Eskimo friend

Tiredness fuels empty thoughts
I find myself disposed
Brightness fills empty space
In search of inspiration
Harder now with higher speed
Washing in on top of me

So I look to my eskimo friend
I look to my eskimo friend
I look to my eskimo friend
When I'm down, down, down

Damien Rice - Eskimo

(stiekem is het gewoon zout trouwens ;-)
(klik op de foto voor een mooiere, grotere versie)

Kat

Less is more, toch? Nou, bij deze dan. Al vind ik 'em niet helemaal gelukt, want dan had z'n neusje scherp moeten zijn. Maar 't is een begin.

Kat, botanische tuin in Buenos Aires, Argentinie, september 2008

De rest staat trouwens op m'n Picasa webalbum bij Buenos Aires.

Favoriet

Zonsopkomst in de pampas in de Amazone, Bolivia, augustus 2008

Favoriet op het moment.
Net een schilderij dat warmte uitstraalt.
Net even wat ik nodig heb.

Gij ook hè

Op de wc (goh) in Sucre, Bolivia, augustus 2008

"For Norah"

Bloemen in Judy's huis in Santiago, Chili, juli 2008

Oh wow, look at you now
Flowers in the window
It's such a lovely day
And I'm glad you feel the same

(Travis - Flowers in the window)

Vandaag geen lovely day, ik ken geen Norah en dit is ook niet een raam. Maar wel bloemen. Laten we de rest er dan maar bij bedenken...

Systematisch Buenos Aires

Lekker systematisch. Net zoals vele andere steden in Zuid-Amerika. Alles recht zo'n beetje. Wel handig (of juist niet) bij 't kaartlezen.

Foto's vanuit het vliegtuig boven Buenos Aires (naar Atlanta),
's avonds op 27 september 2008

Voor Cilla (en andere boeken(kast)liefhebbers)

Een shopping mall bij Santiago, Chili, juli 2008

Boeken, boeken, boeken. Ik hou van boekenkasten met trapjes. Vervolgens niet om er ook op te gaan staan (want voor je 't weet lig ik op de grond), maar 't ziet er zo leuk uit. Die man mag dan alleen wel in Santiago blijven.

Make some big jumps

Foto's: Salar de Uyuni (zoutvlaktes), Uyuni

Oh make some big jumps, big jumps,
You're afraid to break some bones.
Come on make some big jumps, big jumps,
Life is yours alone.
You hold your head up, your head up high,
like you think I do.

(Emiliana Torrini - Big Jumps)

Tis ons in iedergeval gelukt grote sprongen te maken! In de salar en ook (figuurlijk) daarbuiten.

Emiliana Torrini lukte 't in Tivoli De Helling afgelopen dinsdag ook. Grote sprongen van hoogtepunt naar hoogtepunt. Dat schattige meisje mag nog wel een keer terugkomen.

Dulce de leche oftewel mangar

In (vooral) Chili en Argentinie kom je er niet onderuit. Dulce de leche (of mangar zoals ze in Chili zeggen). In Argentinie was 't misschien nog wel erger dan in Chili. Het zit in potjes (voor op je brood, voor op je pannenkoek, voor om zo op te eten), het zit op koekjes (alfojar, maar blijkbaar schrijf je 't net iets anders want een plaatje kan ik niet vinden), je kunt er ijs van kopen, ze hebben er ook snoepjes van, je doet 't op flan, 't zit tussen Oreo-koekjes (ja echt!), ... En vast nog wel meer dingen.

En wat 't is? Zoet van melk betekent het. En het is een soort caramel-ige substantie. Gemaakt van melk. Echt. Je gelooft 't niet als je 't eet hoor. Maar het is wel zo. Gecondenseerde melk carameliseren in een pannetje. Gaat verder weinig doorheen begreep ik.

En dat kwam ik dus net tegen in de C1000 in Overvecht. Eén momentje was Zuid-Amerika weer heel dichtbij! Mijn oma heette 't trouwens. Niet dat 't nou zo'n favoriet van mij was. Want elke dag overal dulce de leche, geef mij dan toch maar die jam. Maar voor de variatie was 't wel lekker :-)

De zon aanbidden in Cuzco

(een geluksheupshot)

Een paar foto's...

Vandaag heb ik eindelijk bijna alle foto's op m'n computer kunnen zetten (er missen er 20 die kapot zijn op de dvd en er mist één kaartje die nog bij de fotograaf ligt). Vanavond heb ik zelf ook al even kunnen genieten van een aantal foto's. Hier even heel kort een paar foto's, voor de leuk. En omdat ik er toch wel heel erg blij mee ben... Sommige vanwege de foto zelf, sommige gewoon voor het moment.

Tijdens de Uyunitour aan een meer met flamenco's (maar die zitten aan de andere kant)Te mooi om waar te zijn. Vanuit de auto, toen we langs een meer met (jawel) flamenco's reden. In de uitvergrote versie kun je die wel zien in de verte. Maar het beest aan de voorkant is een ... (help me Judy ;-) een kruising tussen een lama en nog een dier.

