Kat

Less is more, toch? Nou, bij deze dan. Al vind ik 'em niet helemaal gelukt, want dan had z'n neusje scherp moeten zijn. Maar 't is een begin.

Kat, botanische tuin in Buenos Aires, Argentinie, september 2008

De rest staat trouwens op m'n Picasa webalbum bij Buenos Aires.

Systematisch Buenos Aires

Lekker systematisch. Net zoals vele andere steden in Zuid-Amerika. Alles recht zo'n beetje. Wel handig (of juist niet) bij 't kaartlezen.

Foto's vanuit het vliegtuig boven Buenos Aires (naar Atlanta),
's avonds op 27 september 2008

Geen Tango deel II

Maar geen tango die ik zing
Brengt ons bij elkaar
(Bløf - Geen tango)

Eerder (in Cordoba in september) schreef ik over Geen tango. De tango om 5 uur 's ochtends die we toen zagen, heb ik een stukje opgenomen. Met m'n telefoon, dat wel. Maar 't geeft wel een mooie indruk van wat we zagen :-). Bijzonder moment daar... En als je wat geks hoort aan 't eind, dat zijn wij, lachend.

Dulce de leche oftewel mangar

In (vooral) Chili en Argentinie kom je er niet onderuit. Dulce de leche (of mangar zoals ze in Chili zeggen). In Argentinie was 't misschien nog wel erger dan in Chili. Het zit in potjes (voor op je brood, voor op je pannenkoek, voor om zo op te eten), het zit op koekjes (alfojar, maar blijkbaar schrijf je 't net iets anders want een plaatje kan ik niet vinden), je kunt er ijs van kopen, ze hebben er ook snoepjes van, je doet 't op flan, 't zit tussen Oreo-koekjes (ja echt!), ... En vast nog wel meer dingen.

En wat 't is? Zoet van melk betekent het. En het is een soort caramel-ige substantie. Gemaakt van melk. Echt. Je gelooft 't niet als je 't eet hoor. Maar het is wel zo. Gecondenseerde melk carameliseren in een pannetje. Gaat verder weinig doorheen begreep ik.

En dat kwam ik dus net tegen in de C1000 in Overvecht. Eén momentje was Zuid-Amerika weer heel dichtbij! Mijn oma heette 't trouwens. Niet dat 't nou zo'n favoriet van mij was. Want elke dag overal dulce de leche, geef mij dan toch maar die jam. Maar voor de variatie was 't wel lekker :-)

Afscheid: gezellige tijd in Belgrado, spannende trein en asado met Argentijnen

Een paar dagen thuis alweer, maar het laatste blogje lag nog op me te wachten. De rust is hier een beetje teruggekeerd na het uitslapen van het ergste van m'n jetlag, m'n diplomauitreiking en Coldplay.

In de laatste paar uur in Zuid-Amerika en in Atlanta heb ik nog meer dan genoeg gezien en meegemaakt. Om te beginnen in Buenos Aires. 's Ochtends nog even met het meisje uit m'n kamer de stad in geweest, naar de wijk Belgrado, naar een markt met vooral veel sieraden. En daarna even op het terrasje gezeten. En toen was het ZO moeilijk om weg te gaan. Ik wilde helemaal niet naar huis. Het begon nu pas net écht leuk te worden. De buurt was zo fijn, het weer was heerlijk zonnig en warm, het was gezellig met het meisje... maargoed. Toch in de metro kunnen stappen!

Ik had zo'n mooi beeld van de stad Buenos Aires. Rijk, in verhouding tot andere steden in Argentinie en landen zoals Peru. Mooie, oude wijken. Gewoon goede treinen (niets speciaals, maar wel gewoon prima met prima stoelen, ramen, deuren, afscheidingen en geen slome stoomtrein zoals in Peru).
Maarrr... toen ging ik met de trein van de stad naar Ana, een vriendin van Richard die ook in BA woonde, maar dan in een buitenwijk op 45 minuten met de trein vanaf ergens buiten het centrum. Om bij het treinstation te komen was ik al ruim een uur onderweg in twee metro's met grote backpack en dagrugzak. Eén metro stond nog overvol ook, dus was al een hele klus om te blijven staan met dat ding op m'n rug. Op het treinstation was het al een hele zoektocht naar de enige drie hokjes voor Glew (met een gigantische rij mensen erachter). Ook nog een naam die amper uit te spreken valt voor een Nederlandse die beter Engels kan dan Spaans. Maargoed, ze begrepen me toch. En 't kaartje was maar 1,20 pesos wat uhm, wel 30 cent kost (voor 45 minuten in de trein!).

