Wist je dat... (Chile)

• Chilenen graag alles verkleinen, zoals momentito en allerlei woorden waar ik nu niet op kan komen
• De verkeerslichten van de afbuigende auto's gelijk op groen staan met die daar overstekende voetgangers... opletten dus! (zoiets als wij met fietsers wel eens hebben)
• De meeste metrostations geen automaten hebben om kaartjes te kopen (toch opvallend vond ik)
• Veel dingen hier best heel erg achterlopen bij wat wij gewend zijn... ik zag een EOS 350D in de etalage liggen (maar geen nieuwere) bijv. En ze hebben geen Ipods, maar namaak-Ipods (waarschijnlijk zijn de originele te duur). De mobieltjes zijn twee keer zo dik als de mijne (ok, ik heb net een nieuwe maar toch). Denk dat dat de economische situatie is.
• De prijzen liggen hier wel wat lager over 't algemeen, al zijn veel dingen voor Chilenen wel echt duur, omdat ze zo weinig verdienen.
• Er zijn genoeg Chileense jongeren die niet naar de universiteit kunnen, omdat ze die niet kunnen betalen en hun ouders ook niet. Er zijn maar een paar goede universiteiten, waarmee je wel een goede baan kunt vinden, maar die kosten vaak veel geld. Gevolg: de kinderen van arme Chilenen blijven ook arm. Een andere oplossing waar ik heel veel bewondering voor heb is voltijd werken en daarnaast nog studeren. Twee vrienden van Judy werken 5 dagen in de week, voltijd (dat is hier 44 uur ofzo) en gaan daarnaast 3 tot 5 avonden per week naar de universiteit. Dat is hun enige manier om hun studie te kunnen betalen. Over vier jaar (zucht!) kunnen ze dan hopelijk een betere baan vinden.
• Zes dagen in de week werken is ook nog geen uitzondering trouwens...
• Ik begrijp helemaal waar de straatverkopers in Madrid 't idee vandaan hebben om zo te verkopen... ik werd vandaag doodgegooid met 'paraguas! paraguas!' (paraplu's...) 't Regende namelijk. Maar ook zonder regen wordt er werkelijk alles op straat verkocht, van zelfgekookte (!) maaltijden tot een pakje zakdoekjes tot sokken, leesbrillen en hoofdlampjes. Echt van alles en nog wat. Allemaal illegaal natuurlijk.
• De hele (?) stad is opgebouwd uit rechte straten, waardoor je dus heel makkelijk de weg kunt leren, maar ook weer net zo makkelijk kunt verdwalen. Door alle 'cuadras' (quadras?) (vierkanten) weet ik soms helemaal niet meer in welke winkelstraat ik zit, maar je bent zo weer ergens anders met al die rechte wegen. Geen misleiding iig! In Viña del Mar waren er ook veel cuadras.
• Je hebt hier hele straten met één ding. Of hele stukken in iedergeval. Vanmiddag zou ik geld gaan wisselen voor Peruvaanse Sol. Er zaten wel 10 van die geldwisselkantoortjes naast elkaar daar, maar de meeste (had geen zin om ze allemaal af te gaan) hadden geen Sol. Zelfs niet als ze er wel een koers voor hadden staan...
• Ik ben ook al de bankenbuurt, de fotografiewinkeltjes/zaakjes (met toch vooral analoge camera's, rolletjes en gewoon ontwikkelen) en schoenenbuurt tegengekomen.
• Over schoenen gesproken... dat zijn geen zapatos hier, maar calatines (?). Iets anders iig en 't lijkt op sokken (calcetines) maar 't is 't niet. Judy is niet in de buurt, dus kan 't niet checken. En dat is niet 't enige woord waar ze hier wat anders voor hebben... zo ook voor aardbei, abrikoos, komkommer, spinazie (soms), bus en nog vele andere woorden. Over een universele taal gesproken ;-)
• Buiten dat er natuurlijk toch al niets te maken is van dat Chileens. Ben benieuwd of ik er wat meer van begrijp in Peru en Bolivia ;-).

En ja, ik ga nu even snel op zoek naar waar ik foto's kan laten online. Moet alleen de internetkabel delen met nog een paar huisgenoten, want 't draadloos netwerk ligt eruit. Dus wie weet duurt t nog weeeeeeken. Chau!