De gids wilde hier zomaar aan voorbij rijden. Gelukkig mocht ik even uitstappen voor een paar snelle foto's van dit prachtige vergezicht in de woestijn.
Tijdens de incatrail: we zitten al hoog! Ik ben blij (nog wel ;-)


Jaaa, bereikt! Het waaide er nogal, ik had m'n pet misschien niet af moeten zetten, maar als je eenmaal boven bent heb je daar al geen energie meer voor ;-) Wat was ik blij!
Ik kon zowat niet meer lopen toen we dit punt eindelijk bereikt hadden, maar dit is nou Machu Picchu. Voor als je dat nog niet wist ;-)De Inca-cola. Niet te drinken (mierzoet, chemisch spulletje), het eten was ook niet bepaald lekker (dingt wel mee naar het vieste avondeten van de reis, door de koude friet), maar je moet toch een keer met die Inca Cola op de foto hè!

Op de drijvende eilanden (islas flotantes) toch nog een beetje een normaal plekje gevonden tussen de op toeristen ingestelde bewoners. Gezellig voor een huisje met de was. Het normale leven :-). Ohja, de eilanden drijven dus en zijn gemaakt van gesneden riet (zo'n 3 meter dik).
En dit gebeurt er dus als je even niet oplet... een hele verzameling kids om je heen! Ook op de drijvende eilanden (hetzelfde eiland, 5 meter verderop...).
Tot zover even deze foto's van "ik was er echt!" en "deze vielen me toevallig net even op". Een volgende keer meer. Of kom gewoon een keer bij me kijken. Als ik een selectie heb gemaakt dan toch....

Terugreis: lieve Atlantanen, vreemde vluchten en thuis...

In het vliegtuig zat ik langs nogal een stereotiep dikke Amerikaanse man, maar hij was wel heel aardig en gezellig. Vriendelijk. Geinteresseerd in astrologie, dus ik heb alles gehoord over de man die het beste bij me past. Maar het was fijn om zo iemand naast me te hebben. Afleiding van het einde van m'n reis. Ik heb nog even gezwaaid naar BA toen we daar een half uur overheen vlogen (aaaaaal die lichtjes....). Dag Buenos Aires, Dag Argentinie, Dag Zuid-Amerika!

In Atlanta natuurlijk weer meer dan een uur bij de douane gestaan. Dat zal ook nooit eens snel gaan in de VS. Ik ging als een van de laatste door de douane heen. En toen moest ik ineens bij het inleveren van een formuliertje uit het paspoort de andere kant op dan de rest. Help! Wat nu weeeerrrr... (vorige keer al UITVOERIGE controle toen de poortjes drie keer afgingen, nu dit weer!). Ik had er echt geen zin in. Dus ik vraag die man waarom ik de andere kant op moet. Zegt ie: dat hoor je daar wel. Kom ik daar aan, soort aparte ruimte, moet ik m'n formuliertje en paspoort inleveren, vraag ik wat ik daar doe, zegt ie. Ja, dat hoor je dadelijk wel. Wacht maar even. Dus ik wacht. Zij alleen maar kletsen met elkaar :S. Moet ik bij een andere man komen. Tassen moeten open op een soort band. Vraag ik waarom ik daar ben... zegt ie: ja, je bent een random check. AAAAARGH! Heb ik weer. Maar hij zag m'n ergernis en m'n onschuld denk ik. Die blauwe ogen hè ;-). Die hebben me al veel goed gedaan de afgelopen twee maanden. En hier ook. Ik maak tas 1 open (schoudertas) en hij heeft er al geen zin in. Ik wil tas 2 ondertussen openmaken, maar hij zegt, stop, nee, dat hoeft niet. Phew! Waarom moet dat dan, als hij er toch geen zin in heeft? Maargoed... ik was ervanaf.

Na nog wat gedoe over m'n vliegticket (die ik nog niet mocht ophalen bij de lege balie, vorige keer heb ik daarvoor toen een uur in de rij gestaan...), een tentje gezocht met warme chocolademelk en een muffin en in een heerlijke relaxstoel dat opgegeten. Wat moet je in godsnaam anders op zondagochtend om 8 uur?! Greg Laswell zong me ondertussen toe :-).

Toen het 9 uur was geweest met de marta (tram) naar downtown Atlanta. Het winkelcentrum waar misschien een cd-winkel zat was nog dicht, maar het bord met de winkels stond buiten en daar stond geen cd-winkel tussen. Toen wat rondgewandeld, eigenlijk op weg naar het park, maar zonder kaart. Dat ging niet helemaal goed... ik liep gewoon waar ik dacht dat 't mooi was en wist nog dat er iets met Peachtree street was. Maar dat ging niet goed. Ik weet niet helemaal waar ik geeindigd ben, maar VER weg van het centrum. Toen iemand gevraagd, kwam toevallig net uit een kerk gewandeld, bleek achteraf, en zij is met me meegelopen naar het park. Bood me nog een diner aan, bood aan met me mee naar het park te gaan, als ze even schoenen kon omwisselen, maar had gezegd dat 't wel goed was zo. Wilde liever beetje m'n eigen ding doen. Toen bleek het park vanaf haar huis toch nog een eind lopen en ik had inmiddels zere voeten (lees: blaren) van de wandeling door Atlanta. Het park doorgestoken, nog een fotootje gemaakt bij Coca-Cola (komt uit Atlanta, zit ook museum, met 15 dollar entree...) en toen naar CNN. Dat kostte ook 12 dollar, maar daar wilde ik gewoon graag heen.