Toen naar de trein. Een oude, gammele rammeltrein volgestouwd met mensen. Zo kon je het wel samenvatten. Ik zag de bui al hangen. Niet wéér staan met m'n backpack. De trein was lang, dus ik maar doorlopen en doorlopen... elke coupé vol mensen. Tot ik de fietscoupé tegenkwam. Daar hingen fietsen aan bagagerekken, stonden in de hele coupé verder vier stoelen en de rest van de mensen zat op de grond, hing tegen de muur aan of stond zonder dat ze zich ergens aan vast konden houden. De coupé kende op de vier stoelen na geen enkel comfort. Maar aangezien de trein verder al zo vol stond, stonden ook hier wel veel mensen in. Je moet toch ergens blijven hè... Ik vond een plekje tegen een van de stoelen aan, zittend op m'n backpack op de grond.

Hier kwamen niet de rijke mensen uit de stad. Hier kwamen de mannen in versleten kleren, trainingspakken, joggingsbroeken, shirts met gaten en/of vlekken. Veel mannen ook vooral. Ik ging de vrouwen zoeken om me een beetje veiliger te voelen. Maar die paar die er waren stonden aan de andere kant van de coupé.
Dit was toch niet helemaal waar ik aan gedacht had toen ik besloot naar Ana te gaan. En ik had ook nog 'es zichtbaar al m'n spullen bij me. En blank. Ja, ik viel weer op. Maar heb gewoon rondgekeken en gedaan alsof het de normaalste wereld is om als toerist in een fietscoupé bovenop je rugzak te gaan zitten tussen alle werklui uit de dorpen in. Dat lukte best prima. Tot de twee buurmannen naast me op de grond uit een stukje plastic gingen lopen snuiven met een opgerold geldbriefje. Achja, cocaine, het scheen ook wel veel gebruikt te worden in Zuid-Amerika, maar daar had ik nog niets van meegekregen. Nu nog wel even. Kon er ook nog wel bij. Paste in iedergeval wel bij de sfeer van de trein. Ondertussen kwam er nog een man met 600 eieren op z'n fiets aangelopen. Driehonderd op een bagagedrager aan de voorkant en net zoveel op de bagagedrager achter. Prachtig! Deze had toch wel 't record van de man uit Peru verbroken (die er met 300 op z'n schoot zat in de bus...). En opeens voelde ik me ook weer in Peru. En ook kwamen er vele verkopers de trein in met lolly's (5 voor 1 peso), brood, koekjes, chocola... ook erg Peruaans, Boliviaans... De reis was zo ineens wel compleet. Ik sloot m'n vakantie af met toch wel wat karakteristieke dingen van de landen in Zuid-Amerika. En de drugs, die ik de rest van de vakantie nog amper gezien had. Het hoort er toch bij ;-)

Uiteindelijk kwam ik toch veilig in Glew aan. De buurmannen bleken toch ook nog wel aardig te zijn, want ze wilden me wel vertellen waar we op dat moment waren (Ana belde me) en voor 't station zeiden ze dat ik eruit moest. Handig! Ana liet even op zich wachten, maar kwam me toen ophalen in joggingsbroek en t-shirtje. Ze was nog een beetje ziek, dus liep ze er net zo bij als die mensen in de trein ;-). Met de auto over een paar hobbelige zandweggetjes naar haar huis gereden. Daar wachtte een hele familie op me. Het duurde even voor ik alle familierelaties doorhad. Oma, Ana's vriend met twee kinderen en de vriendin van de zoon van de vriend van Ana. Ze zouden barbecueen (asado), maar ik was laat. Dus was er al gebbqd en heb ik met Ana nog een paar steaks gegeten. Ze waren bang dat ik geen Spaans sprak, maar daar leek het soms ook wel op. Ze waren soms wel moeilijk te verstaan, dus moest ik dingen een paar keer vragen. Maar na vijf minuten werd 't al iets beter en toen we in de auto zaten na een goed uur daar, hadden we bijna vloeiende gesprekken in het Spaans. Over van alles en nog wat. Vooral verschillen tussen daar en Nederland. Over m'n vakantie. Over hoe ze Engels leren en waarom we toch geen Engels spraken ;-). Het was nogal wennen om bij Ana thuis te zijn, maar in de auto had ik het goed naar m'n zin. We zijn toen nog even langs een kerkje in Glew gereden waar een bekende Argentijnse schilder z'n kunsten heeft vertoond. En vervolgens door naar het vliegveld. "Dichtbij" vanaf hier, maar toch nog 40 minuten rijden.

