Ontgoochelingen
Een heel klein dun boekje van 50 pagina´s die ik op een avondje in het hostel in Mendoza heb uitgelezen. Het enige Nederlandse boekje in de kast, maar ook het enige boeiende boek in de kast. Ik heb m´n eigen boek omgewisseld voor Hundred years of solitude (als ik het goed schrijf), maar dat was in Nederlands al een kansloze opgave, dus in het Engels ben ik eruiteindelijk ook maar niet in begonnen.

Agnita Twigt - Tijdelijk Adres: Andes
De locatie van de verhalen is zo herkenbaar. Het is een soort modern dagboek (met ook mails en weblogstukjes erin) van haar reis door Peru, Bolivia en Ecuador. Ze heeft veel van ´onze´ plaatsen bezocht en een paar andere. Veel verhalen komen heel bekend voor, maar ik heb al twee fouten (echte fouten!) ontdekt in het boek. Zo was de hoogste berg bij de Incatrail bij haar 25 meter lager dan bij mij en dat stond toch echt gewoon op een bordje! En er stond nog zo´n soort fout in. Daarnaast is ze wel erg negatief over alles wat er gebeurd. Ik heb veel dingen die haar overkomen en waar ze over klaagt helemaal niet als negatief ervaren. Dus dat voelde soms wel een beetje als overdreven. Maar dit boek ruil ik toch niet in. Toch leuk als ik er nog ooit aan terug wil denken, al is het boek verder (ook zoals het geschreven is) geen aanrader.

En nu zit er in m´n tas:
Freya North - Pillow Talk
Engels en dik (meer dan 400 bladzijdes), dus ik ben benieuwd of ik het daar de komende tijd tot Nederland nog mee ga redden. Het zou wel handig zijn!

Telefoon

2008-09-19T00:03:00.007+02:00

Ik neem aan dat er geen 20 idioten (die mij niet echt kennen) deze weblog lezen... dus ik doe dit gewoon ff openbaar. Ik heb vandaag een Argentijnse simkaart gekocht. Vanaf 22 september heb ik namelijk geen Nederlandse simkaart meer (geloof dat het de 22e is) en aangezien de combi alleen reizen en geen mobiel niet echt fantastisch is, toch maar even een kaart gekocht.

Jullie kunnen me berichtjes sturen (bellen mag ook, haha) op 00549 351 239 33 71. Ik denk dat ik vanaf nu ook vooral die kaart ga gebruiken, want dat is wel ietsje handiger. Dusseh, als je nu nog wat aan me kwijt wil... dat nummer van hierboven! Tot ik Argentinie uitga (voor jullie in de nacht van 27 op 28 sept), dan is het over met de mobiele bereikbaarheid, tot ik in Nederland die kaart heb gevonden.

Ontdekte trouwens dat hier mobiele nummers niet allemaal hetzelfde beginnen. Ze hebben net als vaste nummers gewoon de code van de regio. Dus ik heb nu een telnr. uit Córdoba. En de jongen in de winkel was trouwens heel jaloers op m´n telefoon. Die hadden ze hier niet. Hij wilde maar al te graag ruilen... ik alleen niet!

Córdoba: steak en studentenleven

2008-09-19T00:03:00.006+02:00

Córdoba is alles wat ik op vakantie nog niet (weinig) heb gedaan. Heel lekker vlees eten (al is de kip hier ook altijd wel heel mals) en veel uitgaan.

Gisteren hebben we de halve stad afgelopen naar een steakplace en uiteindelijk hebben we ´em gevonden. En hebben we allemaal (met z´n 10en) zitten genieten van het heerlijke vlees hier. Daarna met z´n allen naar de bar gegaan en cocktails gedronken. Zijn hier ook goedkoop (2,20 ofzo).

Overdag heb ik een tour gedaan naar het Ché Guevarra-museum in z´n oude huis een aantal dorpen verderop. Zeker boeiend, vooral door alle achtergrondinfo over zijn leven. Verder zijn we naar een Jesuiten-residencia geweest. Mooi gebouw! Vond het museum zelf wat minder boeiend. Daarna nog naar een Duits dorp waar je niet met auto´s mag komen. Niet bepaald interessant. De natuur eromheen was wel aardig, maar na alles wat we al gezien hebben echt totaal NIET indrukwekkend. Maargoed, we hebben het wel gezellig gehad. Twee Nederlandse meisjes, een Spaanse jongen (die comunicacion audiovisual in Madrid studeerde!) en ik.

De busreis van 11 uur was trouwens enorm saai. Een landschap vol bergen rijdt misschien wel niet handig, niet snel maar is tenminste wel leuk om naar te kijken. Dit waren droge vlaktes... saai! Ik overweeg naar Buenos Aires een nachtbus te nemen, als ik dan op een beetje een goede tijd aan kan komen in Buenos Aires (niet ´s nachts nog). Is een stuk relaxter!

Ik wil hier nog een keer echt echt uitgaan, op vrijdagavond naar de club, als het druk is. Vanavond hou ik een avondje off denk ik, want na al die brakke nachten kan ik wel wat slaap gebruiken (´s ochtends word je altijd wel érgens wakker door, zoals vanochtend door de leuke hosteljongen die kamergenoten kwam wekken omdat ze uit zouden checken en toen mij nog even een schouderklopje kwam geven). Het is wel lekker om straks nog gewoon m´n boek te lezen. Al las ik al iets in het hostel over een tangodansvoorstelling hier in het hostel. Dus ik ben benieuwd waar ik eindig vanavond...

En dan ga ik zaterdagavond denk ik met de nachtbus naar Buenos Aires... dan heb ik daar nog mooi een week om relaxed te genieten van die gigantische (en ook drukke) stad!

Even snel...

2008-09-18T00:26:00.003+02:00

Ben in Cordoba en heb hier al een boel nieuwe vrienden gemaakt. Het hostel is fantastisch, de medewerkers ook, maar ook alle Duitsers, Israelis, Australiers en Engelsen zijn aardig en gezellig. De kroeg is leuk. In Pisco Sour zit blijkbaar eiwit (hadden ze het gister over, dat ga ik ook niet meer drinken dus). En het bier in het hostel is goedkoop (1,50 ongeveer voor een grote fles).

Ik vermaak me hier dus wel. Heb trouwens nog niets van Cordoba zelf gezien, dus dat ga ik morgen maar eens bekijken. Chau!

Geld en geen zorgen

2008-09-15T05:29:00.003+02:00

Ik stap de bus naar Mendoza in. Mijn nieuwe avontuur begint! Ik ben niet gespannen, maar wel onrustig. Ik mis een maatje (Judy) om gewoon een keer wat tegen te zeggen. Ik weet niet wat ik moet gaan doen: muziek luisteren dan maar? Uiteindelijk vind ik een beetje de rust, mooie teksten op mn ipod die zo toepasselijk zijn en krijg een glimlach op mn gezicht. Ik heb er zin in.

Een paar uur later, als we al een hele poos voor de douane staan heb ik er wat minder zin in. Binnen in de bus wachten of buiten in de sneeuw? We zijn net via allerlei haarspeldbochten naar boven gekronkeld en hebben al een poos door sneeuwlandschap gereden. Niet eerder zoveel sneeuw gezien bedenk ik me. En vooral de ´tunnels´ waar aan de zijkant de sneeuw gewoon naar binnen loopt (aan een kant zitten alleen wat pilaren) vind ik erg boeiend. De sneeuw komt dan vaak net zo hoog als de tunnel waar we doorheen rijden. Toch fijn dat die tunnel er is.
Ik bagger bij de douane wat door de sneeuw, maak wat fotos van spelende kinderen in de sneeuw en zie een mooi landschap achter een elektriciteitshuisje. Maar dat huisje bereik ik nooit, want ik zak tot mn knieen in de sneeuw. Toch maar terug en een foto met mn zoomlensje dan!
Bij het naar de wc gaan ontdek ik al meteen dat ik iets niet zo slim heb gedaan... ik heb geen Chileens geld bij me en ook nog geen Argentijns. Alleen dollars... dus ga ik voor 1 dollar naar de wc. En kan ik geen fooi geven voor de mensen die onze tassen uit de bus gaan halen en terug erin gooien.

Eindelijk, na twee uur wachten mogen we bij Chili een stempel laten zetten. Alsof de man doorheeft dat ik ze spaar, zet ie er twee. Een bij het krijgen van het paspoort en een voor ie t teruggeeft. Dubbel het land uit! Ik kom ook niet meer terug voorlopig hoor, dus das goed. Bij Argentinie staat een langere rij. De man voor me (ook uit onze bus) begint een gesprekje. Waar ik vandaan kom. Hij blijkt uit Cordoba te komen en op bezoek te gaan bij familie in Mendoza. Ik weet nog altijd niet of ik naar Rosario of Cordoba zal gaan, dus vraag om advies. Natuurlijk zegt ie Cordoba. Verder nog gepraat over onze reis en allerlei andere dingen. Tot we aan de beurt zijn. Daarna is het tassencontrole, handbagage met de hand en gelukkig(!) is er een scanner en gaat de andere bagage daardoorheen. Scheelt weer veel gedoe! En dan mogen we weer rijden...

Om 22uur komen we aan in Mendoza, wat eigenlijk 20u had moeten zijn! Dan blijkt het ineens nog 23uur te zijn ook, want hier is het een uur later (handig voor de communicatie met jullie!). Judy had me gezegd dat er geldwisselkantoortjes waren op het busstation, maar je kan het wel raden... die waren al gesloten! Er was 1 pinautomaat, waar waarschijnlijk alleen groot geld uitkomt, zoals altijd. De man die ik bij de douane sprak vroeg al waar ik heen moest. Hij moest de hele stad door, omdat zn familie aan de andere kant van de stad woonde. Hij wilde wel via mijn hostel rijden dan met de taxi. Ik stond met lege handen (behalve die dollars dan) en dacht: wat is beter, pinnen in een leeg busstation (niet veilig) en met veel geld proberen een taxi te betalen (wisselgeld is hier geen common thing). Of toch maar gewoon met die man in een taxi, zeggen dat ik geen geld heb en hopen dat het goedkomt. Het werd de laatste optie. Een goed idee bleek ook, want er waren amper taxis in Mendoza. Stonden mensen voor 10 taxis voor ons te wachten, terwijl er elke 5 minuten ofzo maar eentje langskwam. Ik werd netjes voor mn hostel afgezet, de man gaf nog uitleg over van alles in de stad, hartstikke aardig. En heb em driedubbel bedankt toen ik voor het hostel stond. Toch fijn die lieve mensen hier elke keer!

Hostel (van HI) is klein, de kamers nog kleiner (kan weinig meer in dan die 4 bedden), maar er is wel alles. Een boekenplankje, bedlichtje, opberghok (de mijne alleen nogal onhandig) en nog van alles meer. Heb uiteindelijk nog poos gelezen en toen geslapen.

Vanochtend bij het ontbijt (met zn vieren, iedereen staat vroeg op blijkbaar?) dulce de leche gegeten. Zoet spul, lijkt beetje op caramel, maar is het niet. Je kan het op je brood smeren, maar ook nog voor 10 andere dingen gebruiken geloof ik. Maar bij het ontbijt gekletst met een Duitse jongen die ik ook al bij de douche was tegengekomen en een Zweeds meisje. De jongen ging weg, het meisje bleef. Ik ging op zoek naar een pinautomaat of geldwisselhuis, vond wel pinautomaten, maar kon nergens geld uitkrijgen. Ik kreeg het toen wel een beetje benauwd. Wat nu? Het is zondag, alle geldwisselkantoortjes zijn dicht... uiteindelijk kreeg ik wel 100 uit een automaat (25 euro) en toen ook nog 200. Wat blijkt, je mag maar 320 argentijnse pesos per keer pinnen. Maar dat wist ik toen nog niet... zucht! Gaat wel een duur pingrapje worden zo, want ik betaal per transactie. Je kan wel 5x die 320 pinnen nl... (als je zou willen)

Vanmiddag gehangen: in een van de vijf parken in het centrum, op een terrasje, met een Nederlands meisje uiteindelijk, waarmee ik op de kamer bleek te slapen...oeps! en toen nog op het Plaza Espana (kreeg er een Madridgevoel van, veel tegeltjes!). Terug in hostel vroeg het Zweedse meisje of een kamergenootje en ik meegingen kijken naar folkoristische muziek in een ander park. Dat bleek al afgelopen, maar we hebben wat gekletst,. een suikerspin gegeten, gekeken naar wat er wel te doen was en toen samen gegeten en naar de bios geweest. Iets met blueberries, zal wel in LHC draaien. Een aanrader. Romantische film, maar niet te. Gewoon erg mooi, vond ik.

En nu weer terug in het hostel, jullie even geruststellen. De smsoproep heeft iig al gewerkt, dat wordt een dure rekening thuis. Maar bedankt iig! Mag altijd natuurlijk! En chau voor nu! Of askalla als ik het goed onthouden heb (chau op zn quechua...)

Einde van de trip (evaluatie volgt nog)

2008-09-15T05:04:00.002+02:00

Even nog een samenvatting van de rest van onze trip...
Ik geloof dat ik geeindigd ben in San Pedro... had ik al gezegd dat we van de zandbergen zijn afgerend? Zo nee, dat was zooo gaaf. Zo ja, dan nog een keer! Het was zooo gaaf! Maar Valle de la Luna (dit was bij de valle de la muerte, de dodenvallei, omdat er geen leven is) was echt prachtig. Echt een maanlandschap. De zonsondergang was niet de meest bijzondere die we gezien hebben (Copacabana en het Titicacameer....), maar was wel bijzonder om allerlei kleuren op de bergen te zien.

Ohja, heb ik wel verteld. Want ik bedenk me ineens dat ik de fietstocht ook al gehad heb. Nou, dan kan ik verder met de laatste dag in San Pedro. Op de eerste dag hebben we Chili-Brazilie gekeken, op de laatste dag in San Pedro de Atacama (SP voor Adrianne ;) hebben we onverwachts weer voetbal gekeken (Chili-Colombia).
We zaten bij een restaurantje te eten en aan de overkant zat het cafe. Bij elk doelpunt kwam het enthousiasme onze tent binnenvallen en renden de kok, de ober en nog een medewerker als een razende naar de kroeg aan de overkant. Aangezien het 4-0 werd tijdens ons etentje hebben ze wat heen en weer gerend. Toen we klaar waren met eten zijn we zelf nog maar even in de kroeg gaan kijken in de hoop op nog een doelpunt. Ik wilde die sfeer wel van dichtbij proeven, zeker na een doelpunt. Er was nog een kwartier op de klok, maar helaas geen doelpunt meer. De kroeg zat vol (op bankjes) en een jongen bood een punt van hun bank aan, dus Judy erop en ik op dr schoot, haha.

Na de wedstrijd bleven de jongens kletsen en uhm, wat de bedoeling was van een biertje (iets anders dan halve liters hadden ze niet) werd wel iets meer dan 1 biertje, terwijl we om 4 uur sochtends opgestaan waren voor de geisers. Dus mn Spaans werd er stukken beter op na wat bier (ze bestelden inmiddels al kannen bier...) en de jongen naast me werd ook wel steeds interessanter en leuker.
´t Viel wel een beetje boel op dat een jongen de hele tijd naar de wc ging en maar niet op de wc ging. Later bleek Judys buurman haar ook nog uitvoerig verteld te hebben hoe hij drugs de grens oversmokkelt. De jongens vonden dat we ook maar moesten komen werken in San Pedro. Ze werkten allemaal in een restaurant, internettent (waar we al waren geweest...) of hotel of als paardrijinstructeur bij tours. Hier was het leven relaxed: werken voor het benodigde geld en verder niets doen, uitgaan tot de volgende ochtend en dan te laat op je werk verschijnen. Werd je dan ontslagen, dan kon je zo wel weer ergens anders aan de slag... Ze zeiden dat we hier prima zouden kunnen werken met onze talenkennis, als gids ofzo. En je hoeft dan niet eens elke dag hetzelfde te doen, want er zijn verschillende tours (toen moesten we wel een beetje lachen, voor ons voelt dat toch wel een beetje als allemaal hetzelfde). De jongens waren op eentje na allemaal niet uit San Pedro van oorsprong (het waren er 5, 6, 7? (er zijn er nogal wat bijgekomen in de loop van de tijd)).
De leuke jongen was er pas twee weken en paste (volgens ons) totaal niet bij de rest. Bij hem konden we ons ook niet voorstellen dat hij dit leuk zou vinden, hij was er het type niet voor, vonden wij, maar blijkbaar lag dat toch anders. Of hij moest dat nog ontdekken ;). Het werd iig weer een bijzondere, zeer Chileens-verantwoorde avond.
En mam, we letten wel op hoor...

Vanaf San Pedro de volgende dag na een laaaaang ontbijt (1,5 uur incl het wachten, dat was het vooral) richting busstation gewandeld. Komen we de internetcafe-jongen uit het cafe tegen, nog even email uitgewisseld en toen echt op de bus. Calama bleek saai, suf, de bioscoop stom (alleen nagesynchroniseerde films), het winkelcentrum had geen lonely planets en geen behulpzame spijkerbroekenverkopers voor Judy. Verder blijkt Calama een dure stad, maar wel een met krottenwijk (terug toch maar in de bus gestapt...), geen boeiende eettenten, een vliegveld zonder naamsaanduiding aan de buitenkant, maar wel met een vliegtuig naar Santiago. Gelukkig!

Vlucht ging goed. De sandwich die we blijkbaar nog kregen kwam 16 minuten voor we gingen landen op deze 2 uur durende vlucht. Praktisch! In Santiago werden we opgevangen door drie vrienden van Judy, die ons meteen naar ons eerste feestje in Santiago loodsten. Een bbq (nee, het is niet warm in Santiago, maar bbqen kan het hele jaar vinden ze) bij een collega van Judy. Erg gezellig, erg lekkere kip ook (zo niet droog, kunnen wij dat in NL ook niet es leren of importeren?) en heeeerlijke salades. Werd daar zeer blij van na het toch een beetje karige voedsel (zeker qua groenten) in Bolivia. Na lekker eten en wat drankjes belandden we bij Judy thuis in de woonkamer op de grond op wat kussens uit de bank. Toch nog aardig geslapen. Volgende ochtend stond het welkomstontbijt al klaar toen ik uit de douche kwam! Daarna tas ingepakt, stad in geweest voor Lonely Planet (maar meer dan 40 euro voor een Spaanstalige vond ik toch lichtelijk iets te duur) en toen heeft Judy me naar het busstation gebracht met de metro.