Bij CNN kreeg ik met vele anderen een rondleiding van driekwartier langs alle afdelingen van CNN. En ze vertelde wat er allemaal gebeurde en hoe de uitzending uiteindelijk bij de kijkers kwam. Was wel interessant, maar veel dingen wist ik al van m'n CIW-opleiding. Maar het was GROOT! Dat maakte vooral veel indruk.

Daarna een wrap gegeten (je moet echt zoeken naar wat anders tussen alle Wendy's, Mac's, Burger King's en andere frietfastfoodtenten), die volgens de verkoper niet heet was. Maar m'n neus ging er lekker van lopen, dus dat kwam met die fikse verkoudheid wel weer goed uit ;-).
Ik heb trouwens geprobeerd de wrap op te eten boven Nederland. Maar dat werd een beetje lastig. CNN had op de vloer van de hal van hun gebouw waar alle eettentjes aan zaten een wereldkaart gemaakt met stenen en alle plaatsen waar CNN zat hadden een gouden steen in het midden met de plaatsnaam erop. Maar op de ene steen stond Londen en op de andere Brussel, en daarboven was gewoon niets meer. Daar was al water... oeps! Nederland vergeten ;-)

Vanaf CNN downtown Atlanta weer ingelopen, nadat ik op een kaart had gekeken, een man vroeg waar ik heen wilde (aardige mensen hoor, daar in Atlanta) en die had me de shopping mall aangewezen die ik niet kon vinden. Toen toch maar naar het VVV. Daar werd gezegd dat alle cd-winkels waar ik heenwilde (gevonden via Google) te ver weg waren, dat ik dan met tram en bus moest. Ingewikkeld. En zoveel tijd had ik niet meer. Dus maar met tram naar een winkelcentrum met één cdwinkel.... :-(

Daar hadden ze wel Greg Laswell, op het moment een van m'n favoriete artiesten. En Sara Bareilles, die ik -door de mp3speleromstandigheden- veel heb geluisterd. Maar ik heb ze allebei laten liggen... te duur. In het vliegtuig daarna had ik spijt, toen ik Sara Bareilles hoorde in een film.

Op het vliegveld ging alles voorspoedig (heee!) en kwam ik zelfs nog pure m&m's in een rood zakje tegen. Toch even proberen. En meteen het wisselgeld in munten gevraagd... zodat ik m'n ouders kon verrassen. Even naar huis gebeld, vijf minuten. Daar waren ze blij mee! En ik vond het leuk om ze ermee te verrassen. Toen leek de reis naar huis nog voorspoedig te gaan....

Maar... het duurde lang. Het vliegtuig had al vertrokken moeten zijn en wij zaten nog met z'n allen in de gate. Ik had intussen nieuwe vrienden gemaakt, een stel die ook in Zuid-Amerika was geweest (ze hadden zo'n mooie Boliviaanse sporttas bij zich). Dus dat was makkelijk kletsen. Uiteindelijk kwam er een hele groep securitymensen aan die alle tassen zouden gaan controleren, zo leek het. Maar alle was toch een relatief begrip. Je moest je paspoort laten zien en héél toevallig (uhuh..) werden toch bijna alle Nederlanders gecontroleerd en de Amerikanen niet. Apart! Ze gebruikten een paarse lamp om eerst je tas mee overhoop te halen en de volgende securitypersoon gebruikte nog een zaklamp en haalde daarmee nog een keer je tas overhoop. Bijzonder. Verwachten ze dat wij allemaal met drugs op zak lopen ofzo? Ik had twee tassen, maar de tweede hoefde dan weer niet. Dat vond ik dan wel weer een beetje vreemd. Als ik 't zou verstoppen, zou ik toch sowieso eerst de tas geven waar niets in zat?! Nouja, goed. Dat is ook goed gekomen. Maar vreeeeeemd was 't wel!

In 't vliegtuig zat ik naast de helft van een Amerikaans stel die voor het eerst overzee gingen vliegen, naar Nederland (Amsterdam natuurlijk), Duitsland, Venetie en Londen. Logische combi ;-). Uiteindelijk heb ik maar geruild met de man, zodat ze naast elkaar konden zitten bij het raam en ik aan het gangpad zat. Maar ik had geen directe buren, dus dat was ook wel lekker. De overbuurjongen kwam uit de VS en ging naar Afghanistan. Zat in het leger. Was thuis geweest omdat ie een kindje had gekregen. Verder heb ik lekker een filmpje gekeken (Made of Honor) op mijn eigen (keuze)tvtje. En de nieuwe Coldplay geluisterd, ook op die tv. Toen wij ons diner (groot woord) kregen was het al half 2 Nederlandse tijd. Lekker op tijd ;-). Om half 3 dacht ik me klaar te gaan maken om te gaan slapen, maar toen was er een man niet goed geworden in ons gedeelte van het vliegtuig. Dus veel heen en weer geren, vragen om een arts en veel kijkende mensen. Rustig gaan slapen was er toen niet meer bij, dus heb maar gewacht. En uiteindelijk dus maar een paar uurtjes 'geslapen' op een rechtopstaande stoel. Pfft! Toen kwam 't ontbijt alweer namelijk... en kwamen we bijna aan op Schiphol!