Op het vliegveld afscheid genomen van iedereen, nog een fotootje gemaakt met Ana en toen door de douanepoortjes gestapt. De terugreis was nu echt begonnen! Ik stond zo bij de gate, waar een enorme rij mensen al stond te wachten. Alle handbagage werd nog een keer opengemaakt. De Argentijnse controle eerder stelde ook werkelijk NIETS voor (vloeistoffen? wat kon hen 't boeien..., nog een telefoon in je zak? hou maar lekker in je zak hoor... en het alarm ging niet eens af...). Dus ik kon me voorstellen dat de VS dit niet voldoende vond. Blijkbaar moest het dan maar zo. Een tafeltje tussen alle wacht-stoeltjes in, waar iedereen langs moest schuifelen, tas open, grabbelgrabbel en weer dicht, onderweg naar het vliegtuig. Zéér professioneel. Over m'n reis en Atlanta vertel ik wel even in een nieuwe blog.

After all my dreaming I just wanna come back home again...

Tigre (stuk buiten de stad) was erg mooi, vooral de Delta´s (eilandjes) eromheen, waar ik op heb gewandeld. Was wel een beetje alleen een uur in de bossen, terwijl ze hadden gezegd dat het een wandeling was van een half uur, maar dat kwam allemaal goed en behalve dat ´t toen een beetje lastig genieten was, was het eigenlijk wel prachtig.

De dag ervoor nog een supertour door BA gedaan. ´s Ochtends kwam mn kamergenootje met nog wat standaardwerk in BA aan, dat ik allemaal nog niet gezien had... dus die dag daarmee gevuld. En doordat ik gewoon wist wat er op de planning stond (al maak ik die toch zelf, maargoed) ging het best heel goed en heb ik me prima vermaakt. Ook weer heerlijk van de zon genoten, nu het nog kan.

Vanochtend nog een boeiend gesprek gehad met wat mensen uit het hostel over reizen en onze passies (waarvan er toch wel duidelijk eentje reizen is...). En net mn tas ingepakt en nu nog even naar een markt met mn kamergenootje en daarna misschien naar de bbq bij Ana (een vriendin van Richard, heb d´r nog nooit ontmoet, maar ze komt uit BA, een buitenwijk dan).

Ik heb onderweg wat quotes verzameld die nu wel mooi van toepassing zijn of waren...

But I feel more than brave,
I just think I feel good today
Sarah Bettens - Fine

Eentje waar Judy en ik hartelijk om hebben gelachen in de taxi vanuit Calama naar het vliegveld (denk ik?), het was iig zooooo waar.

There were nights when the wind was so cold...
Celine Dion - It´s all coming back to me now


En die nu van toepassing zijn...

I haven´t been away for very long, but it feels like a lifetime
Bright Eyes - Landlock Blues

Gedeeltelijk waar...
After all my dreaming,
I just wanna come back home again...
Counting Crows - Rain King

En als afsluiter:
Home, home, where I wanted to go...
Coldplay - Clocks

Tot snel!

Toch Tango...

Van de Geen Tango verhuis ik naar een hostel genaamd Tango Backpackers. Wel tango dus. Nog niet live gezien trouwens...

Ik vermaak me best in Buenos Aires, maar het is qua gezelligheid zeker geen Cordoba. Ik mis nog altijd de gezelligheid van daar. Wandel hier nu al drie dagen alleen rond (1e dag wel weinig gedaan), heb vanmiddag alleen met een jongen uit mn hostel uit Cordoba gelunchd. Superlekkere lunch trouwens. Broodje geitenkaas (anders dan bij ons), rucola (ook anders), gegrilde appel en notenprut. Mjam!

Verder heb ik iig genoeg kilometers gemaakt, dat is niet zo moeilijk hier. Microcentrum en Tribunales en Congreso gezien. Grote, ruime opgezette wijken in het centrum die rond de ader van de stad liggen... een 16-baansweg! (volgens de LP Encounter, ik telde er bij het oversteken nog meer). Vandaag naar ietsje rustiger verhuisd, Palermo. Sfeervoller ook. Rondgewandeld met Tim door de wijk, daarna zelf in de botanische tuinen gezeten tussen alle katten. Eentje vond mij ook aardig :-).