Tenminste, dat was de bedoeling. Stonden we bij de verkeerde. Ik had mn kaartje al in San Pedro gekocht, daar had de man gezegd dat het Estacion Central was... maar dat was niet zo. Dus ben ik met mijn veel te zware tas met Judy met mn rugzak op dr buik naar het andere station gerend. We hadden nog maar een kwartier nl. En mn rugzak was wel lekker zwaar... (op terugweg vanaf Calama woog ie nog 14,9kg, maar nu zit er zeker een paar kilo meer in van wat nog in Santiago lag...zucht!) Maar ik heb em gehaald en op het busstation ernaast (!) hebben we nog een half uur gestaan, dus misschien was de haast niet helemaal nodig. En hoe het toen verder ging verdient een nieuwe blog...

Stoer

2008-09-10T23:06:00.003+02:00

Af en toe zijn we toch best stoer:

op een hoogte van ruim 5000 meter komen! (met een jeep, maar ben nog nooit zo hoog geweest)
slapen op 4200 meter hoogte bij -15 graden!
gaan zwemmen in een natuurplas bij -12 graden buitentemperatuur!
gaan mountainbiken met zn tweetjes door de woestijn, verdwalen, neejoh...
een incatrail lopen zonder echte bergwandelingoefening

Zo. Dat moest ik toch ff apart in een blog zetten hoor.

Hopelijk ben ik ook nog zo stoer op mn tweeweekse solotournee door Argentinie.

Vanaf Sucre... en nu alweer bijna alleen op reis!

2008-09-10T21:45:00.003+02:00

in sneltreinvaart:
Potosí, saai als je niet naar de mijnen gaat (vanwege benauwdheid 2x durfde ik niet)
Uyuni, het is er zo saai dat iedereen achter internet kruipt (twee internetcafes zaten vol!), gelukkig kwamen we alleen om een tour te boeken om er weer weg te komen...

Maar de Uyunitour, die kan ik niet in 10 woorden afdoen. Die bestond uit 2,5 dag hoogtepunten, ondanks dat de motor van de auto het na een half uur (!) al niet meer deed en we daarna pas 2 uur later opnieuw uit Uyuni vertrokken, met andere auto EN een andere chauffeur (snappen we nog steeds niet). Ook konden we op de laatste dag maar niet wegkomen, want er zat te weinig antivries in de auto, waardoor iets bevroren was, waardoor ze een fikkie hebben gestookt in de auto (!!!), helemaal voorin de motorkap brandde er gewoon een vuurtje... dat heeft ook 45 min geduurd voor we vervolgens in de enorm koude auto mochten gaan zitten. (het was -15 geweest ´s nachts, dus je kan je voorstellen hoe warm wij het hadden).

Maar tot zover de avonturen... er was wel zo ontzettend veel moois te zien. De zoutmeren, die je gewoon op foto moet zien. Dan begrijp je het misschien een beetje, hoe mooi die zijn. Een en al wit. Ook grappig om rare fotos op te maken, omdat je geen diepte kunt zien.
Het viseiland, midden op de zoutmeren (de zoutmeren waren gewoon hard, voor als dat nog niet duidelijk was, had een korst van 1,5 meter dik ongeveer, kon je overheen rijden met een jeep of bus). Het viseiland stond vol met cactussen, je waaide er wel zowat af, maar het was de moeite waard om eroverheen te wandelen om de cactussen op de achtergrond van de witte zoutmeren te zien.
Verder nog allerlei andere zoutdingen zoals het zouthotel (fotos maken van elkaar was leuker), het maken van zoutstenen, het hakken van zout voor ja... zout! etc
Daarna van de zoutmeren af, door de woestijn, geloof ik. Daar prachtige meren gezien met heeeeel veel flamencos. Er leek daar ook wel windkracht 10 te staan, maar een winddichte regenjas helpt een boel. De meren waren echt schitterend, verschillende kleuren, diepere en ondiepere stukken. Zo mooi! Je moet maar foto´s komen kijken...
Dan nog geisers, wat meer een soort merengebied was met enorm veel stoom... schitterend landschap. En een zwembad, een eind verderop, maar het was zooo koud dat we alleen met onze benen erin durfden. Mn voeten waren zowat bevroren van de enorm koude reis (zelfs in jeep, zie boven), dat ik ze er niet eens in kon houden aan het begin.
Verder ook nog prachtige woestijnlandschappen met mooie kleuren, mooie stenen, mooie van alles. Het was gewoon echt fantastisch! Had het niet helemaal verwacht... dacht dat we 4 dagen over zoutvlaktes zouden crossen, maar nee.

De tour eindigde voor ons in San Pedro de Atacama, waar we meteen onder een heerlijke echt warme gewone douche. Elektrische douche, je hebt er nog nooit van gehoord, maar je bent er in Bolivia blij mee, anders heb je geen douche, ook al is het gevaarlijk, vaak toch koud, niet instelbaar of alleen een beetje warm als er 10 druppels maar niet meer uitkomen. Kortom, een genot (in Potosí hadden we ook een gewone douche, je went aan het gebrek aan luxe en verwondert je over zoiets...).
We hadden ook al 3 dagen niet gedouched, omdat op die Uyunitour geen warm water was of wel warm water, maar alleen als ze de kraan even voor je opendraaiden... maar als er dan niemand te vinden is voor het ontbijt, wordt het lastig douchen!
Tot zover de douche. San Pedro. San Pedro is een dorp van 4.000 mensen ofzo, met een hoofdstraat met toeristenkantoortjes en eettentjes. We hebben inmiddels bijna alle eettentjes die ons wat lijken al gehad in de hoofdstraat... het is dn ook geen plek om eeuwen te blijven. Alleen zijn er wel een aantal leuke excursies.

Dus hebben we de standaard hier gedaan... Valle de la Luna (de maanvallei) samen met de dodenvallei. Het was duidelijk niet de excursie voor oudjes, want we zijn op blote voeten twee gigantische duinen (?), enorme bergen zand iig... afgerend. Het voelt wel heel raar, met je voeten tot ergens bij je kuiten wegzakken in het zand en ondertussen verderspringen. Ben ook nog een keer gevallen, toen zat werkelijk alles onder het zand, maar het viel wel lekker zacht. Maar daar ging de excursie verder niet echt om. De dodenvallei... daar is geen leven (logisch om em zo te noemen dan, toch?), waren veel zandbergen met enorme punten eraan. De maanvallei was net een maanlandschap (ze zijn hier zo logisch...). En dat vond ik wel het mooiste van deze excursie. De bergen bestonden voor 90% uit zout (!). Daarom waren het hele andere bergen dan normaal, met witte toppen (zout). En veel gaten erin. Wat het zo mooi maakte ook. Aparte vormen. En aan het eind hebben we nog een kwartier een alternatieve route gewandeld, dwars over (ipv tussen) de bergen. Zo mooi!

Andere excursie was El Tatio, geisers hier op 2 uur rijden. Bij Uyunitour hadden we ook al geisers gezein, maar deze waren heel anders. Ze spoten veel meer, hadden echt erupties (errupties?) en hadden allerlei kleuren om de geisers zelf heen zitten op de grond. Mineralen. Mooi! En daarna zijn we, nu toch echt, bij -12 graden (!) in bikini een natuurpoel ingedoken met water en sulfiet (niet echt gezond schijnt). En superwarm (zoals in Uyuni) was ie ook niet... maargoed. Toch 20 minuten ofzo ingehangen. En daarna als een razende aangekleed, want dán is het wel koud!

En we hebben gister zelf nog een excursie gedaan. Helemaal zelf. Met de mountainbike door de woestijn naar twee zoutmeren gefietst. Over de snelweg (mam, we hebben het ´fietspad´ (de vluchtstrook) genomen en je mocht er officieel maar 50 km/u). En daarna over zandpaden in de woestijn dus. Was een gave fietstocht. En de meren waren prachtig. Je zou er ook in kunnen zwemmen, drijven zelfs, want het was enorm zout. Maar het was zoooo koud dat we niet verder zijn gekomen dan het water tot onze knieen. We waren daar trouwens bijna helemaal alleen. Alleen de man van het kantoortje waar je entree moest betalen en nog twee fietsers die halverwege ons bezoek weggingen. Geweldig was dat. En het geeft een goed gevoel als je er gewoon zelf heen fietst, door de woestijn, 25 km heen en nog meer terug (verkeerde zandpad genomen, maar kwam ook wel in de buurt uit).

Nu is de vakantie samen alweer bijna om. Zaterdag 13 september ga ik alleen op pad vanaf Santiago, om te beginnen naar Mendoza. Eindigend bij een Argentijns meisje in Buenos Aires. Ik heb er zin in, maar vind het ook wel erg spannend. Ben in Potosí een ochtend alleen geweest en miste toen wel echt Judy´s gezelschap, dus het zal nog niet meevallen. Bemoedigende smsjes zijn dan ook altijd welkom. En hoop dan ook nog een keer tijd te hebben om te skypen. En dan komt het vast allemaal goed, zoals het de afgelopen ruim 7 weken ook goed is gekomen!

Liefs!

Meisje in La Paz

2008-09-04T14:56:00.005+02:00

Eentje, voor meer heb ik even geen tijd (bus halen naar Uyuni).

Hoop dat ie even volstaat. Ik ben er wel blij mee namelijk :-).

Inhaalrace deel II: Vanaf de Amazone tot nu in Sucre...

2008-09-02T00:38:00.003+02:00

Nog even snel mijn vingers aan het werk zetten voor deel twee van deze inhaalrace op een normale pc (snel is ie niet, maar de toetsen doen het tenminste en hij is niet enorm traag zodat ie vastloopt en de blog kwijtraakt etc).

DE PAMPAS (in de Amazone)
De dag na onze La Paz-tour (zie vorige blog!) zijn we naar de Pampas gegaan. Lekker luxe met het vliegtuig, maarja, veiligheid voor alles he ;). De weg erheen is nogal bochtig, je kan zelfs over de gevaarlijkste weg ter wereld dan, of anders is ie nog bijna net zo gevaarlijk, langs afgronden en veeeeeel bochten. En de berg af. En dat 18 uur lang. Drie kwartier in een klein vliegtuigje leek ons een beter idee. Was echt grappig. Eerste keer zo klein gevlogen, met 19 passagiers en je keek zo de cockpit in. Rurrenabaque vliegveld was al net zo komisch. Een groot huis, dat was de terminal-gate-alles in een. Daarnaast een hek, daar kwam de bagage door op een karretje. De trappen stonden overal en nergens (ook naast de koeien die er stonden te grazen achter de losstaande wcs). Het enige eet-drinktentje was een rieten hutje naast het grote huis. En we gingen met bijna het hele vliegtuig in een busje naar het dorp toe. Op naar onze pampastour. Daar werden we opgehaald door Fluvial Tours, onze tourorganisatie. Was twee straten verder bleek. Rurrenabaque is ook maar een durp. Na wat omkleedtijd (lang shirt hoefde toch nog niet hier) en veel wachttijd in een 4x4 jeep gestapt (wel overdekt) en drie uur lang over een ¨weg¨ gehobbeld. Een groot zandpad met sporen en rotsen/stenen erop. Die jeep was niet overdreven. Met een houten kont zijn we uitgestapt en mochten we wachten op onze gids en boot om naar ons kamp te varen. De wc ter plaatse bleek dicht, maar we mochten wel in het hokkie in de tuin van mensen die daar woonden. Toch wel mijn record slechtste wc tot nu toe. Twee golfplaten ¨muurtjes¨, een plastic ¨muurtje¨ met een gat erin en de deur waren een paar houten planken. Je kan je wel voorstellen dat de wc dan vast ook geen stenen pot was, maar een houten blokkendoos met gat erin en al het pleepapier eromheen. Heerlijk! ;)

Onze gids bleek een Mexicaan te zijn, met snor en sombrero. Mooi voor het stereotypebeeld. Hij speelde ook nog gitaar en kon ook nog zingen. Hebben we gehoord in de dagen erna. De pampastour was drie dagen en begon dan wel met de jeeprit, maar het begon pas echt op de rivier, waar we al meteen alligators zagen (heeeeeeeel veeeeeeel) die vaak stil zaten. Het leek wel een museum. Al snel kwamen we bij de plek waar de aapjes zich een banaan eigen aan het maken waren (de bananen kwamen van de boten...). Maar kon zo wel lekker fotograferen van dichtbij. Verder ook nog even roze dolfijnen gezien in een grote bocht. En een kaaiman, maar die was niet enorm groot voor zn soort, schijnt. Maar iig een stuk groter dan die alligators. En verder nog een aantal vogels en een soort bever-achtig beest, maar dat was het volgens mij niet. En dat drie uur lang, ze liepen of stonden vaak langs de kant stil, dus t was gemakkelijk kijken.

Op het kamp even spullen uitgepakt en toen gegeten en met een boot naar een zonsondergangplek gegaan. Een soort bar op poten. De zonsondergang stelde werkelijk helemaal niets voor, maar het biertje erna was best lekker. Daarna in het donker teruggevaren met de zaklampen aan om alligators te zoeken. Hun ogen lichten op als je er met je zaklamp op schijnt... Maar dat waren we al snel beu en toen hebben we lekker sterren gekeken vanaf de boot. Heerlijk helder daar!

De volgende pampasdag vroeg op, om 6 uur voor een ochtendwandeling om de zonsopkomst te zien om kwart voor 7 ofzoiets. Die was wel errug mooi en heb er ook wel paar mooie fotos van. Ze volgen nog. Ooit. Teruggewandeld voor ontbijt en daarna een enorm lange en vermoeiende wandeling over de velden met groen en door de bossen en over vertrapte grassen etc om een anacondor (slang) te vinden. We hebben een kleintje gevonden ergens in een plas met water, maar daarna niet meer. We hebben helaas daarna nog wel een wespennest gevonden. Met als gevolg drie wespen in mn haar! Ik kan het niemand aanbevelen. Wat een verschrikking als je de hele tijd gezoem hoort, maar niet van de beesten af kunt komen. Judy had er wel uit mn haar gehaald, maar de gidsen riepen rennen rennen (vanwege de wespen waarschijnlijk) dus die was weggerend van me. En er zat er nog steeds een. Uiteindelijk heeft onze gids die eruit gehaald, maar had ik wel een wespensteek op mn hoofd. Bleh. Hij heeft er toen klei (!) op gesmeerd... en ik later nog maar de anti-muggenstick (bedankt mama). Een half uur later ontdekte ik dat ik een oorbel (goeie) kwijt was geraakt, waarschijnlijk in die hele wespenhappening. Dubbelbaalmoment.

Maargoed. De wandeling overleefd, al duurde ie wel erg lang en was het heet op de velden. s Middags zouden we twee uur rust krijgen, maar omdat we zolang gewandeld hadden was daar geen tijd voor. Een half uurtje ofzo hebben we gekregen. Daarna gingen we piranhas vissen, maar verder dan hele kleintjes zijn we niet gekomen (en die viste de gids op). Ik had zelf een heel klein ander visje gevist en dat was al ons gevis. Geen vissersboot die van ons... maar we hebben er maar om gelachen. Daarna terug naar het kamp en niet zoveel meer gedaan behalve gegeten en nog even wat muziek (van oa onze gids en een meisje van een andere groep) geluisterd. Meisje kon erg mooi En Vogue zingen. En dan met die mooie sterrenhemel erbij.

De derde pampasdag bestond uit zwemmen... in die smerige rivier (bruin water) waar ook al die alligators in rondzwommen, AAAAH! en tussen de roze dolfijnen. Niemand durfde, maar toen we de dolfijnen zagen (en de alligators toch echt op de kant stonden) zijn we er toch maar ingegaan. Die dolfijnen zorgden ervoor dat we wel durfden en wilden. Het was echt supergaaf. Er heeft er eentje onder mn voeten door gezwommen, ik voelde em. En eentje speelde de hele tijd met de fles die we op het water gooiden. Het was echt erg gaaf. En op een gegeven moment ging er wel een alligator onder water vanaf de kant, werd ik even bang, maar al snel vergeet je dat weer een beetje. Uiteindelijk drie kwartier ofzo met die beesten gezwommen. Heerlijk!

Daarna was het snel eten, snel omkleden en snel wegwezen. Op de boot weer, maar nu geen 3 maar 2 uur (we gingen harder). En daarna weer 2,5 uur in de jeep (we gingen harder). En toen waren we ineens alweer in Rurrenabaque, zijn we met een Duits stel naar hun hostel gelopen om daar een slaapplek proberen te vinden en dat lukte. De jongen vroeg nog of we met hen wilden eten s avonds dus dat hebben we gedaan. Het langste etentje in tijden, want de vrouw was alleen en het duurde echt eeuwen. Helaas was de lasagne ook geen succes, er zat niet eens saus op, alleen kaas en gehakt. Beetje raar, maargoed. Het was verder wel erg gezellig en we waren nog nieuwsgierig naar een aantal dingen en daar zijn we ook nog achter gekomen. Dus dat kwam weer mooi uit.

DE JUNGLE (in de Amazone)
Volgende ochtend bij hetzelfde tentje (Casa del campo) gegeten, we hadden gezegd de dag ervoor dat we kwamen en dat we haast hadden, maar dat was niet overgekomen blijkbaar, want ze dacht dat we met het duitse stel om half 11 een tour gingen doen. Niet dus! Jammer! Want toen moesten we ons ontbijt in 5 minuten opeten. We begonnen namelijk om half 9 met de jungletour. Dat was twee blokken lopen en dan met de boot, een veel snellere dan dat andere bootje. Alleen niet veel comfortabeler. Want we moesten er een aantal keer uit om de boot te gaan duwen. Het water in dus! Ik had gewoon een lange broek aan en de stenen waren enorm glibberig, dus werd er niet echt gelukkig van. Niet toen we er de derde keer weer uit moesten iig. De eerste paar keren was het nog wel grappig. De rivier was heel ondiep (droog seizoen) en we gingen tegen de stroming in... maargoed, we kwamen er. De gids bleek heel anders te zijn dan die van de pampastour. Veel vertelleriger (was ook niet moeilijk, pampasgids was niet boeiend). We aten daar een lunch en maakten onze eerste wandeling. We zagen al meteen capucchinoaapjes of hoe je het schrijft in de bomen. En hij liet ons veeeeele bomen zien, die allerlei functies hadden. En als ie dan stond te vertellen dan glimden zn ogen helemaal. Hij leefde voor de natuur. Hij leefde ook van deze natuur, want hij kwam uit een community in de buurt die ook van de omgeving leefden. Het was bijzonder om mee te maken. Veel boeiender dan de pampastour. Door zijn verhalen over de planten en bomen, door het stilstaan midden in het bos omdat we een geluidje hoorden en door het dan snel doorlopen door die duistere jungle. We hebben ook meerdere keren varkens gespot en gehoord en geroken.

Na deze wandeling gezwommen in de rivier, gebadderd meer. We maakten ook nog een avondwandeling (na het avondeten, leek verdacht veel op het eten van de pampastour ;)). Op zoek naar tarantulas. Veeeeel insecten gezien, ook paar kikkertjes. Hele schattige met hele grote ogen. Maar we kwamen ook bij een tarantulafamilie. Eerst de kleintjes (al best groot) in een nest, en daarna de mama. Woehoe. wat was die eng en groot. Maar gelukkig bleef ze stilstaan, anders had ik het op een rennen gezet.

