Werchter rockt!

Werchter was gaaf! Goeie sfeer, fantastische bands, nog wel prima eten en veel energie. Ik had een lang topweekend. Wist ook niet dat je vier dagen festivallen vol kon houden, maar 't viel me alles mee. Zie op zondag 1 energieke band en je kunt er weer ff tegenaan.

Hoogtepunten:
Jason Mraz in de tent - het hoogtepunt van RW. De sfeer, het publiek, de mafheid van meneer en een ultieme versie van The Remedy. Dat was 't!
Elbow buiten - Na het perfecte concert in Desmet konden ze 't bijna niet overtreffen. Veel publiek stond al klaar voor Coldplay of iets anders daarvoor... dus dat schoot niet op. Sfeer in m'n omgeving was top, het was mooi om toch zoveel enthousiasts te zien en uiteindelijk ook wel veel kippenvel... maar aan Desmet tippen lukte niet echt. Maar nadat ik dit had gezien was 't wel m'n beste concert van RW...alleen daarna kwam Jason nog.
The Killers - I've got soul, but i'm not a soldier is de rest van het weekend niet meer uit m'n hoofd gegaan. Kon me op cd weinig meer herinneren van deze band, maar live was 't genieten.
Kaiser Chiefs - Simpel, maar lekker. Niet de meest intelligente britpop, maar wel makkelijk om op te pikken (na 1 keer refrein kende ik 't lied ook ;-) en met fantastische, nog leuke zanger ook. En z'n enthousiasme en rondgeren. Ja, heerlijk op een festival.
Kings of Leon - Kapot was ik tijdens Nick Cave. Was zo misselijk dat ik eigenlijk 't vak uitwilde. Toch maar volgehouden, want 't was nog een kwartier. En wat blij... we schoven op van vak 1 naar achterin vak 2 waar we meters ruimte voor onszelf en onze Israelische 'vrienden' hadden. En waar we rondjes hebben gedraaid, naar de rijen achter ons (achter 't volgende hek) hebben gezwaaid, hebben (rond)gesprongen, hebben gedanst en gelachen met de Israeli's en Maltezers. En Kings Of Leon zelf werd steeds leuker en leuker. Toch ook wel een fijn bandje.
Coldplay - Beetje zelfde show als in Ahoy', maar misschien was ik hier ondanks de slechtere plek dan in Ahoy' toch meer onder de indruk. Ik heb toch wel hele tijden met kippenvel op de armen staan kijken en luisteren. Bijzonder!
Oasis - Gewoonweg stomverbaasd. Je leest de verhalen wel over arrogante Liam. Maar je gelooft 't pas als je 't ziet. Je hebt 't dan pas echt door. En wat kan Noel mooi zingen. Wat maakt híj mooie liedjes. En wat was Don't look back in anger met liefdevol zingend publiek prachtig!

Verrassing van 't festival was Just Jack. Een Nizlopi-ervaring. Je komt aanlopen en wordt overweldigd door de vrolijkheid, terwijl je zelf nog brakkerdanbrak daar staat. Echt, wat muziek dan wel niet met je kan doen! Heerlijk :)

Favoriete liedje: Elbow - Weather to fly of/en Coldplay - The Scientist.

Gezien:
Donderdag:
Dave Matthews Band (maar nog niet gekalmeerd van de 7 uur file)
Placebo (half)
Oasis
Prodigy (half)

Vrijdag:
Just Jack
White Lies (gaaf hoe zoveel mensen werkelijk alle teksten kenden!)
Amy MacDonald
Elbow
Jason Mraz
The Killers (vanaf de zijkant)
Coldplay

Zaterdag:
Jasper Erkens (half)
Regina Spektor
Limp Bizkit (van ver weg)
Franz Ferdinand
Nick Cave and the bad seeds
Kings Of Leon
Grace Jones (stukje)
2manydj's (al dansend over 't halve terrein :)

Zondag:
Seasick steve (luisterend op 't gras)
Lady Linn and her magnificent seven
The Script (half)
Black eyed pas (half)
Kaiser Chiefs

Lucky (3 keer...)

Lucky. Met dat woord in een gedichtje won ik een paar weken terug een prijsvraag. En later was ik weer lucky en weer... 't houdt niet op met het concertgeluk in huize M. Drie keer op rij mogen genieten van bijzondere optredens. En ik hoop niet dat dit meteen al 't concertgeluk was voor 2008 ;-)

Jason Mraz die aardbeien en bosbessen uitdeelt in de Wisseloordstudio's. Een handtekening op de vinylsingle, het uitgebreid bestuderen van z'n eigen (Japanse) cd en een geklets samen over of het concert nu in 'june or july' of 'july or june' is... wij hadden in iedergeval plezier.
Z'n optreden, daar ging het om natuurlijk. Een halve nieuwe cd kwam voorbij, maar ook wat oudjes zoals Plane en Clockwise. Mooie akoestische versies met lange uithalen, alles zuiver... Het was een pracht van een avond! En toen Jason ook echt de zaal had verlaten (dat duurde nog zeker een half uur na 't optreden), genoten wij na met de opnames die werden afgespeeld door de knopjesdraaiers... alles werd gemasterd en op cd gezet. Ik hoop ook dat die muziek nog ooit in mijn cdkastje beland... want het was echt een topoptreden dat ik niet snel weer zal meemaken van deze lieve gek uit San Diego!

De tweede keer dat ik geluksvogel was, was in Eindhoven bij Cross Linx. De kaartjes vond ik te duur, dus gaan we naar Teitur in W2, maar 3voor12 was ontzettend aardig voor me... en zo kwam ik dus in Eindhoven terecht.
We waren voorbereid op een vreemde combinatie met barokorkest die geen succes zou zijn. 't Viel eigenlijk wel mee, vond 't wel aardig. Maar Teitur kwam pas echt tot z'n recht voor 40 man in een opslagruimte ergens achter gesloten deuren tegenover z'n eigen kleedkamer. Samen met Nico Muhly en een violiste speelde hij vier nummers... Genieten! En een mooi duo ook samen, Teitur & Nico.
Eels was trouwens ook ontzettend goed! Van heel stil tot rockend, het concert werd goed opgebouwd. De stemming raakte er echt steeds meer in tot een soort climax bestaande uit grapjes, het wisselen van drums tussen E en The Chet en de bekendere Eels-nummers.

Zondagmiddag was de derde, dubbelgelukstreffer. Ik mocht al mee met een vriendin naar Ane Brun in de Amstelkerk. Maar toen won ik zelf ook nog via een andere prijsvraag. Soms kan 't ook allemaal wel een beetje veel van 't goede zijn (net zoals een vriendin & ik allebei wonnen bij de Jason Mraz-prijsvraag). Een soort alternatieve cd-presentatie was het, met een stel nieuwe nummers en als afsluiter één ouder nummer. Er zaten een paar liedjes tussen met hele mooie teksten en bij sommige nummers vond ik de melodie weer heel sterk. Zoveel Ane Brun luister ik niet en ik heb 't zelfs een poosje als slaapcd gebruikt toen ik een hele slechte slaper was (bij liedje 5 was ik meestal ingedommeld). Maar áls ik er dan weer een keer naar luister, merk ik weer dat 't bijzondere muziek is die je raakt. Geen muziek om blij of vrolijk van te worden zoals bij Jason Mraz, geen opzwepende, cynische teksten zoals Eels, maar muziek die je raakt door de 'gevoelige' teksten en de snik in haar stem. Ook dit was een mooi optreden!