Maargoed, ik ben wel weer in voor wat aanspraak. Vanochtend met een Amerikaanse kamergenoot bij ontbijt gekletst maar die had al plannen voor vandaag en ging vanavond naar huis. En er zijn net vijf luidruchtige Nederlanders gearriveerd, maar ik had nog niet zo´n zin om daarmee een gesprek aan te knopen. Geloof ook niet dat ze al weten dat ik ze ook kan verstaan.

Door het gemis aan gezelligheid hier krijg ik ook best zin om naar huis te gaan trouwens. Het is wel goed geweest zo... zeker nu het wat moeilijker gaat, is het idee van thuis wel lekker. Dus tot snel!

Geen tango meer

Val de dwazen bij
In hun hang naar liefde
Drink niet met me op
Maar masseer mijn ziel
[...]

Maar geen tango die ik zing
Brengt ons bij elkaar

(Blof - Geen Tango)

Geen tango meer. De wreedheid van de vakantieliefde. De verplichte vlucht naar onze huizen dreef ons uit elkaar. Het lied is treuriger dan de Cordobaanse waarheid, maar ik vond er wel iets toepasselijks in.

Een van de mooie momenten in Cordoba was dat we tijdens een nachtelijke stadswandeling ineens tien dansende stelletjes vonden op hét plein van Córdoba (om 3 uur ´s nachts). Druk bezig met de tango dansen. Op een verder volkomen leeg en verlaten plein. Met hun shirtjes en truitjes aan in de ijzige kou. Naast een oude auto met een paar speakers met de strakke tangoklanken. Een fantastisch gezicht. Dit is Argentinie. We hebben toen zelf ook even een soort tango-achtig rondje gedraaid.

De herinneringen blijven in iedergeval wel. En wie weet... ga ik nog ooit naar Australie ofzo ;-).

Ik mis...

...Cordoba, de gezelligheid, het fijne hostel en niet te vergeten de mensen daar. Het was vervelend om afscheid te moeten nemen.

Het zat nog niet helemaal mee vanochtend met het hostel hier. En dan valt de kloof tussen daar en hier nog meer op. Maar ik ben in Buenos Aires en ook al heb ik nog weinig uitgevoerd (was weggebracht en uit eten geweest en vergeet de belangrijke douche niet!), ik ga nog van Buenos Aires genieten.

Grooooooot, druk (veel verkeer ook), maar het voelt wel veilig. En er is zo enorm veel te doen dat ik amper weet waar te beginnen. Nu nog maar even wat in de buurt eruit pikken om nu nog even te doen. En dan morgen de echte toerist uithangen.

En nog een weekje, dan ben ik weer thuis. Fijn maar ook zeker wel heel jammer. Ik had niet verwacht dat mijn trip naar Zuid-Amerika zó gaaf zou zijn. Maar ik ben er dus alweer snel! Volgende week maandagochtend 8.10u sta ik op het vliegveld.

En nu ga ik even proberen mezelf bij elkaar te rapen voor wat Buenos Aires-cultuur. Chau!

Splash out

Het is onbeschrijfelijk hier. Gisteren heeft het de halve dag gestortregend, maar dat heeft me er niet van weerhouden om naar buiten te gaan (regenjas uittesten, broek zeiknat), koffie te drinken met een Duits meisje van mn kamer, Martina. Ze was deze dag aangekomen en we moesten toch wat. Het was echt enorm gezellig, klikte enorm goed! Daarna een rondje bioscopen gedaan, maar geen Engelstalige films gevonden. Toen maar terug naar het hostel en daar (bijna) niet meer weggegaan voor half 2 vannacht.

Een paar potjes pool (ik kan er nog steeds niets van, maar heb wel echt enorm veel lol gehad). Allemaal grapjes over mijn enorm goede strategie (de bal missen of hem de verkeerde kant op poolen). En er toch nog wat ballen in krijgen (waaronder een zwarte, oeps!) Verder thee drinken, kletsen, foto´s van Santiago laten zien aan een Duitse jongen, Marco, die daarheen gaat als volgende stop en praten over de stad.