Die nacht in de jungle geslapen dus en wakker geworden van de varkens die gewoon naast onze hut stonden te grazen! Spectaculair. Ze zijn vaak met grote groepen en dat was deze keer ook zo. Enorm veel van die beesten, die langzaam wegtrokken. Mooi om te zien. Die dag nog een wandeling gemaakt door de jungle en weer veel andere bomen en planten gezien. En de poep van een poema. Dichterbij zijn we niet gekomen, maar het was toch wat. En nog een of ander beestje, waarvan ik niet weet wat het was.

Vanaf de jungle weer terugvaren, ik had mn korte broek maar aangedaan, maar dat bleek niet nodig... want met de stroom mee lukte het wel om zonder vast te zitten Rurrenabaque te bereiken. In het hostel weer lekker gedouched en bij de Jungle bar uit eten geweest met het meest heerlijke perzik-melkmilkshake. En nog even met een meisje uit de VS gekletst, maar zo kletserig was die ook weer niet.

Rurrenabaque
Toen nog nachtje in Rurrenabaque, nog een ontbijtje bij Casa del Campo maar deze keer WEL snel (de mevrouw was wel heel erg lief!). En toen snel naar het vliegveld voor onze vlucht terug naar La Paz. Lekker daar met hoogteziekte het vliegtuig uitgestapt. Was vergeten hoe zeer je hoofd kan doen.

La Paz deel II
Die dag weer lekker in La Paz rondgehobbeld, onze was weggebracht en een ticket geboekt voor de bus naar Sucre. Een nachtbus over een dagje. Die dag zijn we ook nog weer een Boliviaanse man tegengekomen, toen we in een parkje even zaten te relaxen. Hij was 76 geloof ik en gepensioneerd en heeft ons van alles over culturen in Bolivia, de Aymara (groep mensen, taal) en de Inca-afstammelingen (die spreken Quechua) vertelt. En waar we heen moesten, een of ander dorp wat ie fantastisch vond. En dat we naar Tiwanaku moesten. Maar omdat ik me die middag zo rot had gevoeld door de hoogte, hadden we besloten niet te gaan de dag erna maar rustig aan te doen in La Paz. Hij zei dat we wel moesten gaan, want het was prachtig. Nouja, en nog vele verhalen meer die we hebben voortgezet in een comedor (een eettent, meer een soort markt met veel tentjes met bankjes) en daarna zijn we nog met hem naar ene museum geweest. Gratis. Want hij kende daar mensen ofzo. Veel enorm mooie maskers gezien en op mn kop gekregen dat ik fotos maakte (terwijl de oude man had gezegd dat t mocht, had er verder niet meer op gelet). Maar is zelden iemand zo boos over geworden. Nouja, is verder goedgekomen. Weer een fantastische Boliviaanse ervaring rijker.

Tiwanaku: wel of niet?
De volgende dag was ik een beetje sjago, had snachts nog liggen denken over Tiwanaku en dat ik toch wel baalde dat we daar niet heengingen. Want ik wilde toch wel echt graag eigenlijk. Maar ja, toen kon het al niet meer. En Judy is niet zo van de stenen, dus voor haar hoefde het ook niet zo nodig. En omdat het duur was en ik me ook niet zo lekker voelde de dag ervoor had ik geen zin om dr te overtuigen. Maar daar had ik spijt van. Toen vond ik in de Lonely Planet nog een semi_alternatief, een deel (een tempel) was nagebouwd in La Paz. Dus daar zijn we heengegaan met de micro (ook een ervaring, dat zijn busjes die rondrijden). En toen waren die beelden toch wel heel erg mooi. En we konden er niet eens in, alleen vanaf boven (want het was onder de grond, maar wel open). En toen wilde Judy me blij maken en zouden we proberen ons busticket om te wisselen voor een dag later. We hadden toch nog tijd zat. En dat lukte! Voor 1 euro pp meer wilde ze de dag wel verwisselen. Dus gingen we ineens naar Tiwanaku de volgende dag. Jeeej!

Verder die dag lekker in micros gezeten, over de stad uitgekeken, nog meer rondgeslenterd en gegeten. De volgende ochtend op tijd op voor Tiwanaku. In een soort micro naar Tiwanaku gereden en daar gekozen voor een gids. Een goede keus, de bergen zand met hier en daar een steen (wel heel anders dan de incaruines) waren beduidend interessanter met gids. Tiwanaku is nog veel onder constructie. Veel ligt nog onder het zand, nadat het Titicacameer het overspoeld heeft. Het moet echt prachtig zijn en een aantal dingen en zeker beelden waren dat ook. Maar er valt nog veel te ontdekken. Mooi om over 30 jaar nog es terug te gaan ofzo ;). Ze waren er wel hard mee aan het werk trouwens. En het had ook wel wat. Ik vond het toch de moeite waard.

We waren wel weer op tijd terug in La Paz en besloten dat we van al die hete bussen wel een ijsje verdiend hadden. Een ijsje werd een hele ijs(sorbet), waarna ons vroege avondeten in de soep liep. Maar wat broodjes mee in de bus dan. De busreis was koud, enorm koud (volgende x toch echt slaapzak mee, hoe onhandig ook, wel lekker warm!) en heb enorm slecht geslapen.

Zoet als suiker (Sucre)
Pas toen we bijna in Sucre waren dacht ik, oh, nu kan ik wel lekker slapen. Maarja, toen moesten we er alweer uit. In het hostel hadden we gelukkig wel meteen een kamer en konden we nog even lekker luieren. Die dag verder weer wat rondgehobbeld door de stad, zoals we in elke stad doen. Gewoon lekker wat wandelen, naar de markt, naar het belangrijkste plein en gewoon je ogen uitkijken. Die middag hebben we in het park gezeten. We hoorden muziek en zijn op een gegeven moment toch maar es gaan kijken. Ze waren aan het oefenen voor een of ander feest: een orkest en veeele dansers. Volgens mij voor de dag van het bestaan van Bolivia, die al vele weken eerder was, maargoed.

Nuevos amigos (nieuwe vrienden) de Sucre
Ik moest naar de wc en toen ik na een laaaange wandeling terugkwam stond Judy met een Boliviaanse jongen te kletsen. Hij bleek ook nog vrienden te hebben. En hij hield van fotografie en wilde een fotowedstrijd winnen. Of ik nog tips had. We kletsten wat en zijn uiteindelijk naar de fontein bij het park gelopen. Daar wat fotos gemaakt en toen nog op de markt bij een tentje wat gedronken (een maisdrankje) en een berg lucht (kaasflapachtig met alleen lucht erin) gegeten. Daarna verlangden wij naar ons bed, na die brakke vorige nacht. Maar ze zouden ons op komen zoeken de volgende dag.

En ook al verwachtten we het niet helemaal toen we om half 4 klaar stonden, ze kwamen toch! Maar eerst nog even ons ochtend/begin middag-programma. We hadden bij een ooit-Nederlands cafeetje leuke tours gevonden om te doen op zondag. Alles bleek nl dicht, dus konden we mooi gaan paardrijden of mountainbiken. Ze hadden beiden en uiteindelijk kozen we voor een ¨moderate¨tour mountainbiken. We moesten wel eerst een aantal km de stad uit bergop en ergens halverwege ook nog, was ons gezegd. Nou bergop moesten we zeker. Zes kilometer blijkbaar. En het viel ook echt niet mee! Maar we zijn er gekomen zonder in het meerijdende busje te stappen. En achteraf bleek dat de meeste mensen dat toch wel deden, in dat busje stappen en met het busje omhoog en dan weer verder zelf fietsen. Dus dat hadden we toch mooi gedaan. Onderweg wel een keer staan hyperventileren, heb het ook op de incatrail gehad. Echt niet leuk. Maargoed. De vergezichten waren echt prachtig, over Sucre, over de bergen, de afdalingen waren spannend (over zanderige weggetjes met rotsen en stenen). En uiteindelijk reden we em in 4 uur en een kwartier. Dus dat was ook best prima (stond 4 tot 5 uur voor). Ik kwam wel helemaal dood aan bij het kantoortje, maar daar kregen we nog wat te drinken dus kon ik even bijkomen.

Daarna dus een race naar huis voor een douche en op tijd klaar staan voor de jongens die om kwart voor 4 kwamen opdagen. Ze wilden ons meenemen naar Santa Rosa/Yocolata, om daar naar een groot feest te gaan dat al dagen duurde en die dag afgelopen zou zijn. De busreis duurde lang, omdat er hele files stonden van en naar dat Santa Rosa en er ook nog een ongeluk gebeurd was. Onderweg begon een van de jongens iets heeeeel bekends te zingen (voor mij dan). ¨I cant take my eyes of you...¨ en ik dacht ff... van wie is dat? Dat zit toch ook in een bekend liedje, maar nee, dit was een ander. En toen begon ie over Closer (film), dat ie die die ochtend had gezien. Daar zit dat liedje in. En hij was nogal gek op mn ogen (dat was de vorige dag al duidelijk geworden), die ie zo mooi ¨celeste¨ (lichtblauw) vond. Ik kon mn lach bijna niet inhouden toen ie dat zinnetje maar bleef zingen. Maar het was wel schattig.

Het feest was gedeeltelijk al afgelopen, maar er was toch nog wel genoeg te doen. We hebben wat rondgewandeld, een maisdrankje gedronken met de jongens uit een kom, op suikerriet gekauwd (geen aanrader), tafelvoetbal gespeeld, Judy & Juan tegen Edwin en ik. En we wonnen. Al lag dat niet bepaald aan mij, maar dat maakt niet uit. Nog even gekeken bij de stieren die gebruikt werden voor het stierenvechten (maar die werden niet gedood, zoals in Spanje) en wat zatlappen die daar rondliepen. En de veeeele mensen die toe stonden te kijken. Was een mooi gezicht. En daarna nog wat gegeten, nog even salsa gedanst zonder muziek (misschien maar beter ook, dan viel t iig niet op als het ritme totaal verkeerd was), heen en weer over een gammele hangbrug gewandeld/gehobbeld en wat fotos gemaakt, sterren gekeken en toen met een micro weer terug naar Sucre. Nadat we eerst een half uur stil hebben gestaan op de plek waar we instapte, want alles stond vast. Heerlijk, hoe het verkeer geregeld is soms hier. Het was een soort groot veld, waar alle busjes en autos stonden, maar er zat totaal geen ordening in verder, dus alles draaide en keerde maar tot het allemaal vaststond. Ja, dat is Bolivia wel.

In Sucre afscheid genomen van de jongens. Jammer, want t was wel echt heel erg leuk geweest. En toch wel heel anders dan met gepensioneerde mannen op pad gaan. Ze zouden ons vandaag nog even op komen zoeken, al wisten we gister nog niet of we zouden blijven vanavond. Maar we zijn er nog. Zij hebben alleen nog niets van zich laten horen. Dus helaas. Ik denk dat het hierbij blijft. Maar ze willen graag dat we weer snel terugkomen (en we zijn nog niet eens weg...). Je merkte gewoon hoe leuk ze het met ons hadden gevonden. En wij waren de attractie van Santa Rosa geloof ik, want we waren bijna (!) de enige buitenlanders. Werden wel veel nagekeken en gefloten en de jongens kregen ook veel opmerkingen. Maar het was wel komisch en we hebben een erg leuke tijd met ze gehad.

Sucre zonder de jongens
Vandaag lekker uitgeslapen en toen bleek dat alles pas weer om half 3 of 3 uur open ging. Dus hebben we nuttige dingen gedaan. Fotos op dvd laten zetten, wat rondgewandeld, souvenirs gekocht (deels dan, heb wel al mn 2e paar nieuwe oorbellen, deze zijn erg gaaf en voor mijn doen erg groot). En daarna naar La Recoleta, een klooster ofzo? met rondleiding, maar weinig over gehoord. Wel veel mooie patios (pleinen) dus veel mooie fotos. Daarna race tegen de klok naar andere kerk en die was nog open. En nu internetten. Maar dat duurt nu wel meer dan lang genoeg. Ik ga Judy weer vergezellen en dan gaan we eten. Zal het Aziatisch (dat heet hier meestal chaufa, en dan is het goedkoop maar niet bepaald bijzonder lekker, want gewoon gebakken rijst met beetje groente en iets van vlees, maar niet zo lekker als nasi) worden? Deze Aziaat zag eruit alsof ie geen chaufa was... Anders kunnen we ook nog voor de rosti gaan! Er stond een Zwitserse tent in mn boek, haha. Iets anders dan pasta iig. Ik ga erover nadenken. En snel!

Veel liefs uit Sucre!

(en knap dat je het tot het eind hebt gelezen, nu kan er ook nog wel een reactie vanaf ;)

Maartje

Inhaalrace Peru tot La Paz 1e keer...

2008-09-02T00:11:00.003+02:00

Oh help, ik zie net dat t laatste normale berichtje van na de incatrail was. Dan ga ik nu een soort samenvatting geven vanaf Cusco.

Na de incatrail dagje dat we nog wel wat zinnigs wilden doen, maar eindigden bij de wasserij, t internetcafe en het busstation om een kaartje te kopen. Ik wilde eigenlijk nog naar het Inkamuseum en had ook nog wat anders boeiends gezien, maar helaas. T werd een dagje die je soms ook moet hebben als backpacker. Boodschappen, was en dat soort dingen dus.

Daarna zijn we vanaf Cusco naar Puno vertrokken, een aardige rit van een uur of 6. In Puno hoopte ik toch echt een mp3speler te kunnen kopen (had t in Cusco niet gedaan, maar mn mp3speler had het in de tussentijd weer begeven). Maar nee, niet echt wat betaalbaars of wat er ok uitzag. Die middag verder ook nog wat door de stad gewandeld, maar Puno is niet de stad om te bezoeken. Puno is de stad op doortocht naar... Las islas flotantes.

De drijvende eilanden. Daar zijn we de volgende dag met de boot heengeweest. Die liggen op het Titicacameer, het hoogst bevaarbare meer ter wereld, in de buurt van Puno. Half uurtje varen. Al snel zagen we hele rijen riet in het water en daarna kwamen we bij de rieten eilanden aan. De eilanden zijn zon drie meter dik en drijven dus op het Titicacameer. Er zijn er iets van 40 ofzo. Veel dus! Maar ze zijn ook best klein, wonen een paar gezinnen per eilandje ofzo. Het eerste eiland werden we meteen bestormd door een stel kinderen die geld en snoep van ons wilden en erg graag met ons (zeg maar, ze gingen er gewoon bij staan) op de foto wilden. Hoezo opgevoed om toeristen lastig te vallen? We hadden niets gekocht om aan ze te geven (ze verkochten potloden, was toch handig geweest) dus hebben we uiteindelijk maar een klein beetje kleingeld gegeven. Je moet toch wat, met 10 roepende kinderen om je heen.
De andere twee eilanden die we bezochten waren wel anders. Het tweede eiland was een hoteleiland, daar waren hutjes van riet waar gasten konden slapen. En een eetgedeelte, waar blijkbaar de halve boot bleef hangen... terwijl de andere helft t wel gezien had. Het laatste eiland was een op dat moment minder toeristische bedoening. Daar was een bruiloft gaande (de dag ervoor hadden we in Puno ook al een bruiloft gezien). En daar mochten wij dan ook heen. Maar dat vonden we zo raar dat we op de boot zijn gebleven. Daar hoorden we niet vonden we. T Zag er verder wel boeiend uit.

Daarna terug naar Puno (weer twee bruiloften gehoord en gezien) en toen snel met de bus naar Copacabana aan de andere kant van het meer, aan de Bolivia-kant. Grensovergang ging soepel, alleen paar keer in de rij voor wat stempels. En Copacabana was een stuk kleiner dan Puno. Meer een dorp. Waren we ook niet voor het dorp, hoewel er nog wel een mooie kerk stond, maar de foto uit de Lonely Planet kreeg ik toch niet nagemaakt. We kwamen er om naar Isla del sol, op het Titicacameer te gaan. Dat was twee uur varen en dat hebben we de dag erna gedaan.

Isla del Sol... met incaruines (maar echt een berg stenen, een ruine was wel mooi). En een incatrail over het eiland van 21 km heuvel op en heuvel af. Nog best pittig, want je had maar 4 uur om te wandelen tot je weer met de boot terugmoest. Maar dat bleek toch prima te gaan, ze zeiden dat het drie uur was, maar we hadden t zeker in minder tijd gekund... alsssss..... we niet de verkeerde kant op waren gelopen! We waren naar de verkeerde haven gelopen en kwamen er pas achter toen we al bijna-helemaal beneden waren. En toen moesten we de berg weer over om aan de andere kant met de boot te gaan. Maar die ging om half 4 en het was goed drie uur geweest. Zouden we t wel kunnen halen? Ik was al helemaal moe van t naar beneden sjokken over vervelende weggetjes met sloten losliggende stenen. En toen moesten we weer omhoog. Iemand anders onderweg zei dat t ook anders kon, om de heuvel heen ipv eroverheen. Scheelde weer. Dus over allerlei akkertjes en andere veldjes gelopen (geen pad) om maar snel bij de andere kant te komen. Toen vonden we eindelijk de haven waar we heen moesten, de boot van half 4 hadden we al gemist, maar de allerlaatste ging om 16 uur daar. Het was kwart voor 4 toen we nog even checkten of we wel naar de goede haven liepen (we waren er bijna)... en toen bleek die man een gids te zijn en die zei dat we maar beter naar een andere haven konden lopen, want dat tien minuten (zijn tijd) wel heel krap was om beneden te komen. Dus wij weer terug (naar waar we allang langs waren gekomen toen we raceten (heb zon beetje gerend op sommige stukken) om naar een andere haven te gaan. Wij waren er wel om kwart over 4... maar die gids niet, haha. Alleen kon hij met zn groep er uiteindelijk toch ook nog op. Maar wat een happening. Onderweg trouwens ook nog een losgeslagen lama tegengekomen, ook een groot feest als je haast hebt. Maar t kwam goed, uiteindelijk. Waar die incatrail al wel niet goed voor is...

Dagje daarna in Copacabana wat gehangen, gewoon gerelaxed, bij het Titicacameer gezeten en zitten lezen en schrijven in mn dagboekje. s Middags naar de berg bij Copacabana voor een uitzicht op het Titicacameer bij ondergaande zon. Het was bewolkt geweest, maar wat was die zonsondergang prachtig. Freezing koud, maar prachtig. Daarna maar snel naar beneden en s avonds nog in een of ander tentje gegeten, maar heb werkelijk geen idee meer waar.