Hostelzwijnen en gevaarlijkste stad van Chili (en Viña)

Wat een Fransen zeg. Ik zal niet ontkennen dat ze nog een weinig positieve indruk hebben gemaakt eerder... door gezellig Frans te praten terwijl je erbij staat bijv. Maargoed, nuevo año, nuevo empieza ofzoiets.

In 't hostel in Valparaiso (Valpo) was een enorme groep van Fransen, die gezellig om 12 uur 't licht aandeden en uitgebreide discussies gingen houden in de kamer, terwijl er twee mensen op bed lagen. Vervolgens gooiden twee hun kleren uit en kropen samen in een bed. Uhhh... yeah right. En vervolgens hebben ze blijkbaar ook nog flink staan paffen in de kamer, want overal lagen lege pakjes sigaretten en peuken op de grond. Samen met een berg propjes en andere troep.

De meisjes waarmee ik de avond ervoor gekletst had en mee had gehangen, hadden nog geklaagd bij ze dat de muziek zachter moest, maar daar reageerden ze nogal vreemd op (en ze zijn ook Frans, dus 't was geen gebrek van niet verstaan ofzo). Een beeeetje jammer, die kamergenootzwijnen.

Maar gelukkig maakten de meisjes een hele andere indruk en compenseerden de boel ;-). Ze waren erg gezellig en lief en ééntje is de volgende dag nog een uurtje mee de berg op geweest. Waar ik ontzettend blij mee was, want ik had niet zo'n zin om op pad te gaan.

Was de avond vantevoren in 't donker naar de supermarkt de berg afgewandeld (hostel zat ergens bovenin, achteraf niet in bepaald de beste wijk). En voelde me toen niet bepaald veilig. Dus de volgende dag hielp dat niet echt om mezelf op de been te krijgen. En later toen 't Franse meisje weer weg was, had ik dat onveilige gevoel wel weer. Liep niet in de beste wijken rond (weer in de heuvels) en 't stond ook niet meer op m'n kaart. Uiteindelijk bleek -volgens een vriendin- Valpo ook de gevaarlijkste stad van Chili te zijn. Kan me daar best wat bij voorstellen.

Onderweg (naar beneden weer) kwam ik een Australisch stel tegen die de andere kant op gingen en vroegen of ik Engels sprak. Uiteindelijk zochten ze de begraafplaats (waar we elkaar ontmoetten, dus ver was 't niet ;-) en zijn we met z'n drieen over de begraafplaats (best heel bijzonder met enorme graven/mausolea, schrijf je 't zo?) gewandeld. Ondertussen wat gepraat over waar zij waren geweest en wat ze ervan vonden en waar ik nog heenga. Was erg leuk, een enorm aardig, vriendelijk, gezellig stel mensen van 40 ofzo. Leuk! (en voor Adrianne: ze hadden een Frommer's, hopelijk heeft dat niets met hun leeftijd te maken)

Daarna zijn zij verder omhoog en ik weer omlaag gegaan, met een glimlach op m'n gezicht. Dat is dan wel het leuke van alleen 'reizen' of rondlopen. Ik ging me al snel ook wel in veiliger gebied bevinden, maar had geen zin meer om weer een (andere) heuvel te beklimmen dus heb maar wat gedronken in een cafeetje en een busje aangehouden. In tegenstelling tot op de heenweg in Viña (waar ik idd niets over geschreven heb) durfde ik nu gewoon 't eerste busje aan te houden, ook omdat ik wist dat ik naar 'P. Montt' moest :P (en in Viña wist ik eigenlijk niet welke ik nodig had).

Eenmaal terug in Santiago was ik helemaal doodop (waarvan? Joost mag 't weten...) en ook niet zo fit, dus lekker vroeg m'n bedje ingekropen.

Viña del mar ook nog maar even snel dan? Leuke stad en ligt tegen Valpo aan. Ben begonnen bij Viña en toen dus met zo'n busje naar Valpo gegaan. Viña is modern, rustiger en ziet er beduidend minder gevaarlijk uit. Heb heerlijk door 't centrum en wat buitenwijken gewandeld, een beeld van Paaseiland gezien en 't bijbehorende museum, behulpzame mensen (wanneer niet). Ook kwam ik een jongen tegen die ik kende van 't vliegveld van Atlanta. Wat een toeval! (voor mij voelde 't toen wel als 'Toeval bestaat niet'). Hij zag me ineens lopen in 't park en sprak me aan. Ik dacht dat 't de zoveelste verkoper was die probeerde aardig te zijn. Maar nee, hij begon daarvoor iets te enthousiast. Even met z'n groep opgelopen en met 'em gekletst, daarna m'n eigen weg weer gegaan richting de zee. En langs de zee gewandeld (niet op 't strand) op weg naar dat beruchte busje. In 't busje bemoeide iedereen zich emt waar ik nou eigenlijk heen moest en hadden ze 't de hele tijd over 'falta nogwat'. En ik snapte 't maar niet. Uiteindelijk wel op goede plek eruit gegaan! Dus geen probleem :-).