Toen werden we toch wel een beetje gaar en hebben we met z´n drieen (Marco, Suzie een Nieuw-Zeelandse en ik) een wandeling door de stad gemaakt en belandden we elke keer bij de kerken. Waar dan net regelmatig een mis begon... goede timing! We hebben een lekkere sapjesplek gevonden (zeldzaam hier itt Bolivia...), waar we onze sapjes hebbe zitten drinken. En daarna hadden we met zn drieen de slappe lach omdat we alledrie een natte kont hadden van de stoelen die droog leken maar waar het water aan de onderkant gewoon uit kwam sijpelen. Was een idioot gezicht zoals onze konten eruitzagen. En beetje maf doen om ´normaal´ bij het hostel aan te komen. Daarna lekker knus voor de verwarming gestaan om het te laten drogen.

Daarna nog meer kletsen en relaxen tot de ´all you can eat´ barbecue begon. Ook die was erg gezellig en Martina besloot gek te doen en (terug) naar Buenos Aires te gaan, omdat ze daar iemand ontmoet had waar ze toch nog wel mee af wilde spreken. Gewoon een keer niet je plan volgen, niet logisch doen maar gewoon doen waar je zin in hebt. Avontuurlijk.

Wel jammer, we konden het echt enorm goed vinden samen! En dat van een halve dag eigenlijk. Wel grappig hoe snel dat soms kan gaan hier...

Na de barbecue was het feest. Spontaan feest. Tijdens de bbq speelden er een jongen die gewoon in het hostel verbleef en ook iemand die ze ervoor hadden gevraagd Spaanstalige en Engelstalige muziek. Ik was duidelijk het beste in ´herken het liedje´ (wat we ondertussen zelf speelden). En Creep van Radiohead door de jongen uit het hostel was erg goed! Hij kon wel zingen. Op een gegeven moment gingen de tafels aan de kant, de mensen van hun stoel en de jongen met gitaar banjerde door de bar. Feest! Echt enorm komisch gewoon, het leek hier wel een club. En het was er echt supergezellig en het bier supergoedkoop. We dansten wat op zijn gitaarriedes en daarna ging er een ipod aan de kabel en hebben we daarnaar geluisterd en op gedanst en gekletst. Iets als: zonne goeie (hostel) hebben wij nog niet gehad... is wel op zn plek geloof ik.

Toch nog maar een keer uit, het was al tijd voor de club, de bar konden we wel overslaan. Ze wisten er maar eentje, dus dat werd hem. Met man of 10 erheen gewandeld, bleken de jongens meer te moeten betalen dan de meiden en uitendelijk konden wij drie meisjes zelfs gratis naar binnen. Snapte later wel waarom, de hele club stond vol met mannen. We hadden geluk, er bleek een rockband op te treden. Waarvan ik argh alweer de naam ben vergeten. Maar het was wel rock-rock en wel heel erg gaaf. Al heb ik me maar even in de pit (duwende en springende mensen) gewaagd. Goed concert wel! En dat maakte de stomme internationale muziek voor het concert ruimschoots goed. Want dat voelde een beetje alsof ik ook gewoon in NL had kunnen staan, alleen was ik wel enorm lang voor de club dan..

Was erg gezellig daar, heb nog wat danslessen voor in de Argentijnse club gekregen van een Argentijns meisje die ook in ons hostel zat. Was wel komisch. En verder veel lol gehad met de Duitse jongen Marco. Om 5 uur vonden we het toch wel tijd om naar huis te gaan. Vond het toen wel weer leuk worden (was na het concert), maar was ook wel enorm moe. Dus maar mee terug naar het hostel gegaan, net toen een Argentijnse jongen een gesprek met me aanknoopte. Ach, een leuke hosteljongen is ook al wat.

Vanochtend met een brka hoofd uit bed, staan er gewoon een aantal uit de club al klaar om weg te gaan. En weer komt die vraag.. waarom blijf je niet een nacht langer? Kunnen we nog een avond uitgaan, kun je mee naar de trekking, want daar moeten we ook met zn drieen voor zijn (en nu alleen Marco en Susie). Gister ook al vaak die vraag gehad... vele overhaalpogingen. En ik geloof dat ik ook maar gewoon mee ga doen aan dat avontuur van Martina, van je plan afwijken en gewoon wat geks doen. En hier nog een nacht blijven ook al is er in de stad overdag weinig te doen of te zien. Morgen dan nog een (voor mij vast zware) trekking. En vanavond misschien nog weer uit, anders hier in hostel nog een feest. Ja, het leven in Cordoba is zwaar!