Vanarf Copacabana naar La Paz. Zes uur in de bus geloof ik, best te doen. La Paz kwam meteen al op me over als een enorm drukke stad. We stonden met de taxi vast op een of andere rotonde (een grote puinhoop van zes banen autos). Er was enorm veel leven op straat, enorm veel tentjes op straat en dat beeld is alle dagen dat we in La Paz waren zo gebleven. We hebben die middag gesjopt voor een mp3speler... haha. Dat was prachtig gewoon. Een hele straat vol met alleen maar elektronicazaakjes (zowel binnen als op straat). Bijna alle spullen waren namaak of gewoon goedkoop. Heb uiteindelijk maar iets van die laatste categorie gekocht, want een Sonymp3speler die het toch niet is... ja, dan liever gewoon echt een neppe. Voor 20 euro 2 gig gekocht. Niet gek dacht ik zo. Daarna over de markten daar geslenterd. Onze ogen uitgekeken. Soms heb ik het zo druk met kijken dat ik gewoon me nog niet goed voel om fotos te maken. Moet wat kunnen destilleren en met zoveel om je heen lukt dat niet altijd. Maakte veel indruk, dus das op zich goed. Wat later toch begonnen. En mandarijnen gekocht in een straatje met vooral mandarijnenverkopers (allemaal op straat). 12 in totaal... een beetje veel voor even op te eten, maar ze gingen per 25, dus we hadden al een aardige deal. In een parkje opgegeten en een schattig jongetje nog getrakteerd op een mandarijn, toen ie naar ons toe kwam lopen. Maar of ie em ook opgegeten heeft...

De dag erna hebben we nog meer in de stad rondgebanjerd, maar weinig speciaals gezien. Ja heel veel eigenlijk. Maar geen toeristenhoogtepunten. Gewoon stad proeven. Een van onze hobbys geloof ik. Lekker slenteren, ergens zitten. En we hebben een deel van een Lonely Planet-wandeling gedaan die eindigde met een ijsje op een plein voooool met duiven. De Dam is er niets bij. Nog even in een kerk geweest.. en toen we verder door de stad slenterden en langs een soort protest kwamen, waarbij iemand een soort toespraak hield (gewoon op straat, waar anders), bleven we even staan om te luisteren waar het over ging. Toen kwam er een oudere man naar ons toe om te vragen (in het Engels) of we begrepen waar het over ging. Vervolgens hebben we ruim een uur of misschien nog wel langer met hem staan praten over de politiek in Bolivia, de relatie met de Verenigde Staten, hoe het gesteld is met het onderwijs en wat hij van Evo Morales vond (de president voor de nietwetenden). Je merkt dat veel Bolivianen boos zijn op de VS omdat die heel slinks van alles heeft afgepakt of ze goedkoop aan hen heeft laten verkopen (goud, zilver etc, de mijnen bijv). Het onderwijs werd wel langzaam beter, maar het was nog steeds lastig studeren etc. En hij vond Evo Morales maar niets. Ik ben alleen een beetje vergeten waarom. Heb geprobeerd met hem te praten over de War on drugs, maar hij begon telkens weer over het goud en zilver in Bolivia, dus helaas...

Maar zon soort dingen zijn wel de bijzondere dingen van onze vakantie. In deel twee van deze inhaalrace nog meer van deze prachtige verhalen (met oa de pampas, de jungle, Damien Rice en nog meer Bolivianen). Dus lees die ook nog even ;-). Het is de moeite waard...

Tussenstand

2008-08-21T04:12:00.002+02:00

Van alles wat je vooral niet wil weten...

16 Nederlanders ontmoet, 2 Vlaammssprekende Belgen en 1 Braziliaans meisje dat Nederlands sprak (waarvan sommige Nederlanders meerdere keren en in meerdere plaatsen, zoals vandaag weer vier mensen die we ook in Copacabana ontmoet hebben, twee stellen).
Al teveel wc-rollen gekocht, omdat die nooit ergens te vinden zijn
Eten bij een slechte Mexicaan voor de incatrail is echt niet grappig voor tijdens je incatrail
Ik heb al een haarband kapotgemaakt (en geen nieuwe meer gekocht, want die heb ik niet gevonden)
Ik ben al een scheermesje, drie schuifspeldjes en een haarspeldje kwijtgeraakt
Een Ipod die maar niet kan wennen aan de hoogte van (op het moment meer dan) 3800 meter
Een tas die alleen maar zwaarder lijkt te worden in plaats van lichter
Drie keer op de boot gezeten.. in Peru op het Titicacameer, in Bolivia op het Titicacameer (beide keren onderweg naar een eiland) en in Bolivia over het Titicacameer toen we met de bus naar La Paz reden en de bus op een krakkemikkig soort pondje moest en wij op een bootje
Tot nu toe 1 keer weggegaan uit een hostel omdat we het te erg vonden, in Cusco, waarbij het hostel meer leek op een internetcafe en we praktisch buiten sliepen, in de achtertuin van het hostel en met een koude douche
Het slechtste ontbijt was gisteren in Copacabana, bij het hostel aan de overkant van ons hostel (eigen hostel serveerde geen ontbijt, maar dat was wel te regelen). De meest stoffige toast die je je maar kan voorstellen, twee sneedjes, met *natuurlijk* jam. Hoogtepunt was het sinaasappelsapje.
Het beste ontbijt was die in Arequipa, bij 't hostel Home Sweet Home, waar we bediend werden met twee pannenkoekjes, een gebakken of geroerbakken ei, twee broodjes, sinaasappelsap, thee en natuurlijk jam.
De beste douche staat duidelijk in Santiago (nog duidelijker in Utrecht, maar dat is helemaal ver weg), maar tijdens onze tournee was de douche in Copacabana toch lang niet slecht. Hier zijn elektrische douches heel normaal, maar daar komt eigenlijk nooit warm water uit, altijd lauw of koud. En dan ook maar een klein beetje. In Copacabana was 't wel een klein beetje, maar was dat wel heet!
Tot nu toe ben ik alleen nog maar verbrand in m'n nek en op m'n hoofd. Twee keer mn pet vergeten toen die wel echt nodig was... maar de factor 50 doet wonderen het merendeel van de tijd.
Mijn slaapzak van -10 graden (op de zak zelf staat maar -7) is mijn favoriete onderdeel van mijn rugzak. Elk bed wordt er aangenamer door, zelfs 't bed van gister dat aanvoelde als een matje tijdens de incatrail. Ben zo blij dat ik die bij me heb (en gekocht heb in Chili).
De Lonely Planet en Footprint zijn het niet altijd met elkaar eens (reisgidsen voor de niet-weters). Bij Peru was een marktje in Pisac volgens de Lonely planet heel leuk, maar de Footprint zei dat het vooral erg toeristisch was en het leuke er wel af was. De Footprint had deze keer helemaal gelijk. De markt was een commerciele bedoening en het stukje dat niet commercieel was, daar mocht ik van niemand een foto maken (al heeft me dat niet helemaal tegengehouden natuurlijk).
De Lonely Planet en Rough Guide zijn 't wel regelmatig met elkaar eens. Onze jungle- en pampatour (vers geboekt) stond in beide boeken als aanrader, soms geven ze dezelfden eettenten, al is dan vaak de een wel wat meer positief dan de ander.
Ik heb inmiddels al bijna 10 gig aan foto's gemaakt, maar aangezien ik al een uur zit te wachten op een cdtje downloaden, gaan die foto's er nog altijd niet van komen.

Incatrail overleefd!

2008-08-16T01:16:00.003+02:00

Star star teach me how to shine shine
Teach me so I know what's going on in your mind
'Cause I don't understand these people
Who say the hill's to steep
Well they talk and talk forever
But they just never climb

(The Frames - Star Star)

The hill was meer een berg. Van 4215 meter. 1200 meter klimmen en 800 meter dalen in 1 dag. En dan nog 2 andere dagen ploeteren en een vierde dag nog een laatste paar uurtjes naar Machu Picchu. Ik vond het heftig. Echt heftig.

Nou heb ik ook niet de meestwelwillende voeten voor een trekking, maar wel de wilskracht gelukkig. En ´t is maar goed dat ik vantevoren niet wist hoe zwaar het zou worden, want dan had ik nooit bedacht om het te gaan doen. Maar nu is het toch gelukt! Elke dag hartstikke blij als ik eindelijk op die camping aankwam. De tochten waren elke dag een gevecht tegen de vermoeidheid, spierpijn en blaren. De hoogte speelde gelukkig een heeele kleine rol, alleen bij de hoogste pas (van 4215 meter dus).

Jammer genoeg had ik niet altijd tijd (voor mn gevoel, ik moest vaak een beetje achter mn gids en Judy aanrennen) om te genieten van de uitzichten en de plek waar ik liep. Ik liep namelijk veel langzamer en mn gids wilde graag overal vroeg aankomen dus weinig pauzes, maar wel op een rustig tempo doorlopen.

Dinsdag heb ik The Frames aangehad tot mn Ipod het wéér begaf! Woensdag heeft Judy haar mp3speler uitgeleend en heb ik een halve dag moed verzameld en bergen beklommen bij onder andere:

Ik bouwde bruggen van steen
Maar zonder water
Ik reisde overal heen
Veel verder dan ik kon
Totdat ik opnieuw begon
En mijn bergen overwon
Niet moedig en niet bang
Zag ik hoe je bij me kwam

En de grond kust zacht je voeten
Ze is met je, elke stap
En elke dag zal ze vertrouwd zijn
Ze zal je dragen
Want de grond kust zacht je voeten
Ze is hier en in je dromen
Is ze als je wilt altijd
Een manier om thuis te komen

(Blof - Een manier om thuis te komen)

We willen omhoog
We willen zien waar we zijn
En wat er van ons is
We willen omhoog
Waar de lucht soms nog schoon is
En de zon altijd schijnt

We willen omhoog
We willen zicht op het goede
Weg uit het vuur en de rook
We moeten omhoog
Wie schuld heeft moet boeten
En wie geen schuld heeft ook

(Blof - Laag bij de grond)

Ik moest erg lachen toen ik Een manier om thuis te komen aanzette en die zin hoorde. Dus heb met veel plezier verder geklommen die dag. Die eerste pas was toen zo klaar. Wat muziek al niet kan doen he.

Ohja, fotos lukte niet. Dus andere keer. Morgen gaan we naar Puno en dan kan t nog wel weer even duren voor ik wat van me laat horen online.

En nog een ohja, Machu Picchu vond ik mooi, best indrukwekkend gebouwd, maar het gevoel van een wonder was er bij mij niet. Ik hoop niet dat het om 3.50u opstaan daarbij bij heeft gedragen.

Don't stop

2008-08-11T04:20:00.002+02:00

Don't stop trying,
there's always reason to go...

(Don't stop - Sarah Bettens)

Mijn motto voor de incatrail van de komende vier dagen. Spannend, maar ik heb er zin in! Mooie uitdaging!

De eerste bijna 4 gig aan foto's van de afgelopen ruime week staan al op een schijfje, maar ik heb geen dvdspeler hier, dus helaasss... er zitten wel mooie foto's tussen, durf ik al wel te zeggen.

Duim maar voor me de komende dagen, dan komt 't vast helemaal goed! Tot over een dag of 4.

AAH! Rotpod

2008-08-10T05:16:00.003+02:00

Waarom moet mijn Ipod nu zo gek doen net voor ik vier dagen heftig ga bergwandelen? Pas in de bus leek ie aan hoogteziekte te lijden, maar eenmaal geacclimatiseerd deed ´ie t weer... Alleen nu is ´ie elke keer weer leeg terwijl ik ´em net heb opgeladen. Hij gaat ook niet (echt) meer uit. Snif, snif. Probeer nu even op de appel-website te zoeken naar iets waardoor mijn ipod gewoon weer uit kan (en ook weer aan svp).

Verder gaat alles heel goed hier. Cusco is zo´n enorm heerlijke stad met ook lekkere eettentjes (bedankt Marleen, Los Perros was het uitroepteken meer dan waard). Maar de echte verhalen bewaar ik tot een volgende keer. Ja, ik kan ook best een kort berichtje schrijven.

It´s all about forgiving and so...
(a balladeer - Mary had a secret)

Die maar even opgezet als opvrolijkmuziek vanaf hun myspace. Doet me meteen weer denken aan de autorit naar Schiphol 24 juli toen ik dit liedje voor ´t eerst op de radio hoorde. Leuk dat ik nu die associatie heb! Chau!

Perfect en anders

2008-08-07T00:48:00.001+02:00

Een oude Amerikaanse chevrolet met vijf mensen en de chauffeur erin met amerikaanse rock en roll nummers door de woestijn van Arica naar Tacna in Peru rijden. Precies toen we in Peru weer in de auto stapten en vertrokken begon California dreaming (voor die niet-weters: liedje dat altijd gedraaid wordt na afloop van Counting Crows-concerten). Een mooi teken vond ik. Werd er oprecht gelukkig van, van de hele situatie.

Met drie mensen op de voorbank (prachtig!), drie achter en dan zo´n lege omgeving (zand), net in een ander land en dan zo met de auto Peru in crossen met California dreaming op de achtergrond. En niet te vergeten de wind die door de auto blies en de warme lucht die door je haren wapperde, omdat t enorm mooi weer was. Ja, dat voelde goed! Was vast een goed teken voor deze mooie reis.

En verder. T is hier anders dan in Peru. Veel latijns-amerikaanser, zeg maar het standaardbeeld van veel mensen op straat die van alles verkopen (nog veel meer dan in Chili), de Peruvianen/Peruanen (wie zoekt op wat nou t goede woord is...) zijn veel kleiner, zien er veel meer hetzelfde uit, ze dragen nog wel vaker traditionele kleding, vervoeren hun kinderen in zakken op hun rug en eten ook echt anders. Mijn darmen waren daar nog niet zo heel blij mee geloof ik, maar hopelijk komt dat morgen voor de 11-uur durende busreis naar Cuzco weer goed.

Vandaag hebben we ook de eerste Nederlanders ontmoet (drie jongens, waarvan er twee samenreisden en de ander met een Zwitsers meisje). T was eigenlijk wel gezellig aan de ontbijttafel daardoor. En meteen zegt een van die jongens: ik ken jou ook gewoon! Je komt uit Utrecht he? En je had eerst langer haar he? En jahoor... heb blijkbaar met hem vakken gevolgd op de uni.
En diezelfde jongen doet ook sociale geografie, maar ben maar niet begonnen of ie ook de mensen kent die ik ken die die studie doen. Een andere jongen kwam ook uit Brabant en toen ging de rest meteen heerlijk de Brabantse accenten nadoen. Els en Dianne, wij zeggen idd wel heel anders worst dan die van boven de rivieren ;-) en zo hadden we nog een paar woorden. Was wel grappig.
Ben benieuwd of ik t nog zo grappig vind als ik de zoveelste Nederlander ben tegengekomen. Maar de jongens zeiden dat we nog een mooie reis tegemoet gingen, zij waren daar allemaal al geweest. Ik kijk dan ook erg uit naar de busreis vanaf La Paz naar Sucre (meen ik).... dat schijnt 10 uur te zijn zonder plee in de bus over wegen van zand (geen wegen eigenlijk) en als t dan waait dan is de weg niet meer zichtbaar. Ja pap en mam, ik doe voorzichtig hoor ;-)

Eerst maar eens de reis naar Cuzco doorkomen morgen (de heeeeeele dag in de bus, van 9 tot 19u ofzo, als we geluk hebben....). Want dat je dan op die tijd ook aankomt... nee! We kwamen iets van 5 uur later dan gepland aan in Arequipa. Omdat we bij ons overstappunt 2 uur moesten wachten (zou niet zijn, maar was niet erg, we zijn met onze chauffeur Tacna ingegaan en hebben daar met zn drieen gegeten en hij heeft ons door de stad gereden). De bus daarna vertrok natuurlijk veel te laat, moest vier keer stoppen, soms ook wel heel lang, en dan controleerden ze riemen (for what its worth, want t stelde weinig voor die riemen), soms ook alle paspoorten of ze wandelden een keer door de bus heen. Ja, dat kost ook weer tijd! En daarna hebben we nog in de file bij een ongeluk gestaan, drie doden begreep ik vanochtend van de Nederlanders. De file stond tot in Arequipa, denken we (vanaf de andere kant dan). Maargoed, om 11 uur s avonds kwamen we toch aan in Arequipa. Dus komt vast ook morgen wel goed.

Vanuit Cuzco voor ik op reis ga nog wel een nieuwe update als t goed is. Daarna is t even stil, want dan ben ik hopelijk aan t wandelen en Macchu Picchu aan t bekijken! Smsen heeft dan ook niet zoveel nut, dus stuur maar lekker mailtjes zodat ik op mijn relaxdag daarna lekker kan lezen ;-).

Hasta luego!

Many the miles (tomorrow!)

2008-08-03T02:23:00.003+02:00

There's too many thing I haven't done yet, too many sunsets I haven't seen...

(Sara Bareilles - Many the miles)

De zonsondergang zien vanaf 't hoog(s?)tepunt van Santiago was niet echt een plan, maar meer toeval omdat ik de rest van de dag m'n tas in moest pakken en wat voorbereidingen daarvoor moest doen.

Maar voor mij was dit het mooiste wat de stad te bieden had. De zonsondergang, de rosegekleurde sneeuw op de bergen door de ondergaande zon, de vrolijke kinderen die rondrenden over de berg, het liftje dat ik eigenlijk nog best eng vond en de uitzichten overdag en 's avonds met steeds meer lichtjes in de stad. Santiago is groot! Dat is me nu wel duidelijk. En er hing weinig smog, dus ik kon ver kijken. Heerlijk! Echt even genieten zo op de laatste avond voor 't vertrek voor de grote reis.

En ik werd ook helemaal blij toen ik m'n 'foto van de dag' maakte, zoals 't voelde. Eentje waar ik blij mee was. Twee eigenlijk, want weet niet zo goed welke ik nu mooier vind. Maar eentje ervan staat hieronder, de andere (ook) op m'n picasa-fotoalbum. Enjoy! (en bedankt Richard voor de mooie quote, ik kon geen andere, wel originele vinden...)

En morgenochtend om 9.30u beginnen we aan de vele miles van onze grote trip! Een volgende update zal dus wel iets langer op zich laten wachten, kunnen jullie nog op zoek naar m'n foto-vraag ;-).

Heel veel FOTOOOOOS en quizvraag...

2008-08-02T06:15:00.001+02:00

En ik heb toch m'n best gedaan vanavond... er staan veeeele foto's online op m'n net aangemaakte Picasaweb (fotoalbum). Alle foto's staan hier:
http://picasaweb.google.nl/maartjevdh

Omdat 't nogal veel werk was, heb ik niet bij alle foto's gecheckt hoe ze er eigenlijk uitzagen en of ze niet ff ge-edit moesten worden ;-). Excuses bij deze :P. Al heb ik net ontdekt hoe handig Picasa eigenlijk is... maar de rest ook nog checken zit er qua tijd niet in denk ik. Kijk daar dus ff doorheen ;-).

