De zon aanbidden in Cuzco

(een geluksheupshot)

Inhaalrace Peru tot La Paz 1e keer...

Oh help, ik zie net dat t laatste normale berichtje van na de incatrail was. Dan ga ik nu een soort samenvatting geven vanaf Cusco.

Na de incatrail dagje dat we nog wel wat zinnigs wilden doen, maar eindigden bij de wasserij, t internetcafe en het busstation om een kaartje te kopen. Ik wilde eigenlijk nog naar het Inkamuseum en had ook nog wat anders boeiends gezien, maar helaas. T werd een dagje die je soms ook moet hebben als backpacker. Boodschappen, was en dat soort dingen dus.

Daarna zijn we vanaf Cusco naar Puno vertrokken, een aardige rit van een uur of 6. In Puno hoopte ik toch echt een mp3speler te kunnen kopen (had t in Cusco niet gedaan, maar mn mp3speler had het in de tussentijd weer begeven). Maar nee, niet echt wat betaalbaars of wat er ok uitzag. Die middag verder ook nog wat door de stad gewandeld, maar Puno is niet de stad om te bezoeken. Puno is de stad op doortocht naar... Las islas flotantes.

De drijvende eilanden. Daar zijn we de volgende dag met de boot heengeweest. Die liggen op het Titicacameer, het hoogst bevaarbare meer ter wereld, in de buurt van Puno. Half uurtje varen. Al snel zagen we hele rijen riet in het water en daarna kwamen we bij de rieten eilanden aan. De eilanden zijn zon drie meter dik en drijven dus op het Titicacameer. Er zijn er iets van 40 ofzo. Veel dus! Maar ze zijn ook best klein, wonen een paar gezinnen per eilandje ofzo. Het eerste eiland werden we meteen bestormd door een stel kinderen die geld en snoep van ons wilden en erg graag met ons (zeg maar, ze gingen er gewoon bij staan) op de foto wilden. Hoezo opgevoed om toeristen lastig te vallen? We hadden niets gekocht om aan ze te geven (ze verkochten potloden, was toch handig geweest) dus hebben we uiteindelijk maar een klein beetje kleingeld gegeven. Je moet toch wat, met 10 roepende kinderen om je heen.
De andere twee eilanden die we bezochten waren wel anders. Het tweede eiland was een hoteleiland, daar waren hutjes van riet waar gasten konden slapen. En een eetgedeelte, waar blijkbaar de halve boot bleef hangen... terwijl de andere helft t wel gezien had. Het laatste eiland was een op dat moment minder toeristische bedoening. Daar was een bruiloft gaande (de dag ervoor hadden we in Puno ook al een bruiloft gezien). En daar mochten wij dan ook heen. Maar dat vonden we zo raar dat we op de boot zijn gebleven. Daar hoorden we niet vonden we. T Zag er verder wel boeiend uit.

Daarna terug naar Puno (weer twee bruiloften gehoord en gezien) en toen snel met de bus naar Copacabana aan de andere kant van het meer, aan de Bolivia-kant. Grensovergang ging soepel, alleen paar keer in de rij voor wat stempels. En Copacabana was een stuk kleiner dan Puno. Meer een dorp. Waren we ook niet voor het dorp, hoewel er nog wel een mooie kerk stond, maar de foto uit de Lonely Planet kreeg ik toch niet nagemaakt. We kwamen er om naar Isla del sol, op het Titicacameer te gaan. Dat was twee uur varen en dat hebben we de dag erna gedaan.

Isla del Sol... met incaruines (maar echt een berg stenen, een ruine was wel mooi). En een incatrail over het eiland van 21 km heuvel op en heuvel af. Nog best pittig, want je had maar 4 uur om te wandelen tot je weer met de boot terugmoest. Maar dat bleek toch prima te gaan, ze zeiden dat het drie uur was, maar we hadden t zeker in minder tijd gekund... alsssss..... we niet de verkeerde kant op waren gelopen! We waren naar de verkeerde haven gelopen en kwamen er pas achter toen we al bijna-helemaal beneden waren. En toen moesten we de berg weer over om aan de andere kant met de boot te gaan. Maar die ging om half 4 en het was goed drie uur geweest. Zouden we t wel kunnen halen? Ik was al helemaal moe van t naar beneden sjokken over vervelende weggetjes met sloten losliggende stenen. En toen moesten we weer omhoog. Iemand anders onderweg zei dat t ook anders kon, om de heuvel heen ipv eroverheen. Scheelde weer. Dus over allerlei akkertjes en andere veldjes gelopen (geen pad) om maar snel bij de andere kant te komen. Toen vonden we eindelijk de haven waar we heen moesten, de boot van half 4 hadden we al gemist, maar de allerlaatste ging om 16 uur daar. Het was kwart voor 4 toen we nog even checkten of we wel naar de goede haven liepen (we waren er bijna)... en toen bleek die man een gids te zijn en die zei dat we maar beter naar een andere haven konden lopen, want dat tien minuten (zijn tijd) wel heel krap was om beneden te komen. Dus wij weer terug (naar waar we allang langs waren gekomen toen we raceten (heb zon beetje gerend op sommige stukken) om naar een andere haven te gaan. Wij waren er wel om kwart over 4... maar die gids niet, haha. Alleen kon hij met zn groep er uiteindelijk toch ook nog op. Maar wat een happening. Onderweg trouwens ook nog een losgeslagen lama tegengekomen, ook een groot feest als je haast hebt. Maar t kwam goed, uiteindelijk. Waar die incatrail al wel niet goed voor is...