M'n tas kwam gelukkig als een van de eerste van de band rollen en wat was ik blij toen. Lekker naar buiten, lekker naar pap en mam en Marjolein. Ik had al een grote glimlach op m'n gezicht staan. Ik zag ze niet meteen, maar ze hadden mij wel snel gevonden. Met balonnen en een Snoopyknuffel werd ik weer verwelkomd in dit koude kikkerland. Ik was nog vergeten te zeggen dat 't bijna 30 graden was in Atlanta. Wel even een verschilletje met het vieze, koude, gure weer in Nederland. Maar ik ben weer terug. En de reis was prachtig. Ik zou zo weer gaan. Ik was liever veel langer gebleven. Ik wil nog terug. Ik hoop nog contact te houden met de mensen die ik daar heb leren kennen. En ik ga foto's uitzoeken, heel veel foto's uitzoeken. En hopen dat het kaartje dat kapot is nog wel 'gemaakt' kan worden, dat de foto's daar ook nog vanaf kunnen. Maar dat komt hopelijk goed (hij ligt al bij de fotograaf).

Bedankt voor het lezen! Voor het reageren! Voor het mailen en smsen! Voor de adviezen en suggesties. Voor de steun. Het was een onvergetelijke en fantastische reis!

Afscheid: gezellige tijd in Belgrado, spannende trein en asado met Argentijnen

Een paar dagen thuis alweer, maar het laatste blogje lag nog op me te wachten. De rust is hier een beetje teruggekeerd na het uitslapen van het ergste van m'n jetlag, m'n diplomauitreiking en Coldplay.

In de laatste paar uur in Zuid-Amerika en in Atlanta heb ik nog meer dan genoeg gezien en meegemaakt. Om te beginnen in Buenos Aires. 's Ochtends nog even met het meisje uit m'n kamer de stad in geweest, naar de wijk Belgrado, naar een markt met vooral veel sieraden. En daarna even op het terrasje gezeten. En toen was het ZO moeilijk om weg te gaan. Ik wilde helemaal niet naar huis. Het begon nu pas net écht leuk te worden. De buurt was zo fijn, het weer was heerlijk zonnig en warm, het was gezellig met het meisje... maargoed. Toch in de metro kunnen stappen!

Ik had zo'n mooi beeld van de stad Buenos Aires. Rijk, in verhouding tot andere steden in Argentinie en landen zoals Peru. Mooie, oude wijken. Gewoon goede treinen (niets speciaals, maar wel gewoon prima met prima stoelen, ramen, deuren, afscheidingen en geen slome stoomtrein zoals in Peru).
Maarrr... toen ging ik met de trein van de stad naar Ana, een vriendin van Richard die ook in BA woonde, maar dan in een buitenwijk op 45 minuten met de trein vanaf ergens buiten het centrum. Om bij het treinstation te komen was ik al ruim een uur onderweg in twee metro's met grote backpack en dagrugzak. Eén metro stond nog overvol ook, dus was al een hele klus om te blijven staan met dat ding op m'n rug. Op het treinstation was het al een hele zoektocht naar de enige drie hokjes voor Glew (met een gigantische rij mensen erachter). Ook nog een naam die amper uit te spreken valt voor een Nederlandse die beter Engels kan dan Spaans. Maargoed, ze begrepen me toch. En 't kaartje was maar 1,20 pesos wat uhm, wel 30 cent kost (voor 45 minuten in de trein!).

Toen naar de trein. Een oude, gammele rammeltrein volgestouwd met mensen. Zo kon je het wel samenvatten. Ik zag de bui al hangen. Niet wéér staan met m'n backpack. De trein was lang, dus ik maar doorlopen en doorlopen... elke coupé vol mensen. Tot ik de fietscoupé tegenkwam. Daar hingen fietsen aan bagagerekken, stonden in de hele coupé verder vier stoelen en de rest van de mensen zat op de grond, hing tegen de muur aan of stond zonder dat ze zich ergens aan vast konden houden. De coupé kende op de vier stoelen na geen enkel comfort. Maar aangezien de trein verder al zo vol stond, stonden ook hier wel veel mensen in. Je moet toch ergens blijven hè... Ik vond een plekje tegen een van de stoelen aan, zittend op m'n backpack op de grond.