Omdat 't zoveel foto's zijn en jullie er zoveel om gevraagd hebben wil ik natuurlijk nu ook dat jullie ze gaan kijken.

Daarom een quizzzzzvraag:
Welke persoon of personen ben ik in één dag (foto-album) meerdere keren tegengekomen? Hoe ziet die persoon of zien die personen eruit en waar was de ontmoeting?

De EERSTE VOLLEDIGE GOEDE reactie wint een prijs. Over die prijs valt te onderhandelen, maar ik zal je dan iig een leuk kaartje sturen :-).

Om jullie alvast lekker te maken voor de foto's in m'n fotoalbum hier vast wat kiekjes.

Veel kijkplezier :-)

FOTOOOOS... van Atlanta

2008-08-02T04:18:00.000+02:00

Ben even aan 't uitproberen hoe ik nu 't beste m'n foto's online kan zetten, maar ik ben er nog niet uit. Dit is met Judy's Picasa, maar dat kan nu alleen nog maar... Hier zijn iig de eerste paar foto's van Atlanta (onbewerkt).

Wist je dat... (Chile)

2008-08-02T03:03:00.004+02:00

Chilenen graag alles verkleinen, zoals momentito en allerlei woorden waar ik nu niet op kan komen
De verkeerslichten van de afbuigende auto's gelijk op groen staan met die daar overstekende voetgangers... opletten dus! (zoiets als wij met fietsers wel eens hebben)
De meeste metrostations geen automaten hebben om kaartjes te kopen (toch opvallend vond ik)
Veel dingen hier best heel erg achterlopen bij wat wij gewend zijn... ik zag een EOS 350D in de etalage liggen (maar geen nieuwere) bijv. En ze hebben geen Ipods, maar namaak-Ipods (waarschijnlijk zijn de originele te duur). De mobieltjes zijn twee keer zo dik als de mijne (ok, ik heb net een nieuwe maar toch). Denk dat dat de economische situatie is.
De prijzen liggen hier wel wat lager over 't algemeen, al zijn veel dingen voor Chilenen wel echt duur, omdat ze zo weinig verdienen.
Er zijn genoeg Chileense jongeren die niet naar de universiteit kunnen, omdat ze die niet kunnen betalen en hun ouders ook niet. Er zijn maar een paar goede universiteiten, waarmee je wel een goede baan kunt vinden, maar die kosten vaak veel geld. Gevolg: de kinderen van arme Chilenen blijven ook arm. Een andere oplossing waar ik heel veel bewondering voor heb is voltijd werken en daarnaast nog studeren. Twee vrienden van Judy werken 5 dagen in de week, voltijd (dat is hier 44 uur ofzo) en gaan daarnaast 3 tot 5 avonden per week naar de universiteit. Dat is hun enige manier om hun studie te kunnen betalen. Over vier jaar (zucht!) kunnen ze dan hopelijk een betere baan vinden.
Zes dagen in de week werken is ook nog geen uitzondering trouwens...
Ik begrijp helemaal waar de straatverkopers in Madrid 't idee vandaan hebben om zo te verkopen... ik werd vandaag doodgegooid met 'paraguas! paraguas!' (paraplu's...) 't Regende namelijk. Maar ook zonder regen wordt er werkelijk alles op straat verkocht, van zelfgekookte (!) maaltijden tot een pakje zakdoekjes tot sokken, leesbrillen en hoofdlampjes. Echt van alles en nog wat. Allemaal illegaal natuurlijk.
De hele (?) stad is opgebouwd uit rechte straten, waardoor je dus heel makkelijk de weg kunt leren, maar ook weer net zo makkelijk kunt verdwalen. Door alle 'cuadras' (quadras?) (vierkanten) weet ik soms helemaal niet meer in welke winkelstraat ik zit, maar je bent zo weer ergens anders met al die rechte wegen. Geen misleiding iig! In Viña del Mar waren er ook veel cuadras.
Je hebt hier hele straten met één ding. Of hele stukken in iedergeval. Vanmiddag zou ik geld gaan wisselen voor Peruvaanse Sol. Er zaten wel 10 van die geldwisselkantoortjes naast elkaar daar, maar de meeste (had geen zin om ze allemaal af te gaan) hadden geen Sol. Zelfs niet als ze er wel een koers voor hadden staan...
Ik ben ook al de bankenbuurt, de fotografiewinkeltjes/zaakjes (met toch vooral analoge camera's, rolletjes en gewoon ontwikkelen) en schoenenbuurt tegengekomen.
Over schoenen gesproken... dat zijn geen zapatos hier, maar calatines (?). Iets anders iig en 't lijkt op sokken (calcetines) maar 't is 't niet. Judy is niet in de buurt, dus kan 't niet checken. En dat is niet 't enige woord waar ze hier wat anders voor hebben... zo ook voor aardbei, abrikoos, komkommer, spinazie (soms), bus en nog vele andere woorden. Over een universele taal gesproken ;-)
Buiten dat er natuurlijk toch al niets te maken is van dat Chileens. Ben benieuwd of ik er wat meer van begrijp in Peru en Bolivia ;-).

En ja, ik ga nu even snel op zoek naar waar ik foto's kan laten online. Moet alleen de internetkabel delen met nog een paar huisgenoten, want 't draadloos netwerk ligt eruit. Dus wie weet duurt t nog weeeeeeken. Chau!

Hostelzwijnen en gevaarlijkste stad van Chili (en Viña)

2008-08-01T06:05:00.004+02:00

Wat een Fransen zeg. Ik zal niet ontkennen dat ze nog een weinig positieve indruk hebben gemaakt eerder... door gezellig Frans te praten terwijl je erbij staat bijv. Maargoed, nuevo año, nuevo empieza ofzoiets.

In 't hostel in Valparaiso (Valpo) was een enorme groep van Fransen, die gezellig om 12 uur 't licht aandeden en uitgebreide discussies gingen houden in de kamer, terwijl er twee mensen op bed lagen. Vervolgens gooiden twee hun kleren uit en kropen samen in een bed. Uhhh... yeah right. En vervolgens hebben ze blijkbaar ook nog flink staan paffen in de kamer, want overal lagen lege pakjes sigaretten en peuken op de grond. Samen met een berg propjes en andere troep.

De meisjes waarmee ik de avond ervoor gekletst had en mee had gehangen, hadden nog geklaagd bij ze dat de muziek zachter moest, maar daar reageerden ze nogal vreemd op (en ze zijn ook Frans, dus 't was geen gebrek van niet verstaan ofzo). Een beeeetje jammer, die kamergenootzwijnen.

Maar gelukkig maakten de meisjes een hele andere indruk en compenseerden de boel ;-). Ze waren erg gezellig en lief en ééntje is de volgende dag nog een uurtje mee de berg op geweest. Waar ik ontzettend blij mee was, want ik had niet zo'n zin om op pad te gaan.

Was de avond vantevoren in 't donker naar de supermarkt de berg afgewandeld (hostel zat ergens bovenin, achteraf niet in bepaald de beste wijk). En voelde me toen niet bepaald veilig. Dus de volgende dag hielp dat niet echt om mezelf op de been te krijgen. En later toen 't Franse meisje weer weg was, had ik dat onveilige gevoel wel weer. Liep niet in de beste wijken rond (weer in de heuvels) en 't stond ook niet meer op m'n kaart. Uiteindelijk bleek -volgens een vriendin- Valpo ook de gevaarlijkste stad van Chili te zijn. Kan me daar best wat bij voorstellen.

Onderweg (naar beneden weer) kwam ik een Australisch stel tegen die de andere kant op gingen en vroegen of ik Engels sprak. Uiteindelijk zochten ze de begraafplaats (waar we elkaar ontmoetten, dus ver was 't niet ;-) en zijn we met z'n drieen over de begraafplaats (best heel bijzonder met enorme graven/mausolea, schrijf je 't zo?) gewandeld. Ondertussen wat gepraat over waar zij waren geweest en wat ze ervan vonden en waar ik nog heenga. Was erg leuk, een enorm aardig, vriendelijk, gezellig stel mensen van 40 ofzo. Leuk! (en voor Adrianne: ze hadden een Frommer's, hopelijk heeft dat niets met hun leeftijd te maken)

Daarna zijn zij verder omhoog en ik weer omlaag gegaan, met een glimlach op m'n gezicht. Dat is dan wel het leuke van alleen 'reizen' of rondlopen. Ik ging me al snel ook wel in veiliger gebied bevinden, maar had geen zin meer om weer een (andere) heuvel te beklimmen dus heb maar wat gedronken in een cafeetje en een busje aangehouden. In tegenstelling tot op de heenweg in Viña (waar ik idd niets over geschreven heb) durfde ik nu gewoon 't eerste busje aan te houden, ook omdat ik wist dat ik naar 'P. Montt' moest :P (en in Viña wist ik eigenlijk niet welke ik nodig had).

Eenmaal terug in Santiago was ik helemaal doodop (waarvan? Joost mag 't weten...) en ook niet zo fit, dus lekker vroeg m'n bedje ingekropen.

Viña del mar ook nog maar even snel dan? Leuke stad en ligt tegen Valpo aan. Ben begonnen bij Viña en toen dus met zo'n busje naar Valpo gegaan. Viña is modern, rustiger en ziet er beduidend minder gevaarlijk uit. Heb heerlijk door 't centrum en wat buitenwijken gewandeld, een beeld van Paaseiland gezien en 't bijbehorende museum, behulpzame mensen (wanneer niet). Ook kwam ik een jongen tegen die ik kende van 't vliegveld van Atlanta. Wat een toeval! (voor mij voelde 't toen wel als 'Toeval bestaat niet'). Hij zag me ineens lopen in 't park en sprak me aan. Ik dacht dat 't de zoveelste verkoper was die probeerde aardig te zijn. Maar nee, hij begon daarvoor iets te enthousiast. Even met z'n groep opgelopen en met 'em gekletst, daarna m'n eigen weg weer gegaan richting de zee. En langs de zee gewandeld (niet op 't strand) op weg naar dat beruchte busje. In 't busje bemoeide iedereen zich emt waar ik nou eigenlijk heen moest en hadden ze 't de hele tijd over 'falta nogwat'. En ik snapte 't maar niet. Uiteindelijk wel op goede plek eruit gegaan! Dus geen probleem :-).

Tot zover. Wie weet komen de foto's eindelijk ook een keer. Wie weet ook niet ;-). Heb een lijstje gemaakt wat ik nog wil zien in Santiago en daar ga ik morgen eens mee verder. Heb zaterdag dan ook nog, maar dan moet ik ook m'n tas inpakken en naar een feestje. Zondag gaan we! Naar Arica in 't noorden van Chili (met 't vliegtuig) en de zus van een collega/vriend van Judy haalt ons daar op en daar blijven we twee nachten slapen. Zin in!

Voor Judy is 't nu een moeilijke tijd met 't afscheid nemen van iedereen. Als we terugzijn ziet ze de meesten nog wel een keer, maar 't voelt nu al best definitief volgens mij. Ze wil nu eigenlijk niet meer weg... dus is moeilijk. Vanavond afscheid met 't huis en pannenkoeken gehad. Was erg gezellig en bijzonder. Heerlijk hoe ze die Nederlandse woorden uitspreken (pannenkoeken, stroopwafels, hagelslag) en hoe ze alles (appelspul, poedersuiker, jam) op één pannenkoek gooien alsof ze 't al jaren doen. Mooie avond, ook voor mij bijzonder.

Tot gauw! (nu 't nog zo makkelijk kan vanuit Santiago...)

IJs

2008-07-27T21:55:00.002+02:00

You're freezing, the ice on which you nearly slipped outside
Is in your body, in your mind, getting warmer you are
Dreaming, quite useless but it feels okay to you
In a world that's dreaming too, in a world in which you

Keep on searching for a thing sublime
When all you need is inside of you
Everybody's waiting for springtime
Well winter can be cozy too

(k's Choie - Winter)

De voorruit van de auto was gisteravond bevroren. Gister zat hier iedereen nog gewoon in z'n winterjas op de bank. En we sliepen in één bed (ook bij gebrek aan een ander matras). Lekker warm! (onder drie dekens, een kruik bij m'n voeten en in thermo-ondergoed+pyjama). Judy in haar -10 graden slaapzak) Vandaag hebben we weer een gaskachel in de woonkamer. Ook gezellig!

Even geen Mrs. Freeze meer ;-)

De koning te rijk

2008-07-25T22:48:00.005+02:00

En nu komt de zon,
de zon komt op.

't Asfalt voor mij alleen,
de koning te rijk.

Acda en de Munnik - Ol'55

De eerste update vanaf de andere kant van de oceaan. Goed aangekomen dus!

De reis begon met een mooie zonsopkomst (maar voor de discussie die er ooit was: ik ben van de zonsondergangen), al was dit ook wel adembenemend mooi met deze dauw erbij. Toen moest ik aan Ol'55 denken. Zovaak zie ik de zon ook niet opkomen ;-). (muziek: AedM in m'n hoofd, a balladeer op de radio)

Maar het vakantiegevoel begon al iets eerder, toen ik met mama op woensdagavond naar Brabant reed (en we verkeerd reden). Rijdend langs de weilanden met koeien besefte ik me ineens hoe mooi 't leven nu voor me is. Afgestudeerd (voor de eerste keer voelde 't écht zo) en een grote reis voor de boeg, een soort droomreis.

De volgende dag op Schiphol en in 't vliegtuig was ook alles fantastisch. Echt genieten, geen last meer van enige vorm van stress en gewoon weten dat je de komende zoveel uur niet veel anders kunt doen dan eten, lezen, slapen, muziek luisteren of een film kijken. Lekker alles loslaten. (muziek: Saybia)

Ik werd helemaal blij van de tv in ´t vliegtuig. Iedereen een eigen touchscreen (!) waarop je zelf je film, tv-serie, HBO-serie, muziek of spelletje (!) kon kiezen en kijken, luisteren of spelen. Was een genot! Reis duurde voor m'n gevoel alleen wel erg lang... en ik was nog niet eens op de helft toen.

In Atlanta vooral veel verdwaald (gigantisch vliegveld!) en gewacht. Eerst een uur op de immigratiedienst, vervolgens van boven tot onder gedubbelcheckt door een security-medewerker die ingewerkt werd (daardoor moest alles nóg een keer). Gekke was dat ik niet bliepte toen ik Atlanta uitging (had toen wel alles wat los en vast zat uitgetrokken zo'n beetje :P). Dus vanaf nu ook maar m'n horloge + ring in 't bakje leggen...

Downtown Atlanta vond ik niet echt wat. Niet voor mij gister in die toestand (moe, teveel spullen bij me, te laat om iets te bezoeken). CNN staat op lijst voor volgende x, weet al waar 't is. En als ik tijd heb ook nog 't Aquarium of 't Coca Cola-museum. Uiteindelijk wat in 't Olympic park gehangen (als enige) en een poging gedaan de tig zwervers te ontwijken. De smoothie was toch wel 't hoogtepunt van de middag ;-). (muziek: Regina Spektor en Josh Ritter)

Was wel weer meer dan gewoon te vroeg op 't vliegveld, maar iedereen waarschuwde me voor van alles en nog wat. Dus heb maar geluisterd ;-). Uiteindelijk bij de gate gekletst met een meisje uit Santiago en een groepje studenten die gaan studeren in Valparaiso. Erg gezellig! De taal was nog wel meestal Engels...
In vliegtuig had ik lekker twee stoelen. Heerlijk geslapen, zelfs 't avondeten gemist omdat ik zo lekker sliep. Niet erg! Werd pas weer echt wakker bij de bagle die er lekker uitzag maar niet zo smaakte. Toen de buurman voor me iets kwijt was en ik vroeg 'wat dan?' in 't Spaans raakten we aan de praat en hebben we gekletst tot bij de uitgang van Santiago. Was leuk!

Niet te vergeten hoogtepunten:
- 't aanvliegen op Santiago was adembenemend mooi met de opkomende zon (daar istie weer!), de bergen met sneeuw op de achtergrond en de lichtjes in de stad
- 't vliegtuig is geland en 't eerste liedje dat wordt gedraaid is Jason Mraz - I'm Yours. Nou, toen kon 't echt niet meer stuk!

De meer dan 1,5 kilo stroopwafels (jaja) en m'n fruitduo's (mmm!) konden zonder problemen mee 't vliegveld af. Na meer dan een uur kletsen in 't busje met een jongen uit Santiago die terugkwam van z'n vakantie in.. Amsterdam (en Londen, Antwerpen en Kopenhagen), stonden we ineen voor een huis waar ik moest zijn. Hij heeft onderweg ook nog een paar toeristische dingetjes verteld toen we door 't centrum reden, maar we hebben vooral over onze vakanties gekletst.

Eenmaal hier even gebeld met Judy, gesmst naar huis en toen snel in bed gekropen. Tis hier nogal tochtig en buiten is 't énorm koud ('s ochtends iig, net ging 't wel). Dus een warm bed was een verademing.

Toenstraks al meteen kennis gemaakt met Judy's vrienden bij een gezamenlijke lunch bij een luxe en enorm lekkere Italiaan ('t eten hè... 't eten). Lekkerste pasta ooit! (maar van Italie kan ik 't me dan ook niet herinneren). 't Kennismaken was wel iets lastiger. Terwijl ik toch genoeg geoefend heb (zie boven!), kon ik er vaak weinig van volgen. Eén op één gaat al beter, maar heb echt moeite met 't accent hier. Net alsof je ineens geen Spaans meer spreekt ;-).

Judy komt zo terug van werken en vanavond hebben haar huisgenoten bezoek. Ga dan wel beetje op tijd slapen, want voel me echt nog heel gaar/moe/ziekig. En morgen heb ik al m'n eerste 'feestje', een etentje bij haar baas (die ik ook al ontmoet heb).

Ohja, nog een paar woorden over de stad. Arm en soms valt 't ook wel mee, veel straatverkopers, paar mooie gebouwen en pleinen en vriendelijklachende mensen. Denk dat veel Chilenen ook oprecht aardig zijn. Kan na al de leuke gesprekjes niet anders concluderen! Ik ga 't hier wel naar m'n zin krijgen!

Ciao! (niet gejat hoor, dat zeggen ze hier allemaal ;-) (muziek: Lisa Hannigan's The Cake Sale-liedjes)

P.s. die muzieknotaties zijn een beetje voor mezelf, vind 't leuk 't daarmee te (kunnen) associeren. En voor muziekliefhebbers misschien ook wel grappig ;-)

Climb up over the top

2008-07-23T00:54:00.003+02:00

Climb up over the top. Survey the state of the soul.
You've got to find out for yourself whether or not you're truly trying.
Why not give it a shot?
Shake it. Take control and inevitably wind up
Find out for yourself all the strengths you have inside still rising.
(It's you I love)

Climb up over the top.
Survey the state of the soul.
You've got to find out for yourself whether or not you're truly trying.
Why not give it a shot?
Shake it. Take control and inevitably wind up
Find out for yourself all the strengths you have inside of you.