Dagje daarna in Copacabana wat gehangen, gewoon gerelaxed, bij het Titicacameer gezeten en zitten lezen en schrijven in mn dagboekje. s Middags naar de berg bij Copacabana voor een uitzicht op het Titicacameer bij ondergaande zon. Het was bewolkt geweest, maar wat was die zonsondergang prachtig. Freezing koud, maar prachtig. Daarna maar snel naar beneden en s avonds nog in een of ander tentje gegeten, maar heb werkelijk geen idee meer waar.

Vanarf Copacabana naar La Paz. Zes uur in de bus geloof ik, best te doen. La Paz kwam meteen al op me over als een enorm drukke stad. We stonden met de taxi vast op een of andere rotonde (een grote puinhoop van zes banen autos). Er was enorm veel leven op straat, enorm veel tentjes op straat en dat beeld is alle dagen dat we in La Paz waren zo gebleven. We hebben die middag gesjopt voor een mp3speler... haha. Dat was prachtig gewoon. Een hele straat vol met alleen maar elektronicazaakjes (zowel binnen als op straat). Bijna alle spullen waren namaak of gewoon goedkoop. Heb uiteindelijk maar iets van die laatste categorie gekocht, want een Sonymp3speler die het toch niet is... ja, dan liever gewoon echt een neppe. Voor 20 euro 2 gig gekocht. Niet gek dacht ik zo. Daarna over de markten daar geslenterd. Onze ogen uitgekeken. Soms heb ik het zo druk met kijken dat ik gewoon me nog niet goed voel om fotos te maken. Moet wat kunnen destilleren en met zoveel om je heen lukt dat niet altijd. Maakte veel indruk, dus das op zich goed. Wat later toch begonnen. En mandarijnen gekocht in een straatje met vooral mandarijnenverkopers (allemaal op straat). 12 in totaal... een beetje veel voor even op te eten, maar ze gingen per 25, dus we hadden al een aardige deal. In een parkje opgegeten en een schattig jongetje nog getrakteerd op een mandarijn, toen ie naar ons toe kwam lopen. Maar of ie em ook opgegeten heeft...

De dag erna hebben we nog meer in de stad rondgebanjerd, maar weinig speciaals gezien. Ja heel veel eigenlijk. Maar geen toeristenhoogtepunten. Gewoon stad proeven. Een van onze hobbys geloof ik. Lekker slenteren, ergens zitten. En we hebben een deel van een Lonely Planet-wandeling gedaan die eindigde met een ijsje op een plein voooool met duiven. De Dam is er niets bij. Nog even in een kerk geweest.. en toen we verder door de stad slenterden en langs een soort protest kwamen, waarbij iemand een soort toespraak hield (gewoon op straat, waar anders), bleven we even staan om te luisteren waar het over ging. Toen kwam er een oudere man naar ons toe om te vragen (in het Engels) of we begrepen waar het over ging. Vervolgens hebben we ruim een uur of misschien nog wel langer met hem staan praten over de politiek in Bolivia, de relatie met de Verenigde Staten, hoe het gesteld is met het onderwijs en wat hij van Evo Morales vond (de president voor de nietwetenden). Je merkt dat veel Bolivianen boos zijn op de VS omdat die heel slinks van alles heeft afgepakt of ze goedkoop aan hen heeft laten verkopen (goud, zilver etc, de mijnen bijv). Het onderwijs werd wel langzaam beter, maar het was nog steeds lastig studeren etc. En hij vond Evo Morales maar niets. Ik ben alleen een beetje vergeten waarom. Heb geprobeerd met hem te praten over de War on drugs, maar hij begon telkens weer over het goud en zilver in Bolivia, dus helaas...

Maar zon soort dingen zijn wel de bijzondere dingen van onze vakantie. In deel twee van deze inhaalrace nog meer van deze prachtige verhalen (met oa de pampas, de jungle, Damien Rice en nog meer Bolivianen). Dus lees die ook nog even ;-). Het is de moeite waard...