Tot zover. Wie weet komen de foto's eindelijk ook een keer. Wie weet ook niet ;-). Heb een lijstje gemaakt wat ik nog wil zien in Santiago en daar ga ik morgen eens mee verder. Heb zaterdag dan ook nog, maar dan moet ik ook m'n tas inpakken en naar een feestje. Zondag gaan we! Naar Arica in 't noorden van Chili (met 't vliegtuig) en de zus van een collega/vriend van Judy haalt ons daar op en daar blijven we twee nachten slapen. Zin in!

Voor Judy is 't nu een moeilijke tijd met 't afscheid nemen van iedereen. Als we terugzijn ziet ze de meesten nog wel een keer, maar 't voelt nu al best definitief volgens mij. Ze wil nu eigenlijk niet meer weg... dus is moeilijk. Vanavond afscheid met 't huis en pannenkoeken gehad. Was erg gezellig en bijzonder. Heerlijk hoe ze die Nederlandse woorden uitspreken (pannenkoeken, stroopwafels, hagelslag) en hoe ze alles (appelspul, poedersuiker, jam) op één pannenkoek gooien alsof ze 't al jaren doen. Mooie avond, ook voor mij bijzonder.

Tot gauw! (nu 't nog zo makkelijk kan vanuit Santiago...)

IJs

You're freezing, the ice on which you nearly slipped outside
Is in your body, in your mind, getting warmer you are
Dreaming, quite useless but it feels okay to you
In a world that's dreaming too, in a world in which you

Keep on searching for a thing sublime
When all you need is inside of you
Everybody's waiting for springtime
Well winter can be cozy too

(k's Choie - Winter)

De voorruit van de auto was gisteravond bevroren. Gister zat hier iedereen nog gewoon in z'n winterjas op de bank. En we sliepen in één bed (ook bij gebrek aan een ander matras). Lekker warm! (onder drie dekens, een kruik bij m'n voeten en in thermo-ondergoed+pyjama). Judy in haar -10 graden slaapzak) Vandaag hebben we weer een gaskachel in de woonkamer. Ook gezellig!

Even geen Mrs. Freeze meer ;-)

De koning te rijk

En nu komt de zon,
de zon komt op.

't Asfalt voor mij alleen,
de koning te rijk.

Acda en de Munnik - Ol'55

De eerste update vanaf de andere kant van de oceaan. Goed aangekomen dus!

De reis begon met een mooie zonsopkomst (maar voor de discussie die er ooit was: ik ben van de zonsondergangen), al was dit ook wel adembenemend mooi met deze dauw erbij. Toen moest ik aan Ol'55 denken. Zovaak zie ik de zon ook niet opkomen ;-). (muziek: AedM in m'n hoofd, a balladeer op de radio)

Maar het vakantiegevoel begon al iets eerder, toen ik met mama op woensdagavond naar Brabant reed (en we verkeerd reden). Rijdend langs de weilanden met koeien besefte ik me ineens hoe mooi 't leven nu voor me is. Afgestudeerd (voor de eerste keer voelde 't écht zo) en een grote reis voor de boeg, een soort droomreis.

De volgende dag op Schiphol en in 't vliegtuig was ook alles fantastisch. Echt genieten, geen last meer van enige vorm van stress en gewoon weten dat je de komende zoveel uur niet veel anders kunt doen dan eten, lezen, slapen, muziek luisteren of een film kijken. Lekker alles loslaten. (muziek: Saybia)

Ik werd helemaal blij van de tv in ´t vliegtuig. Iedereen een eigen touchscreen (!) waarop je zelf je film, tv-serie, HBO-serie, muziek of spelletje (!) kon kiezen en kijken, luisteren of spelen. Was een genot! Reis duurde voor m'n gevoel alleen wel erg lang... en ik was nog niet eens op de helft toen.