Jason Mraz - Song for a friend

Heb tijdens mijn scriptie altijd gedacht dat iemand dat tegen me zei als ik dit liedje weer hoorde. Song for a friend van Jason Mraz (op Mr. A-Z). 't Gaf me kracht.

En nu geeft 't me weer een kick, zo net voor m'n vertrek naar Zuid-Amerika. Middenin een ontplofte kamer vol spulletjes die dan weer wel en dan weer niet mee moeten of kunnen. 15m2 is dan echt veel te klein!

Deze keer was 't zo bijzonder omdat ik 'em voor het eerst (semi)live hoorde, bij een opname die ik een uurtje terug ofzo ontdekt heb toen ik m'n Ipod aan 't vullen was. Stond al langer op m'n computer, maar blijkbaar moest ik die nu pas luisteren :-).

Komende dagen ga ik weer een top over. Alleen naar Zuid-Amerika. Nog nooit zo lang in 't vliegtuig gezeten ook. Zeker niet alleen. En dan tussen de Spaanssprekende (hoop ik, dat ik 't zo kan gaan noemen, dat ik 't ook versta tenminste ;-) 't avontuur met Judy aangaan. M'n eigen krachten zowel letterlijk (bij de Incatrail), maar vooral figuurlijk ontdekken.

Why not give it a shot?
Dat ga ik dan ook zeker doen!

So here, here I go

2008-07-18T23:46:00.003+02:00

On the edge of everything
The start, the end, the in between
But somewhere through my fear I know I'm fine
Nothing like the way it's been,
An open door I've never seen
And I can't help but wonder what's inside

Sarah Bettens - Go

Op de finishlijn van m'n scriptie kijk ik nog 'es achterom, maar kijk ik net zo lief vooruit. Het einde van m'n studietijd, het begin van het volgende deel van m'n leven. Reizen ("dat noem je toch geen vakantie meer", aldus m'n scriptiebegeleider) en dan aan 't werkende leven beginnen. En hopelijk ook eindelijk een huisje. 't Begin van 't 'echte' leven zeg maar.

Maar vooruitkijken is ook onzekerheid. Wat zal er op m'n pad komen? Hoe zal 't reizen zijn? Hoe is 't om twee maanden ver van huis met een backpack rond te sjokken, een deel van de tijd alleen? Zal er niets ergs gebeuren? Wat voor leuke dingen zal ik meemaken? En hoe zal 't leven daarna zijn... werkzoekend, nog op een kamer die ik zat ben... Allemaal vragen!

Maar donderdag trek ik hier in iedergeval de deur dicht en ga ik eens kijken wat er achter de grote deur Zuid-Amerika zit. En ik heb heel veel zin in Judy's vrienden ontmoeten, Spaans oefenen, de prachtige natuur daar ontdekken, vrienden maken, uitdagingen aangaan en genieten.

En uiteindelijk komt 't allemaal goed. Zoals Sarah zegt...
But somewhere through my fear, I know I'm fine.

Verhalen komen hopelijk met enige regelmaat hier op m'n weblog. En foto's op Flickr als ik m'n wachtwoord heb teruggevonden (dan post ik wel een link).

Life is wonderful

2008-07-18T23:33:00.003+02:00

It takes a thought to make a word
And it takes some words to make an action
It takes some work to make it work
It takes some good to make it hurt
It takes some bad for satisfaction

Jason Mraz - Life is wonderful

De meest toepasselijke tekst voor m'n scriptie. Voor zowel de ups als de downs. Als je m'n grote werk hebt gezien, begrijp je 't. Maar nu is daar de voldoening. De ontspanning, het ontladen, het genieten.

M'n scriptie is af, m'n docenten zijn tevreden (en ik natuurlijk ook met die 7,5!) en ik kan mijn studie(tijd) afsluiten met m'n beste werk ooit. Helemaal zelf geschreven. En in 13 weken nog wel. Met alle omstandigheden erbij. Ik ben blij, tevreden en gelukkig met 't boekwerk dat op m'n kast staat. Life is wonderful.

Geeft toch een heel ander gevoel dan die vorige scriptie met drie mensen waarvan er maar één hard aan meewerkte en waar de organisatie waarvoor we 't schreven totaal niet blij mee was. Duidelijk dus dat ik nog even verder moest studeren ;-). Achteraf gezien dan.

Een mooie scriptie :-). Met nogmaals dank aan Marjolein, Adrianne, Richard, Joost, Adrienne en m'n ouders voor 't direct(e) (zichtbare) werk voor m'n scriptie. En oma voor haar kracht.

Lees- of kijkverzoekjes mogen altijd, per mail graag ;-).

Live for real

2008-06-24T23:13:00.002+02:00

Life has always been a pretty song
And pretty loud
- K's Choice, Live for real

Nu is ie wel even wat minder pretty. Maar ik leef nog hoor! Het échte sogtijdperk heb ik alweer achter me gelaten of ik heb gewoon m'n definitieve sogvarianten gevonden, waar de weblog blijkbaar niet bij hoort. Sudoku'en word ik nog steeds beter in en de krant is nog altijd interessant. Maar verder vermaak ik me ook wel. Inmiddels alweer de laatste scriptieloodjes... de conceptversie is in zicht!

De vakantie ook trouwens. Nog precies een maand, dan vlieg ik alweer ergens over de oceaan op dit tijdstip. Spanneeeeend!

Nog maar even verder werken nu, dan kan ik morgen welverdiend op broekenjacht.

Ik zeg 't vast nog 100 keer...

2008-05-24T22:48:00.005+02:00

Maar vergeet 't nu gewoon de 1e keer niet:

Greg Laswell!

Amerikaanse singersongwriter met niet al te vrolijke pianodeuntjes. Speelde afgelopen Hotel Cafe Tour (bekend hier vanwege Tom McRae) ook een paar nummers in Tivoli. Jammer genoeg was z'n cdtje allang en breed uitverkocht (zelfs de cd-r-versie).

Iemand schreef dit op Youtube bij een filmpje over hem:

Greg Laswell is already a critic's darling, and with the right marketing his second album will give him a proper shove into the mainstream. Through Toledo is an impressive collection of densely lyrical, deeply melodic indie pop that refuses to settle into predictability. Laswell — on guitar, piano, drums, and production — is clearly more than just another singer-songwriter. - Jonathan Zwickel - rhapsody.com

Aanraders: What a day (!), High and Low, Embrace me... maar de rest is zeker ook meer dan prima!

http://www.myspace.com/greglaswell

Ook prachtige teksten (Embrace me):

O wind, won't you sweep me up into the sky
So I can get a better look
At this life of mine
And pick me up and twist me
Around so I can see
Everything around me now

O won't you embrace me

O river won't take me
Out into the sea
So I can get a good look back
At the land that grounds me
and then a little further out
So I can feel alone
Much more than I have these days

O then won't you embrace me
O won't you embrace me

I figure there is time
Later on to move along
From this there is time
Enough of it for right or wrong
I figure there is time
So go easy on me
And let me stay here a while
Stay here awhile

O wind won't you take me up to the sky
I can get a good look down at this life of mine
River won't you take me out and to the sea
I can get a good look back at the land that grounds me

Land that grounds me

Of kijk gewoon even hier:
What a day (maar vind de cd-versie wel wat mooier):

Do what I can:

Embrace Me:

High and Low:

Ben er elke keer weer diep van onder de indruk...

London, baby III: De kroon op onze Londenvakantie

2008-05-09T16:07:00.006+02:00

En het laatste deel van London, baby... m'n ervaringen in de vorm van wat aantekeningen.

Dinsdag
Alweer de laatste 'hele' dag in Londen. Gezellig ontbeten met Moskou-meisje. Na ontbijt nog even internet gecheckt of we ons extra Nizlopikaartje nog ergens kwijtkonden. Vriendin S die in Londen zit gaat immers niet (meer) mee...
Maar nee, niemand wilde!
Dan maar gewoon in actie komen.
Onze wegen scheidden al snel, bij de bushalte.
Lekker in m'n uppie door Notting hill gewandeld
Bij een exchange cd-winkel nog ff binnen gehobbeld. Veel te veel cd's, niet duur, maar toch wel kunnen laten staan
Een leuk eettentje gevonden aan 't begin van Portobello Road
Nog ff doorgelopen voor de 'markt'
Dat snel gezien hebbende op zoek naar een leuk koffietentje voor warme choco ('t had al lekker hard geregend)
Een rommelig niet-ketenachtig koffietentje binnengestapt
Rommelig bleek een statement, 't was er een puinzooi
Tosti's maken ging op diezelfde manier
De eerste tosti duurde al een kwartier, mislukte toen ook nog
Dus wachtte ik op tosti 2
Was ondertussen al te laat voor afspraak met S, dus gesmst dat ik 15 min later was
Toen snel tosti naar binnen gewerkt
Lekker met kaas geknoeid
Terugweg verdwaald bij de Moscow Road en St Petersburgroad die niet op MIJN kaart stonden
En meteen uitgevonden dat ik als we met z'n 2en zijn ook beter moet opletten!
Uiteindelijk wilde aardige man mij de weg wijzen en liep stuk met me mee
Toen geraced naar winkelcentrum, nog es 15 minuten later daar
S en vriendin waren weg
Gebeld, werd niet opgenomen
Gewacht, rondgelopen, gezocht in 't winkelcentrum, geen S & co
Alternatief plan voor de middag bedacht
Gesmst dat ik naar Brits museum zou gaan en dat ik d'r niet had gevonden
A ook gesmst, dat ik alleen op pad ging, naar British Museum
Lekker in de bus op bovenverdiep beetje rond zitten kijken, alle winkelende mensen in Oxford Street bekeken
Een jongetje die z'n plas moest doen (van z'n moeder) voor de Primark en daarna 'gezellig' verder gingen shoppen
In Brits museum tussen de Japanners en Chinesen de Egyptische wonderen (mummies) bekeken
Relaxed wat rondgesjokt en foto's gemaakt
Leuk, 'fotogeniek' gebouw. Kun je van alles mee.
Even geinformeerd voor de high tea, dat was A's idee nl: samen high tea-en! (en dat ging niet met S & co, want die hadden daar geen geld voor, toch een 'voordeel' van dit gedoe)
Langs de Paaseilandman. Gek om die hier op een stuk kunstof in een museum te zien staan. Die hoort op Paaseiland. Maar ook wel weer bijzonder, dat ik die heb gezien zonder op Paaseiland te zijn (want = duur!)
Verder nog wat Azteken-dingen
Kan nog wel een paar keer terug om de rest te zien ;-)
Toen in restaurantje bijgekomen, wachtend op A.
De heeeeeerlijkste scones verorberd
En uit proberen te vogelen wat er op de sandwiches zat
't Was bijna sluitingstijd, dus alle overige scones kwamen nog voorbij. Zouden ze die weggooien? We lustten er eigenlijk nog wel een paar ;-)
Daarna nog een fotografierondje gemaakt tot we uit 't museum gejaagd werden
Beveiligingsman was toch aardig, want we mochten even blijven staan (t regende) om uit te zoeken hoe we moesten lopen en vervolgens ging hij 't zelf maar uitleggen
Maar we liepen verkeerd
Met de bus door de stromende regen naar de buurt van Union Chapel (Islington)
Precies bij de goede halte eruit, op de gok! Goed van ons!
Al vrij snel mochten we naar binnen... gelukkig, want 't druppelde lekker
Geprobeerd later buiten 't extra kaartje nog te verkopen, maar mislukte
De promotiejongen van gigjunkie (?) was wel heel aardig en gezellig, dus daar beetje mee gekletst
De bewaker werd ook steeds aardiger (zat me eerst af te snauwen)
Toch maar op tijd naar binnen gegaan voor 't voorprogramma (met nog dat extra kaartje)
Gaaf voorprogramma uit Senegal met twee instrumenten die ik niet kende (artiesten die Nizlopi ontmoet hebben toen ze in Dakar waren).
Speelden later live ook een liedje samen (Last night in Dakar)
't Was een prachtige achthoekse kerk, met in alle hoeken balkon (behalve aan podiumkant)
Op podium stond nog een preekstoel, versierd met kaarsjes
Mooie glas-in-lood-ramen aan alle kanten
En een koor tegenover het podium waar je ook kon zitten
Overal camera's opgesteld, dus wie weet zien we 't ook nog ooit terug op dvd
Concert Nizlopi was geweldig! Het was vooral genieten, gezellig, sfeervol, energiek. Misschien muzikaal wat minder geweldig, maar daar heb ik niets van gemerkt. Er kwam een stortvloed aan positieve energie over me heen, vanaf 't podium en vanuit de zaal. Ik steeg weer even op, al het gedoe van die middag viel van m'n schouders.
Dit was de 'kroon' op onze Londenvakantie. Voor ons beiden ook volgens mij.

Na afloop nog even met de contrabassist staan praten en handtekening gekregen op m'n vers gekochte ExtraOrdinary EP (inclusief belofte dat ze binnenkort naar Nederland komen, '..I promise')
En nog wat rondgesjokt door de zaal
De beveiligingsmannen wilden ons snel weg hebben
We mochten nog wel ff naar 't café boven, dus dat dan maar...
Daar hingen twee mooie Nizlopi-posters maar na een gesprekje met de beveiligingsman (die ik ook al bij de voordeur had gezien en toen niet zo aardig was) zaten die in onze tas!
Na een gedeeld sapje werden we er ook daar uitgekickt
Nog even gewacht/gehoopt dat we ook Luke nog gingen ontmoeten, want we stonden ineens bij de artiesteningang toen we uit de bar kwamen (andere uitgang).
Maar 't duurde te lang, dus naar bushalte gesjokt.
Werden we er bij de eindhalte uitgegooid, was die ergens midden op een verkeersplein, met allerlei hekken eromheen!
En ondertussen STORTregenen, STORTregenen, 't water kwam alsof 't al maanden niet geregend had...
Waaaaaar moeten we heen? Ondertussen keihard lachen, want we waren in zo'n goede stemming, dus konden we wel een beetje regen + verwarring aan.
Over hek klimmen was niet echt een optie. De metro-ingangen waren toch echt aan de andere kant van het hek, aan de andere kant van de drukke weg. Maar toen... vonden we ook een tunnel die naar de metro leidde.
Waren we vlakbij uitgestapt, maar inmiddels hadden we al een hele ronde gemaakt.
En zo kwamen we toch weer terug bij ons hostel met de metro...

Woensdag
Gedag gezegd tegen Russische kamergenoot
Tas inpakken, altijd weer zo'n gedoe, ook al neem je je voor 'em nooit uit te pakken, aan 't eind moet toch alles er weer uit, voor 't erin kan, zelfs als ie eigenlijk helemaal niet vol zat...
Voor laatste keer van 6 hoog naar benee
Lekker rustig ontbeten
Wat plannen gemaakt... mooi dagje om 't Engelse geld op te maken
Dus: op naar de boekhandels, cd-winkels en de supermarkt voor een voorraadje eten voor op de terugweg
Eerst nog even lekker in de bus zitten en al filerijdend (meer stilstaand) door Oxford Street naar Picadilly Circus
De cd-winkels die in 't LP-gidsje stonden waren allemaal verhuisd, van naam veranderd of gewoon verdwenen. En de single van Glen Hansard & Marketa Irglova (Falling Slowly) was werkelijk nergens te vinden. Stond niet eens in de computersystemen!
En de Virgin Megastore, waar ik lang geleden (februari 2004?) de Counting Crows Best Of mét bonusdvd met videoclips en Blues Run The Game kocht was gewoon verdwenen! Verdwenen! Daar zat nu wel een andere grote cdwinkel, maar die had op twee etages DEZELFDE (!) collectie. Ik dacht even dat ik verdwaald was, toen ik weer bij de pop stond, maar ik moest nog een trap naar beneden.
Maargoed. Toch wel cd's gekocht bij die 'nieuwe' Virgin Megastore (weet niet meer hoe ie nu heet)... Guillemots voor 4 pond en Kt Tunstall voor 5 pond (of andersom)
Op de terugweg een leuk metrofotografie'rondje' gehouden... voorbijrijdende metro's fotograferen, 't station fotograferen, was leuk!
Daarna nog ff langs de supermarkt voor een maaltijdsalade, fruitsalade en wat lekkers. En we kwamen precies uit qua geld.
Toen was 't wel weer zo'n beetje tijd terug te gaan naar 't hostel, onze tassen te pakken en te bedenken hoe we naar 't treinstation zouden gaan.
Omdat er allerlei metro's uitlagen (wanneer niet... het lijkt de NS wel ;-) toch maar met de bus gegaan, die kwam ook net aanrijden, dus dat kwam goed uit.
Veeeeeeel te vroeg bij 't treinstation en toen lekker mensen gekeken en bankgehangen.
Zo'n man die bijna te laat was voor de trein, ging aan alle deuren van alle perrons trekken (je moest eerst door een deur voor je met de roltrap kon). Iemand zei 'em al dat ie bij 't verkeerde perron probeerde, maar blijkbaar drong dat niet door, want hij ging vrolijk door bij andere verkeerde deuren...
Treinreis naar Brussel ging redelijk soepel, tot er een soort bommelding was en we in de middle of nowhere bleven stilstaan. Uiteindelijk door onze verkenning van 't Brusselstation op de heenweg + hard lopen toch de trein naar Rotterdam gehaald en ook nog kunnen zitten. Wow!
In Dordt Adrianne gedag gezwaaid en zelf nog even blijven zitten tot R'dam.
Eenmaal in de trein naar Utrecht even naar huis gebeld om te vragen hoe 't was met oma, maar dat was allemaal goed. Daarna nog een hele tijd met 't broertje bijgekletst en toen kwam ik alweer aan op 't eindstation.

Een heerlijke, mooie, fantastische, gezellige, leuke vakantie! En ik ben Londen ook een stuk meer gaan waarderen. En Nizlopi ook trouwens!

London, baby II

2008-05-09T14:58:00.003+02:00

Voor ik 't allemaal weer vergeet, nog een poging om wat dingen boven te halen van Londen.