Splash out. Laat ik het ier nog maar es doen, voor ik het in Nederland weer verleerd ben. En dan kan ik straks (als ze terug zijn) hopelijk nog een keer oefenen met pool. En veel lachen! Ik wil hier helemaal niet weg nl... maar zou ook wel naar BA willen. Maar ga me aan mn gekheid overgeven Ga ik nu met de Ierse jongen uit eten waarmee ik anders in de bus had gezeten vanaaf. Splash out! Liefs!

Telefoon

Ik neem aan dat er geen 20 idioten (die mij niet echt kennen) deze weblog lezen... dus ik doe dit gewoon ff openbaar. Ik heb vandaag een Argentijnse simkaart gekocht. Vanaf 22 september heb ik namelijk geen Nederlandse simkaart meer (geloof dat het de 22e is) en aangezien de combi alleen reizen en geen mobiel niet echt fantastisch is, toch maar even een kaart gekocht.

Jullie kunnen me berichtjes sturen (bellen mag ook, haha) op 00549 351 239 33 71. Ik denk dat ik vanaf nu ook vooral die kaart ga gebruiken, want dat is wel ietsje handiger. Dusseh, als je nu nog wat aan me kwijt wil... dat nummer van hierboven! Tot ik Argentinie uitga (voor jullie in de nacht van 27 op 28 sept), dan is het over met de mobiele bereikbaarheid, tot ik in Nederland die kaart heb gevonden.

Ontdekte trouwens dat hier mobiele nummers niet allemaal hetzelfde beginnen. Ze hebben net als vaste nummers gewoon de code van de regio. Dus ik heb nu een telnr. uit Córdoba. En de jongen in de winkel was trouwens heel jaloers op m´n telefoon. Die hadden ze hier niet. Hij wilde maar al te graag ruilen... ik alleen niet!

Córdoba: steak en studentenleven

Córdoba is alles wat ik op vakantie nog niet (weinig) heb gedaan. Heel lekker vlees eten (al is de kip hier ook altijd wel heel mals) en veel uitgaan.

Gisteren hebben we de halve stad afgelopen naar een steakplace en uiteindelijk hebben we ´em gevonden. En hebben we allemaal (met z´n 10en) zitten genieten van het heerlijke vlees hier. Daarna met z´n allen naar de bar gegaan en cocktails gedronken. Zijn hier ook goedkoop (2,20 ofzo).

Overdag heb ik een tour gedaan naar het Ché Guevarra-museum in z´n oude huis een aantal dorpen verderop. Zeker boeiend, vooral door alle achtergrondinfo over zijn leven. Verder zijn we naar een Jesuiten-residencia geweest. Mooi gebouw! Vond het museum zelf wat minder boeiend. Daarna nog naar een Duits dorp waar je niet met auto´s mag komen. Niet bepaald interessant. De natuur eromheen was wel aardig, maar na alles wat we al gezien hebben echt totaal NIET indrukwekkend. Maargoed, we hebben het wel gezellig gehad. Twee Nederlandse meisjes, een Spaanse jongen (die comunicacion audiovisual in Madrid studeerde!) en ik.

De busreis van 11 uur was trouwens enorm saai. Een landschap vol bergen rijdt misschien wel niet handig, niet snel maar is tenminste wel leuk om naar te kijken. Dit waren droge vlaktes... saai! Ik overweeg naar Buenos Aires een nachtbus te nemen, als ik dan op een beetje een goede tijd aan kan komen in Buenos Aires (niet ´s nachts nog). Is een stuk relaxter!

Ik wil hier nog een keer echt echt uitgaan, op vrijdagavond naar de club, als het druk is. Vanavond hou ik een avondje off denk ik, want na al die brakke nachten kan ik wel wat slaap gebruiken (´s ochtends word je altijd wel érgens wakker door, zoals vanochtend door de leuke hosteljongen die kamergenoten kwam wekken omdat ze uit zouden checken en toen mij nog even een schouderklopje kwam geven). Het is wel lekker om straks nog gewoon m´n boek te lezen. Al las ik al iets in het hostel over een tangodansvoorstelling hier in het hostel. Dus ik ben benieuwd waar ik eindig vanavond...

En dan ga ik zaterdagavond denk ik met de nachtbus naar Buenos Aires... dan heb ik daar nog mooi een week om relaxed te genieten van die gigantische (en ook drukke) stad!

Even snel...