Hier kwamen niet de rijke mensen uit de stad. Hier kwamen de mannen in versleten kleren, trainingspakken, joggingsbroeken, shirts met gaten en/of vlekken. Veel mannen ook vooral. Ik ging de vrouwen zoeken om me een beetje veiliger te voelen. Maar die paar die er waren stonden aan de andere kant van de coupé.
Dit was toch niet helemaal waar ik aan gedacht had toen ik besloot naar Ana te gaan. En ik had ook nog 'es zichtbaar al m'n spullen bij me. En blank. Ja, ik viel weer op. Maar heb gewoon rondgekeken en gedaan alsof het de normaalste wereld is om als toerist in een fietscoupé bovenop je rugzak te gaan zitten tussen alle werklui uit de dorpen in. Dat lukte best prima. Tot de twee buurmannen naast me op de grond uit een stukje plastic gingen lopen snuiven met een opgerold geldbriefje. Achja, cocaine, het scheen ook wel veel gebruikt te worden in Zuid-Amerika, maar daar had ik nog niets van meegekregen. Nu nog wel even. Kon er ook nog wel bij. Paste in iedergeval wel bij de sfeer van de trein. Ondertussen kwam er nog een man met 600 eieren op z'n fiets aangelopen. Driehonderd op een bagagedrager aan de voorkant en net zoveel op de bagagedrager achter. Prachtig! Deze had toch wel 't record van de man uit Peru verbroken (die er met 300 op z'n schoot zat in de bus...). En opeens voelde ik me ook weer in Peru. En ook kwamen er vele verkopers de trein in met lolly's (5 voor 1 peso), brood, koekjes, chocola... ook erg Peruaans, Boliviaans... De reis was zo ineens wel compleet. Ik sloot m'n vakantie af met toch wel wat karakteristieke dingen van de landen in Zuid-Amerika. En de drugs, die ik de rest van de vakantie nog amper gezien had. Het hoort er toch bij ;-)

Uiteindelijk kwam ik toch veilig in Glew aan. De buurmannen bleken toch ook nog wel aardig te zijn, want ze wilden me wel vertellen waar we op dat moment waren (Ana belde me) en voor 't station zeiden ze dat ik eruit moest. Handig! Ana liet even op zich wachten, maar kwam me toen ophalen in joggingsbroek en t-shirtje. Ze was nog een beetje ziek, dus liep ze er net zo bij als die mensen in de trein ;-). Met de auto over een paar hobbelige zandweggetjes naar haar huis gereden. Daar wachtte een hele familie op me. Het duurde even voor ik alle familierelaties doorhad. Oma, Ana's vriend met twee kinderen en de vriendin van de zoon van de vriend van Ana. Ze zouden barbecueen (asado), maar ik was laat. Dus was er al gebbqd en heb ik met Ana nog een paar steaks gegeten. Ze waren bang dat ik geen Spaans sprak, maar daar leek het soms ook wel op. Ze waren soms wel moeilijk te verstaan, dus moest ik dingen een paar keer vragen. Maar na vijf minuten werd 't al iets beter en toen we in de auto zaten na een goed uur daar, hadden we bijna vloeiende gesprekken in het Spaans. Over van alles en nog wat. Vooral verschillen tussen daar en Nederland. Over m'n vakantie. Over hoe ze Engels leren en waarom we toch geen Engels spraken ;-). Het was nogal wennen om bij Ana thuis te zijn, maar in de auto had ik het goed naar m'n zin. We zijn toen nog even langs een kerkje in Glew gereden waar een bekende Argentijnse schilder z'n kunsten heeft vertoond. En vervolgens door naar het vliegveld. "Dichtbij" vanaf hier, maar toch nog 40 minuten rijden.

Op het vliegveld afscheid genomen van iedereen, nog een fotootje gemaakt met Ana en toen door de douanepoortjes gestapt. De terugreis was nu echt begonnen! Ik stond zo bij de gate, waar een enorme rij mensen al stond te wachten. Alle handbagage werd nog een keer opengemaakt. De Argentijnse controle eerder stelde ook werkelijk NIETS voor (vloeistoffen? wat kon hen 't boeien..., nog een telefoon in je zak? hou maar lekker in je zak hoor... en het alarm ging niet eens af...). Dus ik kon me voorstellen dat de VS dit niet voldoende vond. Blijkbaar moest het dan maar zo. Een tafeltje tussen alle wacht-stoeltjes in, waar iedereen langs moest schuifelen, tas open, grabbelgrabbel en weer dicht, onderweg naar het vliegtuig. Zéér professioneel. Over m'n reis en Atlanta vertel ik wel even in een nieuwe blog.

After all my dreaming I just wanna come back home again...

Tigre (stuk buiten de stad) was erg mooi, vooral de Delta´s (eilandjes) eromheen, waar ik op heb gewandeld. Was wel een beetje alleen een uur in de bossen, terwijl ze hadden gezegd dat het een wandeling was van een half uur, maar dat kwam allemaal goed en behalve dat ´t toen een beetje lastig genieten was, was het eigenlijk wel prachtig.

De dag ervoor nog een supertour door BA gedaan. ´s Ochtends kwam mn kamergenootje met nog wat standaardwerk in BA aan, dat ik allemaal nog niet gezien had... dus die dag daarmee gevuld. En doordat ik gewoon wist wat er op de planning stond (al maak ik die toch zelf, maargoed) ging het best heel goed en heb ik me prima vermaakt. Ook weer heerlijk van de zon genoten, nu het nog kan.

Vanochtend nog een boeiend gesprek gehad met wat mensen uit het hostel over reizen en onze passies (waarvan er toch wel duidelijk eentje reizen is...). En net mn tas ingepakt en nu nog even naar een markt met mn kamergenootje en daarna misschien naar de bbq bij Ana (een vriendin van Richard, heb d´r nog nooit ontmoet, maar ze komt uit BA, een buitenwijk dan).