Zondag
Tas ingepakt voor verhuizing naar andere hostel
Net op tijd om nog een beetje ontbijt te halen, wat een stiptheid in dit Londense hostel!
Even internetten: is m'n smsje wel aangekomen bij Steph? Dus maar een mailtje erachteraan zodat we wat af kunnen spreken
Met de metro en de benenwagen naar Astor Quest.
Op de stoep zitten al een aantal Spanjaarden (die zijn hier massaal op vakantie), de receptioniste is aardig en de sleutel van de luggage room is kwijt. Lijkt alsof dat al eeuwen zo is.
Na droppen van tas, spullen herpakken en wcbezoek op pad.
Op naar de Indische buurt
Lekker rondsjokken langs de curry's en nog meer curry's en de overheerlijk-uitziende pizza's van 10 pond
Maar uiteindelijk eten bij een goedkoop Turks marktkraampje in de overdekte 'alternatieve' markt
Daarna nog even een rondje gedaan daar, veel creatieve/handgemaakte dingen gezien zoals kleding, poppetjes, sieraden...
De Rough Trade East-cdwinkel (waar Radiohead afgelopen januari zou spelen, kwamen alleen iets teveel mensen op af, dus moest 't in een club in de buurt) met gigantisch veel cd's, relaxhoekjes, veel luisterpalen, gratis internet, wc's, koffietentje, veel muziekboeken en tijdschriften. Zo'n winkel die je ook wel in Utrecht zou willen hebben. Jammer alleen dat de cd's zo duur zijn.
Toen nog een heerlijke verse fruitshake gehaald (ananas, appel en sinaasappel geloof ik?) bij een man met een intrigerende fruitmachine (ook de niet-eetbare delen ging 't masjien in)
Door de drukte van etende en winkelende mensen gelopen
Door de puinhopen gelopen van markten (buiten) die al ongeveer klaar waren
In de regen gesjokt, vermoeid en met pijn in m'n rug
Toen verkeerd gelopen, weer langs die markten
En toen nog even naar de fotogalerie, met foto's uit Colombia
Bussen fotograferen op Picadilly Circus
Met de bus terug naar hostel
Ontdekken dat we een kamer op 6 hoog hebben, zonder lift.
Conditie blijkt toch nog niet zo slecht (maar écht goed durf ik 'em ook niet te noemen, want ik loop wel in één keer naar boven, maar sta dan ook te hijgen)
Aan de knappe, leuke receptionist die gitaar speelt (goeie combi) vragen waar we 't beste kunnen eten in de buurt.
Een Italiaans restaurant met groen interieur, nogal trendy, in die straat, hij kon niet op de naam komen...
Zizzi! Wij hebben 't gevonden. Achteraf ontdekten we dat 't een keten was en leek 't ineens toch wat minder spannend, maar heerlijk gegeten. Mijn eerste (denk ik) Calzonepizza. En wel een van de beste pizza's die ik ooit gegeten heb! Zowel vanwege de pizza zelf ('mals', niet met te harde korstjes, niet niet-gaar, maar gewoon erg lekker) als om de vulling (rucola, geitenkaas, pijnboompitjes, paprika, aubergine en nog wat?)
Die Calzone-pizza's zijn altijd met zoveel vlees (meestal 2 varianten) en ik hou helemaal niet van veel vlees! Dus deze vega-variant was een mooie uitkomst.
Daar lekker lang gezeten, gekletst over de gewoontes van Italianen.
Toen ook nog toetje gegeten: chocolademousse-taart met soort chocoladeboterkoek eronder. Heftig!
Toen naar huis gesjokt en weer de 6 etages beklommen.
Daar troffen we 2 Canadezen (een stelletje) aan die hun tas aan 't inpakken waren.
Gesprek gehad over Patrick Watson, Canada, Nederland, (andere Canadese) muziek, subsidies voor muzikanten en wat zij deden/waar ze woonden etc. Erg gezellig!

Maandag
Na een beetje een laat, maar lekker ontbijt aan de dag begonnen
't Lijkt nog steeds redelijk goed weer, dus parkendag!
In eerste park (Kensington Gardens, stukje bij Hyde Park) komt 't water meteen met bakken uit de lucht
Toen vrolijke muziek op (Nizlopi) om de sjagrijnige regen weg te jagen
Hyde Park is heerlijk relaxed
Leuke strandstoeltjes
Veel hardlopers
Vreemde vogels
Princess Diana memorial kunstwerk, een soort cirkel/ovaal gevuld met water
Klinkt beetje vreemd en saai, maar was best ok
En er rende een grappig jongetje rond
Waar zullen we een hapje eten? Restaurant in Hyde park waar we langs kwamen werd afgekeurd
Volgende restaurantje in park zag 't eten er ook niet echt lekker uit
Toen onze wandeltocht vervolgd
Stonden nog paar eettentjes in onze gidsjes
Allemaal duur, leek 't. Eentje leek wel ok, maar toch nog ff verder kijken.
Hele dure buurt afgelopen, ergens goedkope broodjes gevonden, gingen we zitten, waren ze op de kaart 2x zo duur als bij 't afhalen!
Toen toch maar terug naar dat ok-tentje
Daar heerlijk gegeten (we mochten zelf 't broodje bij 't beleg uitkiezen toen ze 't niet precies bleek te hebben zoals op de kaart stond) voor een goede prijs
Kopje thee erbij
Kranten erbij (The Times, The Sun en nog een roddelachtige krant)
The Times bleek toch meer 'roddelinfo' te weten over de gruwelijke Oostenrijkse zaak dan de andere twee kranten
Echt heerlijk bijgekomen daar
Toen door weer wat kleine en grote parken, met veel hardlopers en voorbijcrossende auto's (leuk fotografieprojectje) naar Trafalgar Square
Was trouwens ook weer een of andere Diana-wandeling
A: "Wat doen al die mensen daar toch bij dat verkeerslicht?"
M: "Oh, ze zullen zo wel oversteken"
Maar toen we een rondje hadden gemaakt over 't plein en bedachten waar we heen zouden gaan stonden ze er nog. Ik ben wel in voor een beetje sensatie en zeg dat ik even wil kijken. Dus gaan we erheen en blijven we kijken, wachten tot er iets gebeurt.
Man in legerkleding en sjerp (?) om staat naast vrouw in blousje op dak van kerk. Vrouw gaat zelfs nog een keer met d'r benen over de rand bungelen. Brrr!
Ondertussen staat er beneden een hele menigte, een bewaker, komt er steeds meer politie bij en staat er een luxe auto met een (familie)wapen op 't dak
Dát moet wel voor iemand belangrijks zijn
En inderdaad... na 15 simpele zielen (?) te hebben gefotografeerd alsof ze BE (Bekende Engelsen) waren (misschien was dat ook wel zo :P) kwam 't...
Prins Charles en Camilla liepen de trap van de kerk af,
stapten in de auto,
en we waren in de tussentijd precies zó verhuisd dat de auto recht voor onze neus langsreed en we ook daar nog even een fotootje van konden schieten
Toch grappig, een koninklijke 'ontmoeting' tijdens je vakantie
Jammer dat er niets gebeurde, we waren zo'n beetje de enigen met spiegelreflex in de hand
Daarna nog stuk gelopen, langs iets waar wachten stonden (weet naam van gebouw niet meer)
en naar Westminster Abbey (van een afstandje) en de Big Ben
Verder overdag oo knog even langs Buckingham Palace gerend. Dus al met al wel beetje toeristisch dagje
Toen met de bus naar 't hostel, even bijkomen op de 6e en toen naar de pub die de leuke receptionist ook nog aangeraden had de dag ervoor
Daar hamburger met friet gegeten en spongecake (?) met toffee-laagje iig (weet naam niet meer) als toetje gedeeld
Toen Steph gezien bij 't winkelcentrum aan de overkant, meegenomen naar de kroeg en daar met z'n vieren en later vijven aan tafel zitten kletsen.
Gek om een vriendin na een half jaar intensief te zien (huisgenoot in Madrid) 2 jaar niet te zien en dan ineens dus weer mee af te spreken in 't café
Ze was erg blij met de pepernoten en stroopwafels en die stroopwafels gingen er (diezelfde avond) al in als koek!
Van die pub naar andere pub in dezelfde buurt verhuisd
Die bleek na 1 drankje alweer te gaan sluiten
Stomme 11 uur-sluitingstijden ook
En toen ging de Londen-gang weer terug naar hun appartement
Wij terug naar 't hostel om weer een nieuwe kamergenoot te verwelkomen, uit Moskou, taalwonder en Engelandliefhebber. Tot 2 uur 's nachst mee zitten kletsen...
Met S & vriendin van S voor volgende dag afgesproken samen dagje op te trekken (zonder A, die gunde me wat quality time met S)
En hoe dat is gegaan... kun je hopelijk snel lezen!

Op hoeveel sociale netwerken ben jij te vinden?

2008-05-07T00:08:00.007+02:00

Nadat ik vanavond even met TravBuddy heb zitten spelen (of hoe de site ook heet), bedacht ik me ineens dat ik wel op kweet niet hoeveel plekken te vinden ben op internet. Raar eigenlijk!
...gelukkig heb ik nooit een CU2-pagina gehad ;-). Da's alvast een hele slechte minder.

Op hoeveel/welke sociale netwerksites ben jij te vinden?
(Hier: Hyves, Myspace, Last.fm, Facebook, die Travbuddy dus en dat was 't gelukkig wel (denk ik)... maar is ook meer dan genoeg!)

Latin Sunday

2008-05-04T23:15:00.004+02:00

Niet dat iemand nog m'n blog leest, maar voor het idee:

Iemand zin om mee te gaan naar de Latin Sunday aanstaande zondag, een culturele zondag over *verrassend* Latijns-Amerika?

Heb al een tof programma bij elkaar gesprokkeld. Misschien moet ik ook maar even de tango leren dan ;-) *kuch*

London, baby I

2008-05-01T21:23:00.004+02:00

Vrijdag
Op trapje van de trein zitten
Fruitsalade delen terwijl je heen en weer wiebelt
Een lekkere maaltijdsalade in de trein
Moeten staan van Rotterdam tot Antwerpen....(toch?)
Wat doen toch al die mensen in de trein?
Een rolstoel moet niet naast de wc worden gepropt als het een rolstoelcoupé is...
Trein handig? Wel meteen weer vertraging bij 2 treinen...
Waarom betekent Midi in hemelsnaam zuid? Dat lijkt toch niet op elkaar!
Na 20 uur? op Brussel Midi niets meer te eten, behalve bij Sam.
Extra blij met de maaltijdsalade daarna
Zoef zoef door de tunnel, voor je het weet ben je in Engeland
Oren dicht door de snelheid, 't zelfde gevoel als dat je opstijgt met een vliegtuig
Maar meteen geinvesteerd in een weekkaart voor de metro/bus (en in de rij voor het loket)
Op zoek naar het juiste huisnummer van het hostel
Toch de andere kant op, ontdekken we na eerst de halve straat te zijn afgelopen
Mastercards doen alleen aan dollars (blijkbaar!), Rabobanken alleen aan euro's. Wij alleen aan niet-geavanceerde betaalautomaten. Dat helpt!
Receptioniste mag 'iemand' uit z'n bed gooien, nouja zijn/haar spullen dan... want wij hadden maar één bed en er lag iemand die er niet meer hoorde...
Ontdekken dat je vanaf de straat zo tot mijn bed kan lopen zonder sleutel is geen fijn idee.
Een bed waarbij je elke keer naar 't randje rolt is ook geen fijn idee.

Zaterdag
Niezen, niezen, niezen. Allergisch? Hoe kom je erbij...
In een kleine, overvolle keuken ontbijten
Dan op pad.
Pakhuizen
Onder de Thames door-tunnel
Gevoel van zeewind
Wegwaaien
Flink verbranden
Heerlijk getoast Italiaans brood met mozzerella, zongedroogde tomaatjes en parmaham op een bankje in de zon naast de rivier
Hardlopers
Stilte
Rust
Wolkenkrabbers
Financieel centrum
Op een grasheuveltje liggen
Totempaalachtig kunstwerk
Watervalletjes als versiering
Fotograferende jongen
Gratis wc's in het winkelcentrum
'Vaste' hijskranen
Spiegelende gebouwen
Een wiebelende brug
De metro boven de grond
Drukte op een niet-werkdag
Op zoek naar een pinautomaat in het financiele centrum
Controle voor wat eigenlijk?
Eten bij de Chinees, Argentijn of toch wat anders maar allemaal in tentjes met hetzelfde uiterlijk aan het water
Restaurant van Ramses
Vervelende fietsers die beter hadden kunnen lopen in plaats van telkens met hun fiets de trappen op en af en in de weg fietsen
Jongen aan de waterkant lezend met een biertje bij de hand
Wandeling langs paar grote gebouwen (vergeten wat ook alweer...), Marinemuseum en langs 't gebouw waar een bruiloft was (met de mooie trappen)
De 'berg' op met 't mooiste uitzicht over Londen
Tussen de duizenden mensen genieten van de zon
Net te laat voor het bekijken van de tijdslijn (Greenwich mean time, snap nu ook weer waar die term vandaan komt... we waren in Greenwich namelijk ;-)
't Leek wel een kunstwerk, maar 't was gewoon een zoenend stelletje en een vreemd gekleed figuur die bloemen stond te fotograferen
Hardlopers!
Eten bij Café el sol op 't hoekje in Greenwich
In Piri piri-saus zitten toch best veel pepers (wist ik veel... wel durf gehad om 't uit te proberen ;-)
De ober was een beetje gladjes
Millenniumdome is echt een gebouw waar je niet wil eten (bij één van de eettentjes die samen 1 kilometer vormen, schijnt)
Bij IndigO2 sta je binnen voor je er erg in hebt
Een fotopas krijgen is tof! M'n eerste!
Flesjes verstoppen is een koud kunstje
Goed voorbeeld (zitten) doet goed volgen
Er zijn toch een hoop leuke mannen in Londen en sommige daarvan staan in de IndigO2 (je moet toch wat tijdens 't wachten)
Andrew Bird was speciaal overgekomen voor deze gig
Hij zat met z'n hoofd vooral bij de nieuwe liedjes die ie aan 't opnemen was en waarvan hij er ook een aantal liet horen
Gelukkig ook wel een aantal nummers die ik wél kende voorbij horen komen
Loney, dear was grappig, maar niet heel bijzonder
Wel setlist van Loney, dear gescoord na afloop
In dé bus zitten die niet rijdt, in het donker, met hele boze mensen
En stiekem zelf maar de hele tijd glimlachen, want het was zo vermakelijk en we waren zo moe
Heen en weer rennen tussen twee bussen
Niet snappen waarom je maar niet door de metropoortjes komt (maar 't kwam goed...)
Moe, maar voldaan van deze volle dag in bed vallen

Morgen misschien meer.

Tussenstand

2008-05-01T21:07:00.003+02:00

Tussenstand. Londen heeft ook wel even geholpen.

Pas gekocht voor Zuid-Amerika:
2 paar nieuwe wandelsokken (met dank aan m'n stage)
één lange thermo-broek
één thermo-shirt met korte mouwen
één paar 'gewone' schoenen
blousje met korte mouwen (ook voor nu hoor...)
camera-band (ook voor nu...)

Goedgekeurd op Londenvakantie:
Moneybelt (goedgekeurd bij Londen-test ;-)
Oordoppen (misschien nog wel ff een pakje bijkopen)
Zakjes met bijna-waterdichte sluiting, handig! (zelfs als je ze niet dichtdoet)

Al klaar voor Zuid-Amerika:
thermo-shirt met lange mouwen
m'n eigen wandelschoenen A-B (waren goed, ook voor incatrail)
een stapel leesboeken die ik weg kan gooien als ik ze uit heb
een 'Geluks'viva die over was in de bieb, wie weet brengt 't nog wat...
eerste reeks inentingen, nog één bezoek te gaan voor ik wegga

Nog zoeken:
Beter nachtlampje, geleende is te zwaar/groot, m'n eigen te ingewikkeld (krijg 'em bijna niet aan, bijna niet open, bijna niet dicht en bijna niet in de schuif) en heeft te scherpe randjes
Andere lakenzak (van zijden)
Goede reisgidsen. Heb 't belang daarvan wel weer ontdekt in Londen.
Meer sokken
Een dunne regenjas die ook echt waterdicht is (in plaats van mijn niet meer waterdichte te dikke jas), handig in combinatie met fleecevest als jas

En nog héél veel meer kopen vooral....
Zoals:
fleecevest
softgelvest
blousje met lange mouwen
snel drogende afritsbroeken
shirtjes
een 'slimme' pyjama (sportbroek + shirt die ik evt ook overdag aan kan als 't echt moet)
slaapzak
nog meer sokken
nieuwe bikini (niet per se nodig, wel leuk)
kleine tandpastatubetjes
opvouwbare tandenborstel
extra geheugenkaartje
schrijfboekje
goede reisgidsen
sarong/brede, lange, dunne sjaal
rugzak
zakjes om dingen bij elkaar te kunnen bewaren (zoals een lichte toilettas, een tas voor m'n opladers etc)

Nog wel een paar keer shoppen dus ;-)

De jongen in de gestreepte pyjama

2008-04-03T22:01:00.003+02:00

Lijkt me een bijzonder boek: De jongen in de gestreepte pyjama. Over een Duits jongetje in Berlijn in 1943 die ineens moet gaan verhuizen.

De omslag sprak me al eerder aan, nu kwam ik hem tegen in de bieb en heb ik 'em meegenomen. Net al 't eerste hoofdstuk gelezen. Leest vlot en is denk ik mooi geschreven (vanuit 't jongetje). Wordt vervolgd...

Mannenconcertdriedaagse: Teitur, Josh Ritter en Patrick Watson

2008-03-26T16:24:00.007+01:00

Hij was doodvermoeiend, maar m'n concertdriedaagse zit er weer op. Donderdag, vrijdag én zaterdag naar singersongwriters geweest.

Donderdagavond werd 't erg laat, omdat 't voorprogramma laat begon en Teitur veel langer dan (voor mij) verwacht speelde. Maar het was de moeite waard, veel leuker/mooier en beter dan verwacht. Toch waren er een paar nummers van 't nieuwe album die beter in de kast hadden kunnen blijven liggen, maargoed. Oh, nog even een opmerking over Helgi Jonsson, het voorprogramma. Vergeet die naam niet! Wat een heerlijke stem en wat een leuke, enthousiaste IJslandse singersongwriter. Deed ook nog mee bij Teitur in de band. Half 2 lag ik eindelijk in m'n bedje, met nog een enorme sprint naar de trein vanaf W2 naar 't station. Spinning is toch ergens goed voor...

Vrijdag deed ik het mezelf aan. Na een fantastisch concert van Josh Ritter, veel beter dan de eerdere concerten die ik van hem zag die ook al geweldig waren, wilde ik hem natuurlijk ook nog een knuffel geven. Vorige keer leverde dat een paar maandjes 'wolken' op en een mooie foto. Die ik nooit hier gepost heb... maar dit issum:
De rest van de avond van dat concert was alleen maar hilarisch, achteraf dan. De trein die niet reed, fietsen door weer en wind naar Leidsche Rijn, verdwalen, een SUV mee moeten nemen naar A'dam, de ruitenwissers die zomaar wat doen, de sleutel die maar niet uit 't slot gaat... en uiteindelijk dan wel weer om de hoek van 't Leidse plen geparkeerd staan. Dit keer ging er weer wat mis... ook al dacht ik: in Utrecht kan er weinig gebeuren. Maar iemand had m'n fietsband leeg laten lopen (ontdekte ik achteraf) :-(. Gelukkig was m'n huisgenoot de reddende engel in nood...