Incatrail overleefd!

Star star teach me how to shine shine
Teach me so I know what's going on in your mind
'Cause I don't understand these people
Who say the hill's to steep
Well they talk and talk forever
But they just never climb

(The Frames - Star Star)

The hill was meer een berg. Van 4215 meter. 1200 meter klimmen en 800 meter dalen in 1 dag. En dan nog 2 andere dagen ploeteren en een vierde dag nog een laatste paar uurtjes naar Machu Picchu. Ik vond het heftig. Echt heftig.

Nou heb ik ook niet de meestwelwillende voeten voor een trekking, maar wel de wilskracht gelukkig. En ´t is maar goed dat ik vantevoren niet wist hoe zwaar het zou worden, want dan had ik nooit bedacht om het te gaan doen. Maar nu is het toch gelukt! Elke dag hartstikke blij als ik eindelijk op die camping aankwam. De tochten waren elke dag een gevecht tegen de vermoeidheid, spierpijn en blaren. De hoogte speelde gelukkig een heeele kleine rol, alleen bij de hoogste pas (van 4215 meter dus).

Jammer genoeg had ik niet altijd tijd (voor mn gevoel, ik moest vaak een beetje achter mn gids en Judy aanrennen) om te genieten van de uitzichten en de plek waar ik liep. Ik liep namelijk veel langzamer en mn gids wilde graag overal vroeg aankomen dus weinig pauzes, maar wel op een rustig tempo doorlopen.

Dinsdag heb ik The Frames aangehad tot mn Ipod het wéér begaf! Woensdag heeft Judy haar mp3speler uitgeleend en heb ik een halve dag moed verzameld en bergen beklommen bij onder andere:

Ik bouwde bruggen van steen
Maar zonder water
Ik reisde overal heen
Veel verder dan ik kon
Totdat ik opnieuw begon
En mijn bergen overwon
Niet moedig en niet bang
Zag ik hoe je bij me kwam

En de grond kust zacht je voeten
Ze is met je, elke stap
En elke dag zal ze vertrouwd zijn
Ze zal je dragen
Want de grond kust zacht je voeten
Ze is hier en in je dromen
Is ze als je wilt altijd
Een manier om thuis te komen

(Blof - Een manier om thuis te komen)

We willen omhoog
We willen zien waar we zijn
En wat er van ons is
We willen omhoog
Waar de lucht soms nog schoon is
En de zon altijd schijnt

We willen omhoog
We willen zicht op het goede
Weg uit het vuur en de rook
We moeten omhoog
Wie schuld heeft moet boeten
En wie geen schuld heeft ook

(Blof - Laag bij de grond)

Ik moest erg lachen toen ik Een manier om thuis te komen aanzette en die zin hoorde. Dus heb met veel plezier verder geklommen die dag. Die eerste pas was toen zo klaar. Wat muziek al niet kan doen he.

Ohja, fotos lukte niet. Dus andere keer. Morgen gaan we naar Puno en dan kan t nog wel weer even duren voor ik wat van me laat horen online.


En nog een ohja, Machu Picchu vond ik mooi, best indrukwekkend gebouwd, maar het gevoel van een wonder was er bij mij niet. Ik hoop niet dat het om 3.50u opstaan daarbij bij heeft gedragen.

Perfect en anders

Een oude Amerikaanse chevrolet met vijf mensen en de chauffeur erin met amerikaanse rock en roll nummers door de woestijn van Arica naar Tacna in Peru rijden. Precies toen we in Peru weer in de auto stapten en vertrokken begon California dreaming (voor die niet-weters: liedje dat altijd gedraaid wordt na afloop van Counting Crows-concerten). Een mooi teken vond ik. Werd er oprecht gelukkig van, van de hele situatie.

Met drie mensen op de voorbank (prachtig!), drie achter en dan zo´n lege omgeving (zand), net in een ander land en dan zo met de auto Peru in crossen met California dreaming op de achtergrond. En niet te vergeten de wind die door de auto blies en de warme lucht die door je haren wapperde, omdat t enorm mooi weer was. Ja, dat voelde goed! Was vast een goed teken voor deze mooie reis.

En verder. T is hier anders dan in Peru. Veel latijns-amerikaanser, zeg maar het standaardbeeld van veel mensen op straat die van alles verkopen (nog veel meer dan in Chili), de Peruvianen/Peruanen (wie zoekt op wat nou t goede woord is...) zijn veel kleiner, zien er veel meer hetzelfde uit, ze dragen nog wel vaker traditionele kleding, vervoeren hun kinderen in zakken op hun rug en eten ook echt anders. Mijn darmen waren daar nog niet zo heel blij mee geloof ik, maar hopelijk komt dat morgen voor de 11-uur durende busreis naar Cuzco weer goed.