Ben in Cordoba en heb hier al een boel nieuwe vrienden gemaakt. Het hostel is fantastisch, de medewerkers ook, maar ook alle Duitsers, Israelis, Australiers en Engelsen zijn aardig en gezellig. De kroeg is leuk. In Pisco Sour zit blijkbaar eiwit (hadden ze het gister over, dat ga ik ook niet meer drinken dus). En het bier in het hostel is goedkoop (1,50 ongeveer voor een grote fles).

Ik vermaak me hier dus wel. Heb trouwens nog niets van Cordoba zelf gezien, dus dat ga ik morgen maar eens bekijken. Chau!

Geld en geen zorgen

Ik stap de bus naar Mendoza in. Mijn nieuwe avontuur begint! Ik ben niet gespannen, maar wel onrustig. Ik mis een maatje (Judy) om gewoon een keer wat tegen te zeggen. Ik weet niet wat ik moet gaan doen: muziek luisteren dan maar? Uiteindelijk vind ik een beetje de rust, mooie teksten op mn ipod die zo toepasselijk zijn en krijg een glimlach op mn gezicht. Ik heb er zin in.

Een paar uur later, als we al een hele poos voor de douane staan heb ik er wat minder zin in. Binnen in de bus wachten of buiten in de sneeuw? We zijn net via allerlei haarspeldbochten naar boven gekronkeld en hebben al een poos door sneeuwlandschap gereden. Niet eerder zoveel sneeuw gezien bedenk ik me. En vooral de ´tunnels´ waar aan de zijkant de sneeuw gewoon naar binnen loopt (aan een kant zitten alleen wat pilaren) vind ik erg boeiend. De sneeuw komt dan vaak net zo hoog als de tunnel waar we doorheen rijden. Toch fijn dat die tunnel er is.
Ik bagger bij de douane wat door de sneeuw, maak wat fotos van spelende kinderen in de sneeuw en zie een mooi landschap achter een elektriciteitshuisje. Maar dat huisje bereik ik nooit, want ik zak tot mn knieen in de sneeuw. Toch maar terug en een foto met mn zoomlensje dan!
Bij het naar de wc gaan ontdek ik al meteen dat ik iets niet zo slim heb gedaan... ik heb geen Chileens geld bij me en ook nog geen Argentijns. Alleen dollars... dus ga ik voor 1 dollar naar de wc. En kan ik geen fooi geven voor de mensen die onze tassen uit de bus gaan halen en terug erin gooien.

Eindelijk, na twee uur wachten mogen we bij Chili een stempel laten zetten. Alsof de man doorheeft dat ik ze spaar, zet ie er twee. Een bij het krijgen van het paspoort en een voor ie t teruggeeft. Dubbel het land uit! Ik kom ook niet meer terug voorlopig hoor, dus das goed. Bij Argentinie staat een langere rij. De man voor me (ook uit onze bus) begint een gesprekje. Waar ik vandaan kom. Hij blijkt uit Cordoba te komen en op bezoek te gaan bij familie in Mendoza. Ik weet nog altijd niet of ik naar Rosario of Cordoba zal gaan, dus vraag om advies. Natuurlijk zegt ie Cordoba. Verder nog gepraat over onze reis en allerlei andere dingen. Tot we aan de beurt zijn. Daarna is het tassencontrole, handbagage met de hand en gelukkig(!) is er een scanner en gaat de andere bagage daardoorheen. Scheelt weer veel gedoe! En dan mogen we weer rijden...

Om 22uur komen we aan in Mendoza, wat eigenlijk 20u had moeten zijn! Dan blijkt het ineens nog 23uur te zijn ook, want hier is het een uur later (handig voor de communicatie met jullie!). Judy had me gezegd dat er geldwisselkantoortjes waren op het busstation, maar je kan het wel raden... die waren al gesloten! Er was 1 pinautomaat, waar waarschijnlijk alleen groot geld uitkomt, zoals altijd. De man die ik bij de douane sprak vroeg al waar ik heen moest. Hij moest de hele stad door, omdat zn familie aan de andere kant van de stad woonde. Hij wilde wel via mijn hostel rijden dan met de taxi. Ik stond met lege handen (behalve die dollars dan) en dacht: wat is beter, pinnen in een leeg busstation (niet veilig) en met veel geld proberen een taxi te betalen (wisselgeld is hier geen common thing). Of toch maar gewoon met die man in een taxi, zeggen dat ik geen geld heb en hopen dat het goedkomt. Het werd de laatste optie. Een goed idee bleek ook, want er waren amper taxis in Mendoza. Stonden mensen voor 10 taxis voor ons te wachten, terwijl er elke 5 minuten ofzo maar eentje langskwam. Ik werd netjes voor mn hostel afgezet, de man gaf nog uitleg over van alles in de stad, hartstikke aardig. En heb em driedubbel bedankt toen ik voor het hostel stond. Toch fijn die lieve mensen hier elke keer!