Ik heb onderweg wat quotes verzameld die nu wel mooi van toepassing zijn of waren...

But I feel more than brave,
I just think I feel good today
Sarah Bettens - Fine

Eentje waar Judy en ik hartelijk om hebben gelachen in de taxi vanuit Calama naar het vliegveld (denk ik?), het was iig zooooo waar.

There were nights when the wind was so cold...
Celine Dion - It´s all coming back to me now


En die nu van toepassing zijn...

I haven´t been away for very long, but it feels like a lifetime
Bright Eyes - Landlock Blues

Gedeeltelijk waar...
After all my dreaming,
I just wanna come back home again...
Counting Crows - Rain King

En als afsluiter:
Home, home, where I wanted to go...
Coldplay - Clocks

Tot snel!

Toch Tango...

Van de Geen Tango verhuis ik naar een hostel genaamd Tango Backpackers. Wel tango dus. Nog niet live gezien trouwens...

Ik vermaak me best in Buenos Aires, maar het is qua gezelligheid zeker geen Cordoba. Ik mis nog altijd de gezelligheid van daar. Wandel hier nu al drie dagen alleen rond (1e dag wel weinig gedaan), heb vanmiddag alleen met een jongen uit mn hostel uit Cordoba gelunchd. Superlekkere lunch trouwens. Broodje geitenkaas (anders dan bij ons), rucola (ook anders), gegrilde appel en notenprut. Mjam!

Verder heb ik iig genoeg kilometers gemaakt, dat is niet zo moeilijk hier. Microcentrum en Tribunales en Congreso gezien. Grote, ruime opgezette wijken in het centrum die rond de ader van de stad liggen... een 16-baansweg! (volgens de LP Encounter, ik telde er bij het oversteken nog meer). Vandaag naar ietsje rustiger verhuisd, Palermo. Sfeervoller ook. Rondgewandeld met Tim door de wijk, daarna zelf in de botanische tuinen gezeten tussen alle katten. Eentje vond mij ook aardig :-).

Maargoed, ik ben wel weer in voor wat aanspraak. Vanochtend met een Amerikaanse kamergenoot bij ontbijt gekletst maar die had al plannen voor vandaag en ging vanavond naar huis. En er zijn net vijf luidruchtige Nederlanders gearriveerd, maar ik had nog niet zo´n zin om daarmee een gesprek aan te knopen. Geloof ook niet dat ze al weten dat ik ze ook kan verstaan.

Door het gemis aan gezelligheid hier krijg ik ook best zin om naar huis te gaan trouwens. Het is wel goed geweest zo... zeker nu het wat moeilijker gaat, is het idee van thuis wel lekker. Dus tot snel!

Geen tango meer

Val de dwazen bij
In hun hang naar liefde
Drink niet met me op
Maar masseer mijn ziel
[...]

Maar geen tango die ik zing
Brengt ons bij elkaar

(Blof - Geen Tango)

Geen tango meer. De wreedheid van de vakantieliefde. De verplichte vlucht naar onze huizen dreef ons uit elkaar. Het lied is treuriger dan de Cordobaanse waarheid, maar ik vond er wel iets toepasselijks in.

Een van de mooie momenten in Cordoba was dat we tijdens een nachtelijke stadswandeling ineens tien dansende stelletjes vonden op hét plein van Córdoba (om 3 uur ´s nachts). Druk bezig met de tango dansen. Op een verder volkomen leeg en verlaten plein. Met hun shirtjes en truitjes aan in de ijzige kou. Naast een oude auto met een paar speakers met de strakke tangoklanken. Een fantastisch gezicht. Dit is Argentinie. We hebben toen zelf ook even een soort tango-achtig rondje gedraaid.

De herinneringen blijven in iedergeval wel. En wie weet... ga ik nog ooit naar Australie ofzo ;-).

Ik mis...

...Cordoba, de gezelligheid, het fijne hostel en niet te vergeten de mensen daar. Het was vervelend om afscheid te moeten nemen.

Het zat nog niet helemaal mee vanochtend met het hostel hier. En dan valt de kloof tussen daar en hier nog meer op. Maar ik ben in Buenos Aires en ook al heb ik nog weinig uitgevoerd (was weggebracht en uit eten geweest en vergeet de belangrijke douche niet!), ik ga nog van Buenos Aires genieten.

Grooooooot, druk (veel verkeer ook), maar het voelt wel veilig. En er is zo enorm veel te doen dat ik amper weet waar te beginnen. Nu nog maar even wat in de buurt eruit pikken om nu nog even te doen. En dan morgen de echte toerist uithangen.

En nog een weekje, dan ben ik weer thuis. Fijn maar ook zeker wel heel jammer. Ik had niet verwacht dat mijn trip naar Zuid-Amerika zó gaaf zou zijn. Maar ik ben er dus alweer snel! Volgende week maandagochtend 8.10u sta ik op het vliegveld.

En nu ga ik even proberen mezelf bij elkaar te rapen voor wat Buenos Aires-cultuur. Chau!