Vandaag hebben we ook de eerste Nederlanders ontmoet (drie jongens, waarvan er twee samenreisden en de ander met een Zwitsers meisje). T was eigenlijk wel gezellig aan de ontbijttafel daardoor. En meteen zegt een van die jongens: ik ken jou ook gewoon! Je komt uit Utrecht he? En je had eerst langer haar he? En jahoor... heb blijkbaar met hem vakken gevolgd op de uni.
En diezelfde jongen doet ook sociale geografie, maar ben maar niet begonnen of ie ook de mensen kent die ik ken die die studie doen. Een andere jongen kwam ook uit Brabant en toen ging de rest meteen heerlijk de Brabantse accenten nadoen. Els en Dianne, wij zeggen idd wel heel anders worst dan die van boven de rivieren ;-) en zo hadden we nog een paar woorden. Was wel grappig.
Ben benieuwd of ik t nog zo grappig vind als ik de zoveelste Nederlander ben tegengekomen. Maar de jongens zeiden dat we nog een mooie reis tegemoet gingen, zij waren daar allemaal al geweest. Ik kijk dan ook erg uit naar de busreis vanaf La Paz naar Sucre (meen ik).... dat schijnt 10 uur te zijn zonder plee in de bus over wegen van zand (geen wegen eigenlijk) en als t dan waait dan is de weg niet meer zichtbaar. Ja pap en mam, ik doe voorzichtig hoor ;-)

Eerst maar eens de reis naar Cuzco doorkomen morgen (de heeeeeele dag in de bus, van 9 tot 19u ofzo, als we geluk hebben....). Want dat je dan op die tijd ook aankomt... nee! We kwamen iets van 5 uur later dan gepland aan in Arequipa. Omdat we bij ons overstappunt 2 uur moesten wachten (zou niet zijn, maar was niet erg, we zijn met onze chauffeur Tacna ingegaan en hebben daar met zn drieen gegeten en hij heeft ons door de stad gereden). De bus daarna vertrok natuurlijk veel te laat, moest vier keer stoppen, soms ook wel heel lang, en dan controleerden ze riemen (for what its worth, want t stelde weinig voor die riemen), soms ook alle paspoorten of ze wandelden een keer door de bus heen. Ja, dat kost ook weer tijd! En daarna hebben we nog in de file bij een ongeluk gestaan, drie doden begreep ik vanochtend van de Nederlanders. De file stond tot in Arequipa, denken we (vanaf de andere kant dan). Maargoed, om 11 uur s avonds kwamen we toch aan in Arequipa. Dus komt vast ook morgen wel goed.

Vanuit Cuzco voor ik op reis ga nog wel een nieuwe update als t goed is. Daarna is t even stil, want dan ben ik hopelijk aan t wandelen en Macchu Picchu aan t bekijken! Smsen heeft dan ook niet zoveel nut, dus stuur maar lekker mailtjes zodat ik op mijn relaxdag daarna lekker kan lezen ;-).

Hasta luego!

Confirmed

Dat staat er bovenaan de mail die ik op 10 januari ontvangen heb.

En waarvoor dan bevestiging?

Voor een prachtige reis van twee maanden...

Leaving: Amsterdam - Santiago Departure Arrival Amsterdam(AMS), Netherlands 24.07.2008 Santiago(SCL), Chile 25.07.2008 Returning: Buenos Aires - Amsterdam Departure Buenos Aires(EZE), Argentina 27.09.2008 Arrival Amsterdam(AMS), Netherlands 29.09.2008

Daarvoor kan ik best m'n weblog weer nieuw leven in blazen, dacht ik zo. Mijn droomreis voor na mijn afstuderen. Dus ik studeer vantevoren af. Meteen een flinke stok achter de deur, om niet te zeggen dat er een heel vliegtuig achter zit ;-)... Ik zit vol goede voornemens en dit helpt er wel een klein beetje boel bij.

Het is trouwens niet Santiago -> Buenos Aires en weer op huis aan. Daartussenin zit een weekje Santiago bij een vriendin daar, dan met haar vijf weken rondreizen door Noord-Chili, Peru (de incatrail!) en Bolivia en dan gaat zij terug naar Nederland en ik nog 'even' naar Mendoza en Buenos Aires in Argentinie. Waarschijnlijk om in BA nog twee weken m'n Spaans bij te spijkeren, beetje bij te komen en feest te vieren. Als afsluiting mag ik nog 12 uur doorbrengen in Atlanta, misschien dat de dollar dan nog zo laag staat dat ik er nog even cd's in kan slaan ofzo. En dan wordt het ook voor mij tijd voor het werkende leven... na acht jaar studietijd.