Na afloop van het concert werd hij bedolven onder de fans en andere liefhebbers. Dus hebben we rustig gewacht en wat gekletst. Toen het rustiger werd een praatje gemaakt, gezegd dat ie naar Kafé Belgie moest na afloop, een cd laten signeren (met een hele lieve tekst :-) en een paar knuffels en handkusjes gekregen.

Weer een lieve foto :-)

Daarna toch nog wat blijven hangen, nog een keer gekletst, nog een knuffel en twee handkusjes. Toen twijfels... zullen we naar huis gaan? Aaaah, nee, laten we wachten tot we met de band naar Kafé Belgie kunnen. Mmmm... Of toch niet? 't Duurde wel erg lang. Nee, nu gaan we. En we gaan ook nog gedag zeggen. Dus gingen we nog een keer afscheid nemen, haha. Toen had ik wel weer even genoeg Josh-knuffels en kusjes gehad voor een paar maanden. En was ik weer op 't mooie tijdstip van half 2 thuis.

De volgende avond was het weer raak. Patrick Watson met Voicst als voorprogramma. De meningen over zijn concert in Amsterdam waren verdeeld, dus ik ben met niet te hoge verwachtingen Tivoli binnengestapt. Voicst was erg mooi, semi-akoestisch en ik vond ook de blazers erbij mooi. Moest nog even denken aan die keer in december toen er drie bandleden voor ons drieen hebben staan spelen op de Neude. Dit klonk wel een tikkeltje beter ;-).
Patrick Watson en bandleden waren in vorm. Geen drugs vandaag, maar wat we begrepen hebben ze liggen slapen tot 't concert. Gelukkig! Want we kregen een heel normaal concert met mooie, uitgesponnen liedjes met wat gejam erbij, een nieuw nummer en zelfs een improvisatienummer genaamd 'Pirate ninja'. Geniaal. Geweldig goed! Heerlijk, zo'n enorme muzikale vent. Na afloop signeerde Patrick nog vooraan op 't podium. Dus nu heb ik ook een gesigneerd concertkaartje. Die past dan mooi naast de gesigneerde Teiturcd, de gesigneerde cd van Helgi Jonsson en de gesigneerde cd van Josh Ritter.

Een heerlijk, maar enorm vermoeiend weekend!

Lotgenoot

2008-03-19T11:19:00.002+01:00

Eindelijk heb ik een lotgenoot gevonden. Een keer geen rare blikken bij het vertellen van m'n fietsongeluk in 2005.

Een collega zei: Een vriendin van me had ook een zware hersenschudding. Er was natte sneeuw gevallen, in januari en toen gleed ze uit met haar fiets. Zware hersenschudding! Ze hadden alleen niet door dat 't zo erg was, waardoor ze er ook nog heel lang mee rond heeft gelopen...

Hoe herkenbaar! 't Was een opluchting, blijkbaar ben ik toch niet de enige die in januari uitglijdt in de natte sneeuw en er een -onopgemerkte- zware hersenschudding aan overhoudt... 't Duurde alleen even voor ik die persoon gevonden had.

Lucky (3 keer...)

2008-03-17T20:40:00.003+01:00

Lucky. Met dat woord in een gedichtje won ik een paar weken terug een prijsvraag. En later was ik weer lucky en weer... 't houdt niet op met het concertgeluk in huize M. Drie keer op rij mogen genieten van bijzondere optredens. En ik hoop niet dat dit meteen al 't concertgeluk was voor 2008 ;-)

Jason Mraz die aardbeien en bosbessen uitdeelt in de Wisseloordstudio's. Een handtekening op de vinylsingle, het uitgebreid bestuderen van z'n eigen (Japanse) cd en een geklets samen over of het concert nu in 'june or july' of 'july or june' is... wij hadden in iedergeval plezier.
Z'n optreden, daar ging het om natuurlijk. Een halve nieuwe cd kwam voorbij, maar ook wat oudjes zoals Plane en Clockwise. Mooie akoestische versies met lange uithalen, alles zuiver... Het was een pracht van een avond! En toen Jason ook echt de zaal had verlaten (dat duurde nog zeker een half uur na 't optreden), genoten wij na met de opnames die werden afgespeeld door de knopjesdraaiers... alles werd gemasterd en op cd gezet. Ik hoop ook dat die muziek nog ooit in mijn cdkastje beland... want het was echt een topoptreden dat ik niet snel weer zal meemaken van deze lieve gek uit San Diego!

De tweede keer dat ik geluksvogel was, was in Eindhoven bij Cross Linx. De kaartjes vond ik te duur, dus gaan we naar Teitur in W2, maar 3voor12 was ontzettend aardig voor me... en zo kwam ik dus in Eindhoven terecht.
We waren voorbereid op een vreemde combinatie met barokorkest die geen succes zou zijn. 't Viel eigenlijk wel mee, vond 't wel aardig. Maar Teitur kwam pas echt tot z'n recht voor 40 man in een opslagruimte ergens achter gesloten deuren tegenover z'n eigen kleedkamer. Samen met Nico Muhly en een violiste speelde hij vier nummers... Genieten! En een mooi duo ook samen, Teitur & Nico.
Eels was trouwens ook ontzettend goed! Van heel stil tot rockend, het concert werd goed opgebouwd. De stemming raakte er echt steeds meer in tot een soort climax bestaande uit grapjes, het wisselen van drums tussen E en The Chet en de bekendere Eels-nummers.

Zondagmiddag was de derde, dubbelgelukstreffer. Ik mocht al mee met een vriendin naar Ane Brun in de Amstelkerk. Maar toen won ik zelf ook nog via een andere prijsvraag. Soms kan 't ook allemaal wel een beetje veel van 't goede zijn (net zoals een vriendin & ik allebei wonnen bij de Jason Mraz-prijsvraag). Een soort alternatieve cd-presentatie was het, met een stel nieuwe nummers en als afsluiter één ouder nummer. Er zaten een paar liedjes tussen met hele mooie teksten en bij sommige nummers vond ik de melodie weer heel sterk. Zoveel Ane Brun luister ik niet en ik heb 't zelfs een poosje als slaapcd gebruikt toen ik een hele slechte slaper was (bij liedje 5 was ik meestal ingedommeld). Maar áls ik er dan weer een keer naar luister, merk ik weer dat 't bijzondere muziek is die je raakt. Geen muziek om blij of vrolijk van te worden zoals bij Jason Mraz, geen opzwepende, cynische teksten zoals Eels, maar muziek die je raakt door de 'gevoelige' teksten en de snik in haar stem. Ook dit was een mooi optreden!

Aan de Dommel

2008-02-18T22:47:00.002+01:00

De man deed me aan m'n opa denken. Al heeft die nooit gevist, maar toen de man begon te praten (nadat ik vroeg of ik een foto mocht maken), klonk ie precies zoals m'n opa. Vooral met zo'n plat Boxtels accent. Mooi! Hij is alleen een beetje bleek op de foto...

Leave

2008-02-10T00:28:00.000+01:00

Leave, leave,
And free yourself at the same time
Leave, leave,
I don't understand, you've already gone

Glen Hansard - Leave (live, Melkweg 2006)

Soms wil je even checken of je herinnering nog goed is... en dat is 'ie. Hij blijft prachtig! En ik vind 't camerawerk eigenlijk ook wel mooi, voor hoe dit concert is opgenomen... Geniet!

Zomer 2008: afstuderen, vakantie en ....

2008-02-06T20:25:00.000+01:00

Deze zomer is niet alleen de zomer van mijn afstuderen, maar is ook al de zomer geworden van Zuid-Amerika. De incatrail (voor uitleg van waar 't vandaan komt, zie hier) is bijna geboekt en ook de heenvlucht van Santiago naar 't noorden van Chili (bijna 2000 km) is bijna rond. Het eerste Argentinie/Buenos Aires-boekje is ook al uit... en de First Time Latin America gids is binnen en ligt klaar om gelezen te worden.

Maar nu wordt de zomer nog mooier, met een optreden van favoriete band Counting Crows op een festival. Waarschijnlijk wordt 't Concert at Sea met de Zeeuwse Blofjes. Maar ze spelen ook op Rockin' Park (de andere kant op, maar wel op dezelfde dag...) en de zondag van Pinkpop, op het 3FM-podium. Dat laatste lijkt me ook nog wel tof, op een kleiner podium... maar eerst me maar even beperken tot het Zeeuwse concert met de Amerikanen. Ben benieuwd!

De Dom

2008-02-01T16:23:00.000+01:00

Ik heb nu elke dag uitzicht op de Dom. Heel de dag. In weer en wind. Tenzij het mistig is en ik minder dan 50 meter zicht heb. Dan zie ik hem niet meer. Of niet helemaal meer, zoals pas met laaghangende bewolking op mijn eerste stagedag. De Dom in de wolken. Hij lijkt wel verliefd ;-)

Tussendoor, als ik even niet naar de Utrechtse Dom kijk, werk ik aan een onderzoek. Mijn stageonderzoek over veelgestelde vragen op de website van deze Domstad. Inmiddels heb ik al veel vragen gesteld. Aan mezelf, aan Word en aan 't papier. Maar nog niet zoveel aan m'n begeleider. En antwoorden heb ik ook nog niet. Ik ben nu vooral nog aan 't nadenken over alle vragen. Die ik dan vervolgens echt aan mezelf moet stellen, terwijl ik naar de website van bijvoorbeeld San Diego kijk en dan moet kunnen beantwoorden. Helaas, dus toch niet teveel naar de Dom kijken.

Maar vandaag weet ik het even niet zo goed meer. Tobben noemt m'n begeleider het. Ik moet tobben. Maar ik tob niet meer. Ik heb een lijst met vragen en nog maar één vraag. Zijn het goede vragen?

Ondertussen kijk ik naar de Dom (tussen die vervelende lamellen door), maar die is helaas te dom om antwoord te geven. Dan toch nog maar even wachten op m'n begeleider. Of zelf weer een flisse blik krijgen (op maandag vrees ik dan).

Koetje boe!

2008-01-28T20:43:00.001+01:00

Koetje boe!

Wist je dat koeien ook wel eens jeuk hebben? En weet je wat ze dan doen?
Juist ja! Gewoon je lekker laten krabben (door de takken).

Dit was in De stulp (als ik 't me goed herinner), een natuurgebied bij Soest. Andere sights daar waren...

De bijbehorende NS-wandeling was bij ons een minder groot succes. Het bordje 'Terrein Koninklijk Paleis' of iets dergelijks hebben we nooit gevonden. Dus de volgende keer vinden we die hopelijk wel, zodat we dan daar linksaf kunnen gaan ;-)

Concert/theateragenda

2008-01-27T22:52:00.000+01:00

Meestal is mijn concertagenda aardig gevuld. Het voorjaar heeft ook genoeg te bieden. Maar op het moment is mijn agenda (mede door bezuinigingen op dit terrein...) redelijk leeg. Hier moet ik het voorlopig mee doen:

11 maart - Acda en de Munnik, Isala theater Capelle a/d IJssel
21 maart - Josh Ritter & Dawn Landes, Tivoli, Utrecht
22 maart - Patrick Watson, Tivoli, Utrecht
4 april - Maarten van Roozendaal, Isala Theater, Capelle a/d IJssel

Balen dat Josh Ritter's concert in Rotterdam op zelfde avond valt als Patrick Watson. Anders had ik nog een mooi gratis extra concertje gehad. En ik duim nog voor een solo-optreden van Teitur of een combinatie van lieve huisgenoot + aardige Tivoli voor het Cross Linx-festival in het tijdelijke Vredenburg. En verder sluit ik een spontaan concertje (Davie Lawson/Lucky Fonz III in Ekko?) of toch nog iets extras (gratis of niet) niet uit.

Niet niets doen

2008-01-27T22:12:00.001+01:00

Niets doen kan eigenlijk niet. Je doet altijd wel iets; al is het maar zitten, staan, nadenken, lopen of zoiets. Maar weinig nuttige dingen doen noem ik ook 'niets doen'.

En dit weekend had ik een weekend niets doen bedacht. Of eigenlijk door weinig plannen te maken niets te doen. Donderdag laatste presentatie gehouden, laatste verslag ingeleverd. Vrijdagmiddag alleen nog een gesprekje met docent en stagebegeleider en tot dinsdag heb ik nu studie/stagevrij. Vrijdagochtend gevuld met wat nuttige dingen en daarnaast een wandeling naar de stad en daar uitgebreid koffie drinken. Vervolgens ben ik ook maar weer teruggelopen, want ik had immers toch tijd zat.

Wat moest ik anders doen? Ja... daar kwam dus het probleem op vrijdagavond. Ik had geen zin in mijn altijd bestaande to-do-lijst met dingen erop als foto's uitzoeken.

Wat doe je dan? Ik kwam tot de ontdekking dat niets doen toch echt niets voor me is! Niets moeten, niets hoeven, 't is duidelijk iets waar ik aan moet wennen. Uiteindelijk met een vriend en een fles wijn op de bank beland. Prima. Toch soort van niets doen.

Zaterdag was geen sprake van 'niets doen', want de dag zat van 's ochtends (te) vroeg tot 's nachts gepland. Vandaag was wel weer zo'n dag van niets hoeven doen. En het helpt, als je maar lang genoeg probeert om geen nuttige dingen te doen, lukt het ineens ook beter. Een soort ontwenningsproces van al die drukke weken ervoor. Heel lang uitslapen, ontbijten in bed en tv-series kijken valt bij mij wel onder die noemer. Maar ik voelde me toch wel heel erg als een huisgenoot van mij, die elke week minstens één keer pas na 13u opstaat en pas na 14 of 15u in de douche staat. Vanavond ben ik toch weer bezweken aan mijn drang om wel iets te doen: ik heb allemaal dingen voor de zomervakantie uitgezocht en gelezen. Leuk!

Ik heb dus even tijd nodig om in dat 'niets doen' te geraken, maar ben er dan blijkbaar ook weer redelijk snel op uitgekeken. Voor morgen heb ik maar gewoon weer plannen gemaakt, want dat niets doen is toch niets voor mij :-) (maar ik vind het wel heerlijk om al die niet(s) achter elkaar te plakken in een zin :P)

Nooit meer college!

2008-01-25T12:32:00.000+01:00

Nooit meer college! Of in iedergeval nooit meer tot het moment dat ik besluit dat ik toch nog wat anders wil studeren (ik kan zo nog 3 studies noemen hoor: taalwetenschap, spaans, educatieve master van Nederlands). Maar vooralsnog: nooit meer college!

Gisteren was de laatste keer dat ik met andere studenten in zo'n typisch Trans 10-lokaal zat (2.04 was 't). 't Lokaal in een soort trapezevorm met dan nog net een stukje extra in de hoek. 't Lokaal waar je niet weet waar je moet gaan staan om iets te presenteren, want er is geen plek waar iedereen je kan zien. Of waar je relaxed kan staan. En dan nog de grote ramen, voor als je geen zin hebt om naar de presentaties te luisteren. Met uitzicht op de man die bovenop de schoorsteen van een pand aan de Nieuwegracht stond. De vijfsprong, die je vanaf daar zo goed kan zien vanuit allerlei hoeken.

Gisteren na 't college maar meteen 'gevierd' dat ik geen college meer had. Ohnee, die appelflap was voor iemand's verjaardag. En de lunch daarna voor die van een andere jarige. Maar vandaag wel appeltaart gegeten om te vieren dat ik geen college meer ga volgen.

Nu nog even 't komende half jaar doorstaan... en dan is 't in september (en in juli in 't klein) tijd voor 't volgende studiefeestje.

Lay me down

2008-01-13T23:55:00.000+01:00

I will write you letters that
Explain the way I'm thinking now
I will return to you
What I have taken long before
I will return again
When it gets dark and day is done

And lay me down
In the hallowed ground
Down by your side I will stay
So lay me down

(The Frames - Lay me down)

Met the Frames ben ik 2008 in gegaan. Drie kwartier The Frames voor twaalven, aftellen van 10 naar 7 en toen was het ineens 2008! Op de valreep van 2007 nog wat nieuwe mensen leren kennen; internationale Framesliefhebbers en locals. Vooral met de Dubliners heb ik 2008 al springend, zingend en dansend verwelkomd voor nog bijna 2 uur. En ook m'n Nederlandse buurvrouw heeft gesprongen alsof ze nooit last van haar voet heeft ;-). Dit was niet alleen de beste manier om 2008 in te gaan voor mij, maar ook nog het beste Frames-concert dat ik ooit gezien heb. Volgend jaar zééér waarschijnlijk weer!

En Dublin en de Wicklow mountains op de andere dagen waren ook heerlijk!
Nog voor bij de foto: Op 1 januari trouwens heerlijk uitgewaaid bovenop een heuvel en toen we deze steen tegenkwamen moesten we wel.... ;-) (foto's kennen gelukkig geen geluid!)

Confirmed

2008-01-13T23:33:00.000+01:00

Dat staat er bovenaan de mail die ik op 10 januari ontvangen heb.

En waarvoor dan bevestiging?

Voor een prachtige reis van twee maanden...

Leaving: Amsterdam - Santiago

Departure

Arrival

Amsterdam(AMS), Netherlands
24.07.2008

Santiago(SCL), Chile
25.07.2008

Returning: Buenos Aires - Amsterdam

Departure
Buenos Aires(EZE), Argentina
27.09.2008

Arrival
Amsterdam(AMS), Netherlands
29.09.2008

Daarvoor kan ik best m'n weblog weer nieuw leven in blazen, dacht ik zo. Mijn droomreis voor na mijn afstuderen. Dus ik studeer vantevoren af. Meteen een flinke stok achter de deur, om niet te zeggen dat er een heel vliegtuig achter zit ;-)... Ik zit vol goede voornemens en dit helpt er wel een klein beetje boel bij.

Het is trouwens niet Santiago -> Buenos Aires en weer op huis aan. Daartussenin zit een weekje Santiago bij een vriendin daar, dan met haar vijf weken rondreizen door Noord-Chili, Peru (de incatrail!) en Bolivia en dan gaat zij terug naar Nederland en ik nog 'even' naar Mendoza en Buenos Aires in Argentinie. Waarschijnlijk om in BA nog twee weken m'n Spaans bij te spijkeren, beetje bij te komen en feest te vieren. Als afsluiting mag ik nog 12 uur doorbrengen in Atlanta, misschien dat de dollar dan nog zo laag staat dat ik er nog even cd's in kan slaan ofzo. En dan wordt het ook voor mij tijd voor het werkende leven... na acht jaar studietijd.

Dag 2007!

2007-12-30T20:44:00.000+01:00

Een fijne jaarwisseling allemaal!

Ik blijf trouwens nog een uurtje langer in 2007 hangen, vond het zo'n leuk jaar ;-)