Splash out

Het is onbeschrijfelijk hier. Gisteren heeft het de halve dag gestortregend, maar dat heeft me er niet van weerhouden om naar buiten te gaan (regenjas uittesten, broek zeiknat), koffie te drinken met een Duits meisje van mn kamer, Martina. Ze was deze dag aangekomen en we moesten toch wat. Het was echt enorm gezellig, klikte enorm goed! Daarna een rondje bioscopen gedaan, maar geen Engelstalige films gevonden. Toen maar terug naar het hostel en daar (bijna) niet meer weggegaan voor half 2 vannacht.

Een paar potjes pool (ik kan er nog steeds niets van, maar heb wel echt enorm veel lol gehad). Allemaal grapjes over mijn enorm goede strategie (de bal missen of hem de verkeerde kant op poolen). En er toch nog wat ballen in krijgen (waaronder een zwarte, oeps!) Verder thee drinken, kletsen, foto´s van Santiago laten zien aan een Duitse jongen, Marco, die daarheen gaat als volgende stop en praten over de stad.

Toen werden we toch wel een beetje gaar en hebben we met z´n drieen (Marco, Suzie een Nieuw-Zeelandse en ik) een wandeling door de stad gemaakt en belandden we elke keer bij de kerken. Waar dan net regelmatig een mis begon... goede timing! We hebben een lekkere sapjesplek gevonden (zeldzaam hier itt Bolivia...), waar we onze sapjes hebbe zitten drinken. En daarna hadden we met zn drieen de slappe lach omdat we alledrie een natte kont hadden van de stoelen die droog leken maar waar het water aan de onderkant gewoon uit kwam sijpelen. Was een idioot gezicht zoals onze konten eruitzagen. En beetje maf doen om ´normaal´ bij het hostel aan te komen. Daarna lekker knus voor de verwarming gestaan om het te laten drogen.

Daarna nog meer kletsen en relaxen tot de ´all you can eat´ barbecue begon. Ook die was erg gezellig en Martina besloot gek te doen en (terug) naar Buenos Aires te gaan, omdat ze daar iemand ontmoet had waar ze toch nog wel mee af wilde spreken. Gewoon een keer niet je plan volgen, niet logisch doen maar gewoon doen waar je zin in hebt. Avontuurlijk.

Wel jammer, we konden het echt enorm goed vinden samen! En dat van een halve dag eigenlijk. Wel grappig hoe snel dat soms kan gaan hier...

Na de barbecue was het feest. Spontaan feest. Tijdens de bbq speelden er een jongen die gewoon in het hostel verbleef en ook iemand die ze ervoor hadden gevraagd Spaanstalige en Engelstalige muziek. Ik was duidelijk het beste in ´herken het liedje´ (wat we ondertussen zelf speelden). En Creep van Radiohead door de jongen uit het hostel was erg goed! Hij kon wel zingen. Op een gegeven moment gingen de tafels aan de kant, de mensen van hun stoel en de jongen met gitaar banjerde door de bar. Feest! Echt enorm komisch gewoon, het leek hier wel een club. En het was er echt supergezellig en het bier supergoedkoop. We dansten wat op zijn gitaarriedes en daarna ging er een ipod aan de kabel en hebben we daarnaar geluisterd en op gedanst en gekletst. Iets als: zonne goeie (hostel) hebben wij nog niet gehad... is wel op zn plek geloof ik.

Toch nog maar een keer uit, het was al tijd voor de club, de bar konden we wel overslaan. Ze wisten er maar eentje, dus dat werd hem. Met man of 10 erheen gewandeld, bleken de jongens meer te moeten betalen dan de meiden en uitendelijk konden wij drie meisjes zelfs gratis naar binnen. Snapte later wel waarom, de hele club stond vol met mannen. We hadden geluk, er bleek een rockband op te treden. Waarvan ik argh alweer de naam ben vergeten. Maar het was wel rock-rock en wel heel erg gaaf. Al heb ik me maar even in de pit (duwende en springende mensen) gewaagd. Goed concert wel! En dat maakte de stomme internationale muziek voor het concert ruimschoots goed. Want dat voelde een beetje alsof ik ook gewoon in NL had kunnen staan, alleen was ik wel enorm lang voor de club dan..

Was erg gezellig daar, heb nog wat danslessen voor in de Argentijnse club gekregen van een Argentijns meisje die ook in ons hostel zat. Was wel komisch. En verder veel lol gehad met de Duitse jongen Marco. Om 5 uur vonden we het toch wel tijd om naar huis te gaan. Vond het toen wel weer leuk worden (was na het concert), maar was ook wel enorm moe. Dus maar mee terug naar het hostel gegaan, net toen een Argentijnse jongen een gesprek met me aanknoopte. Ach, een leuke hosteljongen is ook al wat.