Hostel (van HI) is klein, de kamers nog kleiner (kan weinig meer in dan die 4 bedden), maar er is wel alles. Een boekenplankje, bedlichtje, opberghok (de mijne alleen nogal onhandig) en nog van alles meer. Heb uiteindelijk nog poos gelezen en toen geslapen.

Vanochtend bij het ontbijt (met zn vieren, iedereen staat vroeg op blijkbaar?) dulce de leche gegeten. Zoet spul, lijkt beetje op caramel, maar is het niet. Je kan het op je brood smeren, maar ook nog voor 10 andere dingen gebruiken geloof ik. Maar bij het ontbijt gekletst met een Duitse jongen die ik ook al bij de douche was tegengekomen en een Zweeds meisje. De jongen ging weg, het meisje bleef. Ik ging op zoek naar een pinautomaat of geldwisselhuis, vond wel pinautomaten, maar kon nergens geld uitkrijgen. Ik kreeg het toen wel een beetje benauwd. Wat nu? Het is zondag, alle geldwisselkantoortjes zijn dicht... uiteindelijk kreeg ik wel 100 uit een automaat (25 euro) en toen ook nog 200. Wat blijkt, je mag maar 320 argentijnse pesos per keer pinnen. Maar dat wist ik toen nog niet... zucht! Gaat wel een duur pingrapje worden zo, want ik betaal per transactie. Je kan wel 5x die 320 pinnen nl... (als je zou willen)

Vanmiddag gehangen: in een van de vijf parken in het centrum, op een terrasje, met een Nederlands meisje uiteindelijk, waarmee ik op de kamer bleek te slapen...oeps! en toen nog op het Plaza Espana (kreeg er een Madridgevoel van, veel tegeltjes!). Terug in hostel vroeg het Zweedse meisje of een kamergenootje en ik meegingen kijken naar folkoristische muziek in een ander park. Dat bleek al afgelopen, maar we hebben wat gekletst,. een suikerspin gegeten, gekeken naar wat er wel te doen was en toen samen gegeten en naar de bios geweest. Iets met blueberries, zal wel in LHC draaien. Een aanrader. Romantische film, maar niet te. Gewoon erg mooi, vond ik.

En nu weer terug in het hostel, jullie even geruststellen. De smsoproep heeft iig al gewerkt, dat wordt een dure rekening thuis. Maar bedankt iig! Mag altijd natuurlijk! En chau voor nu! Of askalla als ik het goed onthouden heb (chau op zn quechua...)

Confirmed

Dat staat er bovenaan de mail die ik op 10 januari ontvangen heb.

En waarvoor dan bevestiging?

Voor een prachtige reis van twee maanden...

Leaving: Amsterdam - Santiago Departure Arrival Amsterdam(AMS), Netherlands 24.07.2008 Santiago(SCL), Chile 25.07.2008 Returning: Buenos Aires - Amsterdam Departure Buenos Aires(EZE), Argentina 27.09.2008 Arrival Amsterdam(AMS), Netherlands 29.09.2008

Daarvoor kan ik best m'n weblog weer nieuw leven in blazen, dacht ik zo. Mijn droomreis voor na mijn afstuderen. Dus ik studeer vantevoren af. Meteen een flinke stok achter de deur, om niet te zeggen dat er een heel vliegtuig achter zit ;-)... Ik zit vol goede voornemens en dit helpt er wel een klein beetje boel bij.

Het is trouwens niet Santiago -> Buenos Aires en weer op huis aan. Daartussenin zit een weekje Santiago bij een vriendin daar, dan met haar vijf weken rondreizen door Noord-Chili, Peru (de incatrail!) en Bolivia en dan gaat zij terug naar Nederland en ik nog 'even' naar Mendoza en Buenos Aires in Argentinie. Waarschijnlijk om in BA nog twee weken m'n Spaans bij te spijkeren, beetje bij te komen en feest te vieren. Als afsluiting mag ik nog 12 uur doorbrengen in Atlanta, misschien dat de dollar dan nog zo laag staat dat ik er nog even cd's in kan slaan ofzo. En dan wordt het ook voor mij tijd voor het werkende leven... na acht jaar studietijd.