In Atlanta vooral veel verdwaald (gigantisch vliegveld!) en gewacht. Eerst een uur op de immigratiedienst, vervolgens van boven tot onder gedubbelcheckt door een security-medewerker die ingewerkt werd (daardoor moest alles nóg een keer). Gekke was dat ik niet bliepte toen ik Atlanta uitging (had toen wel alles wat los en vast zat uitgetrokken zo'n beetje :P). Dus vanaf nu ook maar m'n horloge + ring in 't bakje leggen...

Downtown Atlanta vond ik niet echt wat. Niet voor mij gister in die toestand (moe, teveel spullen bij me, te laat om iets te bezoeken). CNN staat op lijst voor volgende x, weet al waar 't is. En als ik tijd heb ook nog 't Aquarium of 't Coca Cola-museum. Uiteindelijk wat in 't Olympic park gehangen (als enige) en een poging gedaan de tig zwervers te ontwijken. De smoothie was toch wel 't hoogtepunt van de middag ;-). (muziek: Regina Spektor en Josh Ritter)

Was wel weer meer dan gewoon te vroeg op 't vliegveld, maar iedereen waarschuwde me voor van alles en nog wat. Dus heb maar geluisterd ;-). Uiteindelijk bij de gate gekletst met een meisje uit Santiago en een groepje studenten die gaan studeren in Valparaiso. Erg gezellig! De taal was nog wel meestal Engels...
In vliegtuig had ik lekker twee stoelen. Heerlijk geslapen, zelfs 't avondeten gemist omdat ik zo lekker sliep. Niet erg! Werd pas weer echt wakker bij de bagle die er lekker uitzag maar niet zo smaakte. Toen de buurman voor me iets kwijt was en ik vroeg 'wat dan?' in 't Spaans raakten we aan de praat en hebben we gekletst tot bij de uitgang van Santiago. Was leuk!

Niet te vergeten hoogtepunten:
- 't aanvliegen op Santiago was adembenemend mooi met de opkomende zon (daar istie weer!), de bergen met sneeuw op de achtergrond en de lichtjes in de stad
- 't vliegtuig is geland en 't eerste liedje dat wordt gedraaid is Jason Mraz - I'm Yours. Nou, toen kon 't echt niet meer stuk!

De meer dan 1,5 kilo stroopwafels (jaja) en m'n fruitduo's (mmm!) konden zonder problemen mee 't vliegveld af. Na meer dan een uur kletsen in 't busje met een jongen uit Santiago die terugkwam van z'n vakantie in.. Amsterdam (en Londen, Antwerpen en Kopenhagen), stonden we ineen voor een huis waar ik moest zijn. Hij heeft onderweg ook nog een paar toeristische dingetjes verteld toen we door 't centrum reden, maar we hebben vooral over onze vakanties gekletst.

Eenmaal hier even gebeld met Judy, gesmst naar huis en toen snel in bed gekropen. Tis hier nogal tochtig en buiten is 't énorm koud ('s ochtends iig, net ging 't wel). Dus een warm bed was een verademing.

Toenstraks al meteen kennis gemaakt met Judy's vrienden bij een gezamenlijke lunch bij een luxe en enorm lekkere Italiaan ('t eten hè... 't eten). Lekkerste pasta ooit! (maar van Italie kan ik 't me dan ook niet herinneren). 't Kennismaken was wel iets lastiger. Terwijl ik toch genoeg geoefend heb (zie boven!), kon ik er vaak weinig van volgen. Eén op één gaat al beter, maar heb echt moeite met 't accent hier. Net alsof je ineens geen Spaans meer spreekt ;-).

Judy komt zo terug van werken en vanavond hebben haar huisgenoten bezoek. Ga dan wel beetje op tijd slapen, want voel me echt nog heel gaar/moe/ziekig. En morgen heb ik al m'n eerste 'feestje', een etentje bij haar baas (die ik ook al ontmoet heb).

Ohja, nog een paar woorden over de stad. Arm en soms valt 't ook wel mee, veel straatverkopers, paar mooie gebouwen en pleinen en vriendelijklachende mensen. Denk dat veel Chilenen ook oprecht aardig zijn. Kan na al de leuke gesprekjes niet anders concluderen! Ik ga 't hier wel naar m'n zin krijgen!

Ciao! (niet gejat hoor, dat zeggen ze hier allemaal ;-) (muziek: Lisa Hannigan's The Cake Sale-liedjes)

P.s. die muzieknotaties zijn een beetje voor mezelf, vind 't leuk 't daarmee te (kunnen) associeren. En voor muziekliefhebbers misschien ook wel grappig ;-)