Vanochtend met een brka hoofd uit bed, staan er gewoon een aantal uit de club al klaar om weg te gaan. En weer komt die vraag.. waarom blijf je niet een nacht langer? Kunnen we nog een avond uitgaan, kun je mee naar de trekking, want daar moeten we ook met zn drieen voor zijn (en nu alleen Marco en Susie). Gister ook al vaak die vraag gehad... vele overhaalpogingen. En ik geloof dat ik ook maar gewoon mee ga doen aan dat avontuur van Martina, van je plan afwijken en gewoon wat geks doen. En hier nog een nacht blijven ook al is er in de stad overdag weinig te doen of te zien. Morgen dan nog een (voor mij vast zware) trekking. En vanavond misschien nog weer uit, anders hier in hostel nog een feest. Ja, het leven in Cordoba is zwaar!

Splash out. Laat ik het ier nog maar es doen, voor ik het in Nederland weer verleerd ben. En dan kan ik straks (als ze terug zijn) hopelijk nog een keer oefenen met pool. En veel lachen! Ik wil hier helemaal niet weg nl... maar zou ook wel naar BA willen. Maar ga me aan mn gekheid overgeven Ga ik nu met de Ierse jongen uit eten waarmee ik anders in de bus had gezeten vanaaf. Splash out! Liefs!

Lena Lijstje: boeken

Het verbaast me hoeveel boeken ik al heb gelezen deze vakantie...

Marian Keyes - Nu of nooit
Herinner ik me niets meer van... dat lijkt me wel genoeg zeggen, haha. Maar hij was wel dik!

Cathy Kelly - Wat ze wil!
Voor een chicklit nog best een goede. Vond deze wel erg leuk om te lezen, gevonden in een hostel (het enige Nederlandse boek, de rest was ook prut trouwens) en ook lekker dik.

Vonne van der Meer - Eilandgasten
Vast het meest verantwoorde boek van de reis, maar niet het leukste. Verhalen over mensen die in een bepaald vakantiehuisje verbleven op Vlieland geloof ik. Ik vond het teveel losse verhalen en niet echt leuk. In een restaurant in Sucre gevonden, waar ze echt enorm veel Nederlandstalige boeken hadden, omdat (waarschijnlijk) de vorige eigenaar Nederlands was (en misschien er daarom wel veel Nederlanders komen). Je kan daar ook Bossche bollen eten nl.

Nelleke Noordervliet - Ontgoochelingen
Een heel klein dun boekje van 50 pagina´s die ik op een avondje in het hostel in Mendoza heb uitgelezen. Het enige Nederlandse boekje in de kast, maar ook het enige boeiende boek in de kast. Ik heb m´n eigen boek omgewisseld voor Hundred years of solitude (als ik het goed schrijf), maar dat was in Nederlands al een kansloze opgave, dus in het Engels ben ik eruiteindelijk ook maar niet in begonnen.

Agnita Twigt - Tijdelijk Adres: Andes
De locatie van de verhalen is zo herkenbaar. Het is een soort modern dagboek (met ook mails en weblogstukjes erin) van haar reis door Peru, Bolivia en Ecuador. Ze heeft veel van ´onze´ plaatsen bezocht en een paar andere. Veel verhalen komen heel bekend voor, maar ik heb al twee fouten (echte fouten!) ontdekt in het boek. Zo was de hoogste berg bij de Incatrail bij haar 25 meter lager dan bij mij en dat stond toch echt gewoon op een bordje! En er stond nog zo´n soort fout in. Daarnaast is ze wel erg negatief over alles wat er gebeurd. Ik heb veel dingen die haar overkomen en waar ze over klaagt helemaal niet als negatief ervaren. Dus dat voelde soms wel een beetje als overdreven. Maar dit boek ruil ik toch niet in. Toch leuk als ik er nog ooit aan terug wil denken, al is het boek verder (ook zoals het geschreven is) geen aanrader.

En nu zit er in m´n tas:
Freya North - Pillow Talk
Engels en dik (meer dan 400 bladzijdes), dus ik ben benieuwd of ik het daar de komende tijd tot Nederland nog mee ga redden. Het zou wel handig zijn!

Telefoon

Ik neem aan dat er geen 20 idioten (die mij niet echt kennen) deze weblog lezen... dus ik doe dit gewoon ff openbaar. Ik heb vandaag een Argentijnse simkaart gekocht. Vanaf 22 september heb ik namelijk geen Nederlandse simkaart meer (geloof dat het de 22e is) en aangezien de combi alleen reizen en geen mobiel niet echt fantastisch is, toch maar even een kaart gekocht.

Jullie kunnen me berichtjes sturen (bellen mag ook, haha) op 00549 351 239 33 71. Ik denk dat ik vanaf nu ook vooral die kaart ga gebruiken, want dat is wel ietsje handiger. Dusseh, als je nu nog wat aan me kwijt wil... dat nummer van hierboven! Tot ik Argentinie uitga (voor jullie in de nacht van 27 op 28 sept), dan is het over met de mobiele bereikbaarheid, tot ik in Nederland die kaart heb gevonden.

Ontdekte trouwens dat hier mobiele nummers niet allemaal hetzelfde beginnen. Ze hebben net als vaste nummers gewoon de code van de regio. Dus ik heb nu een telnr. uit Córdoba. En de jongen in de winkel was trouwens heel jaloers op m´n telefoon. Die hadden ze hier niet. Hij wilde maar al te graag ruilen... ik alleen niet!